607
9

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

Hoera! Melkflessenweer!

Wie het waagt te gaan zeuren over de warmte de komende maanden, prop ik in mijn diepvries

Terwijl de laatste, vals met voodoo bewerkte sneeuwpoppen aan ons voorbijtrekken op de Facebook tijdlijn, was het dan vandaag eindelijk zo ver: de ZON scheen. Verbaasd en verwonderd kwam Nederland massaal onder een steen uit gekropen, schrok men wakker uit een diepe winterslaap, opende men de achterdeuren. Is dit echt? Is het een visioen? Gebeurt dit nu werkelijk?

De vogels vlogen langs de vetbolletjes door die hen deze winter hebben doen overleven, met één pootje een L vormend, het Loser gebaar makend naar de veel te dik geworden buurtkater, die versuft naar buiten loopt met een veel te vol gevreten pens van al die maanden binnen zitten.

De wormen, net ontdooid uit de grond, schrikken wakker uit hun ingevroren toestand. Verdwaasd kijken ze rond; een paar weken geleden hebben ze eventjes geleefd, maar toen viel er plots drie meter sneeuw en bevroren ze in actie. “Huh? Waar ben ik?”, dacht de worm, en meer dacht hij ook niet, want toen had de uitgehongerde Biafravogel hem al in tweeën gehapt tijdens zijn soepele duikvlucht.

“Huh?”, dachten de Nederlandse kinderen, terwijl hun vaders en moeders het tuinmeubilair uitstalden en de schommel af stoften. “Wat is dat, papa?”, vroeg de buurjongen aan zijn vader, toen die met zijn fiets te voorschijn kwam uit de garage. “Dat is je fiets, jongen, dat weet je toch nog wel?” De jongen was in uiterste staat van verwarring. Zijn brein was wat achtergebleven in ontwikkeling, met dank aan zeven maanden Playstation marathon bij gebrek aan iets anders te doen. Die klap op zijn hoofd met het sleeën, die ene zondag in februari, had ook al niet geholpen.

Ja, Nederland lag op zijn gat vandaag, bij al die zonneschijn. De buurvrouw liep in een korte broek met haar ski-jack er op, want ‘Je weet het maar nooit hier!’. Overal gingen deuren open, ramen, monden, en voorzichtig werd her en der een parasol open gezet.

De muggen klaagden, met name over het melkgehalte van al die witte damesbenen. Niet te zuipen, nog. Overhaast werden in diverse huishoudens de ontharingscrème en scheermesjes uitgehaald, om het oerwoud van een Eeuwige Winter te doen verdwijnen.

Hoera. Het is weer melkflessenweer. (En ja, ook ik heb mijn benen vandaag eens bekeken: het leken wel TL buizen, zo licht). Maar dat mag de pret niet drukken. Althans, dat hoop ik. Want er zijn dan altijd weer van die zeikerds, die gaan klagen over de warmte, zeiken over wespen, puffen van de hitte, foto’s van klotsende oksels delen op Facebook en Twitter, genieten van de airco in de buurtsuper.

Maar mij zul je niet horen klagen. Al wordt het vanaf morgen tot oktober elke dag meer dan 30 graden, ik zal geen kik geven. De winter heeft daarvoor gezorgd. Alles wat boven de 10 graden gaat, is welkom.

Wie het waagt te gaan zeuren over de warmte de komende maanden, prop ik in mijn diepvries. Niet zeiken. Niet in Nederland. Elke warme dag is een geschenk.

Dit artikel verscheen eerder op de weblog van Christianne Ridderbeekx. Volg haar ook op Twitter.

Geef een reactie

Laatste reacties (9)