1.441
3

redacteur

Samira Ahli (Amsterdam, 1980) is redacteur. Ze studeerde journalistiek aan de Hogeschool Utrecht, werkte bij verschillende mediabedrijven en maakte de documentaires Ghetto Girls (2006) en Vrouw vs Geweld (2004)

Hoelahoepen of dildo kleien: het muziekfestival als minivakantie

Op zondag werd de ballonnenboom vervangen door een grote witte piemel met een rode kop erop

5,4 miljoen mensen smeren ‘m deze zomer naar het buitenland. Nog eens 4,4 miljoen nemen ergens in Nederland hun intrek in een tentje of een bungalow. Toch zijn er nog genoeg mensen over om voor, tijdens of na hun vakantie de vele muziekfestivals in het land te bevolken. Het afgelopen weekend was het Amsterdamse Westerpark de place to be met op zaterdag Buiten Westen en op zondag Milkshake. Zelfde locatie, zelfde tenten, allebei dik uitverkocht en gezegend met een stralende zon, maar verder was er tussen de twee evenementen vooral een wereld van verschil.

Buiten Westen is een relatieve nieuwkomer op het speelveld van muziekfestivals. Het feestje werd dit jaar voor de tweede keer in het Westerpark gehouden en richt zich op de liefhebbers van hoge kwaliteit dancemuziek. Met namen als Alle Farben, Bakermat, Wankelmut, Agoria (en veel meer) haalt Buiten Westen de crème de la crème van de moderne elektronische muziek in huis. De verschillende podia zijn stuk voor stuk neergezet door jonge ambitieuze party-organisaties die hun strepen dik verdiend  hebben in het clubcircuit.

De aankleding van Buiten Westen doet liefelijk aan, met ballonnen en tipi’s en kleurrijke caravans van waaruit hapjes, drankjes en accessoires worden verkocht. Wie honger krijgt kan zich laven aan biologische patat en hamburgers, al dan niet vegetarisch. Aan de hekken hangen borden met diepzinnige liedteksten van onder andere John Lennon. Tussen het dansen door kan de festivalganger zijn creatieve ei kwijt door mee te schilderen aan een gemeenschappelijk kunstwerk, zijn t-shirt in de tie-die te gooien of te hoelahoepen. Maar de langste rijen staan bij het reuzenrad en de zweefmolen.

Daar staan jonge meisjes en jongens in het uniform van hun generatie: Vans-sneakers, (afgeknipte) spijkerbroek en t-shirtje. Het publiek is jong – studenten, scholieren, misschien een jonge werkende – en vooral blank. De sfeer is gemoedelijk, ze genieten van de zon die is doorgebroken na een verontrustend bewolkte zaterdagochtend. Het zand onder hun voeten versterkt het mini-vakantiegevoel, en misschien ook wel de loomheid die over het festival hangt. Misschien was het ook wel te warm om non stop te staan stampen bij het podium. En misschien was de muziek ook wel iets te hoog gegrepen om op te stampen. Te veel pingeltjes, jazzpiano’s en trompetten, technisch vernuftig, maar moeilijk om op te dansen.

Ultrasexi
Wie los wilde gaan was misschien beter op zijn plek op Milkshake (naar het beruchte nummer van Kelis). Op zondag werd de ballonnenboom vervangen door een constructie die nog het meest weg had van een grote witte piemel met een rode kop erop. In plaats van hoelahoepen kon je rijden op een mechanische piemel en het schilderen werd vervangen door dildo kleien. Aan de lijst met drankjes waren blikjes Malibu, flesjes Smirnoff Ice en champagne van Moët & Chandon toegevoegd. De ijsjes waren geen simpele raketjes meer, maar scropino’s en champagne-ijshoorntjes.

Het publiek was een waar feest voor het oog, kleurrijk in iedere zin van het woord. Very homo, maar ook hetero, zwart, wit en getatoeëerd, dik, dun, jong en oud. Allemaal gekleed op een feestje, en vaak ook gekleed op een verkleedfeestje. Mannen in kanten jurken en hoge rode pumps, meisjes in fetish-jurkjes, vrouwen in lange gebloemde 50’s zomerjurken, veel afgetrainde blote basten en stoeipoezen. De hardnekkige reputatie dat Nederlanders het meest underdressed volk op aarde zijn komt niet hier vandaan. Echt, het was alsof er boven de ingang in onzichtbare letters stond: verboden voor hipsters.

Waar de podia op Buiten Westen nog ‘intelligente’ namen hadden als Pleinvrees, Paardenkracht en Rekorder, dragen de podia op Milkshake politiek incorrecte en geile titels als het Vieze Poezendek, Ultasexi en Superbimbo. De sfeer is vrolijk, tegen het uitzinnige aan. De dansende menigte lijkt het ook helemaal niet erg te vinden dat de muziek grotendeels uit de (oude) hitlijsten komt en aan elkaar wordt gedraaid door Valerio (de BNN-presentator), Geza Weisz (de acteur) en Valentijn (het transgender model) en door house-dinosaurussen als Jean en Joost van Bellen. Nee, hier geen technisch ingewikkelde hoogstandjes van de moderne dance. Noem het plat vermaak, maar vermaakt is men.

Kortom, het festival circuit heeft voor ieder wat wils deze zomer. En het is nog lang niet afgelopen. Op naar Lowlands en Dekmantel!

Geef een reactie

Laatste reacties (3)