2.298
28

Schrijver

Joris van Huijstee is geboren op 16 februari 1966. In 2012 werd bij hem de officiële diagnose syndroom van Asperger gesteld. Op zijn 26ste levensjaar, in 1992, verbleef hij voor een psychose een jaar in psychiatrische inrichting de Sinaï te Amersfoort. Sinds ontslag in 1993 heeft hij nooit meer chemische medicatie tegen geestziekte gebruikt en is nooit meer depressief geweest. Door sommige experts verklaard als onmogelijk. Het heeft bij hem een drang aangemaakt om op te komen voor mensen met psychische problemen die dreigen onder te sneeuwen in het Nederlandse geestelijke zorgsysteem. Om ze te behoeden om een leven in de psychiatrische molen te leiden als dit voorkomen kan worden. Hij heeft Economie gestudeerd, gewerkt als telefonische verkoper, en in 1996 de toelatingstest voor Mensa gehaald. Het laatste om rechtvaardiging aan zijn soms andere gedachten te kunnen geven. Sinds 2002 is hij begonnen met schrijven. In totaal heeft hij vier detectives, twee romans, en een SF geschreven (2013) getiteld Het Nieuwe Leven, door de Telegraaf vergeleken met A Brave New World van Aldous Huxley.

Hoeren van de GGZ

Ik heb volledig het recht zo gek als een deur te zijn wanneer ik daar zin in heb

De GGZ is een grote puinbak. Ze rommelen maar wat aan. Farmacie heeft de zorg verwaaid. Er zijn zoveel verschillende soorten medicatie dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Psychiaters proberen maar wat uit. Hebben goede ervaring met een medicijn, wat voor totaal iets anders gemaakt is, en proberen dat dan bij een patiënt uit voor een totaal andere aandoening.

Op de bijsluiter chemische slaapmedicatie staat ‘maximaal drie weken te gebruiken’. Ik heb het ooit vijf jaar achter elkaar voorgeschreven gekregen. Het doodt emoties en maakt cynisch en je kan er negatief van worden. En daar is dan uiteraard weer nieuwe medicatie voor.

Vijf jaar geleden moest iedereen met antidepressiva volgegooid worden, het was gratis, werd vergoed en niemand die erom maalde. Nu komt dezelfde GGZ met afkickcursussen voor de antidepressiva. Patiënten zijn een verslaving rijker en krijgen het niet meer vergoed. Het is de hoogste tijd dat de patiënt/cliënt zijn ‘de klant is koning’-gevoel gaat opeisen.  

Ik heb ooit in de psychiatrische molen gezeten en ben er gelukkig aan ontsnapt. Collega’s van mij zitten er nog midden in. Een had vijf verschillende soorten antidepressiva uitgeprobeerd gekregen. Allen met een andere chemische functie. Op een gegeven moment was ze op het randje van een opname. Een ander had van de medicatie migraineachtige hoofdpijnen gekregen. Een overduidelijk signaal van gebrek aan serotonine. En ze bleef maar AD voorgeschreven gekregen, wat geen serotonine aanmaakt. Iemand stopte met de AD en ze voelde een tijd lang elektrische schokjes, een teken dat het gevoel zijn ruimte weer aan het innemen was. Had ze een paar jaar langer geslikt dan was de schade onherstelbaar geweest en had ze enkel daarom de rest van haar leven AD moeten gebruiken. En dan waren na het stoppen met AD de elektrische schokjes niet voorgekomen en was dus ook niet de weg naar natuurlijk herstel aangegeven.  

Terwijl er een hoop alternatieve mogelijkheden zijn. Die worden meestal doodgezwegen. Ze zijn vaak goedkoper en er valt minder aan te verdienen. De cliënt lijkt zo wel een geldmachine geworden: een hoer van de GGZ. Dan weer ben je met dit medicijn bezig en dan weer met die therapievorm. Zelf verdien je er niets aan. Al het geld gaat naar de pooiers: farmacie, apotheek, psychiater, psychotherapeut, en huisarts.

In Amerika hadden journalisten zich als patiënt bij een psychiatrische instelling aangemeld. Undercover. Ze vertelden stemmen te horen maar gedroegen zich verder normaal. Medepatiënten hadden vermoedens dat ze ‘normaal’ waren. Allen kregen niettemin de diagnose schizofrenie. Ze traden daarna met het verhaal naar buiten. Psychiatrische inrichtingen in het land klonken in koor: ‘Gebeurt bij ons niet’. Journalisten kondigden aan 180 man over het land verspreid naar inrichtingen te sturen. Om te kijken hoe ze gediagnosticeerd zouden worden. De behandelaars van inrichtingen ‘vonden’ 40 normale mensen. Daarna kwam de waarheid  aan het licht: de journalisten hadden dit keer 0 man gestuurd. 

Ik heb volledig het recht zo gek als een deur te zijn wanneer ik daar zin in heb of naar stemmen in mijn hoofd te luisteren. Ik hoef helemaal niet aan een norm te voldoen. Ik vind dat de psychiatrie de hand in eigen boezem moet steken. De Nederlandse regering stuurt aan op een behandeling vanuit één invalshoek bezien. Maar in de GGZ is men nu zelf het overzicht kwijt.

Ik heb ooit toevallig een alternatief gevonden waardoor ik na opname in een inrichting in 1993 nooit meer depressief geweest ben en ook geen chemische medicatie meer heb gebruikt. Er zijn honderden verschillende alternatieve mogelijkheden die zelf betaald moeten worden en geen erkenning krijgen. Psychiatrie moet mee evolueren en de cliënt behandeling volgens meerdere invalshoeken gaan bieden in plaats vanuit één.     

Joris schreef de science fiction roman Het Nieuwe Leven


Laatste publicatie van JorisvanHuijstee

  • Het Nieuwe Leven

    science fiction

    2012


Geef een reactie

Laatste reacties (28)