4.790
3

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Hond

Als vrouw des huizes was ik degene die het hardst kwispelde.

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Vanaf het moment dat ik mijn ogen open deed, keek ik continu op de klok. Tergend langzaam verstreken de uren. Het hoeveelste coronaweekend was dit? Allemaal verliepen ze hetzelfde. Lange dagen zonder inhoud. Afspraken leken een construct uit een ander tijdperk.

Maar vandaag was er iets om naar uit te kijken. De mevrouw met de hond kwam! Man en zoon deden gewoon hun ding – zij kunnen beter tegen de Groundhog-weekends dan ik. In de keuken waste ik een pan af. Legde iets in de kast of haalde het er juist uit. Weer vier minuten voorbij.

Gelukkig kwam ze te vroeg. De hond hing met haar kop uit het raam van de auto. Ik sprong op, gooide de voordeur open. Als vrouw des huizes was ik degene die het hardst kwispelde.

De hond is er voor Job. We huren haar in zodat Job een maatje heeft. Mijn zoon kan commando’s geven en leren dat een hond beter luistert als je duidelijk articuleert. Hij kan de hond aaien, belonen, uitlaten, snoepjes geven. Waar hij bij mensen extreem timide is, durft hij bij dieren lawaai te maken. De ander aan te kijken. De hond in kwestie is getraind in het helpen van kinderen als Job.

Ik zie mijn zoon het liefst als hij op zijn gemak is. Zelf ben ik op mijn best als er nieuwe dingen gebeuren.

Job bewoog zijn hand omhoog en zei duidelijk ‘up’. Klopte op het kussen. Ons tijdelijke huisdier luisterde en klauterde bij hem op de bank. Na een boel geknuffel liepen we naar buiten. Job hield de riem stevig vast, de hond drentelde braaf naast de rolstoel. We lachten toen Jobs kameraadje de jacht op een kat opende en zich vervolgens rot schrok van een andere, woedende poes.

Met de baas van de hond praatte ik over koetjes en kalfjes. Dit was nu al het beste coronaweekend in tijden.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Ik heb geleefd

    Wat de dood je kan leren over het leven

    maart 2021


Geef een reactie

Laatste reacties (3)