572
16

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Hoofdpersoon

De man in mijn aanstaande roman heeft al jaren een naam die ik niet erg geschikt vind

cc-foto: Michael Coghlan

Als een verkoper van grafstenen struin ik tegenwoordig langs de overlijdensadvertenties. Hans, Felix, Gradus, Bernhard. Ik kijk niet alleen naar de namen van de overledenen, maar check ook de mannelijke nabestaanden. Heinz, Simon, Chaib. Elke naam spreek ik hardop uit en weeg ik. Hoe reageer je erop? Wordt dit de nieuwe naam van mijn hoofdpersoon?

De man in mijn aanstaande roman heeft al jaren een naam die ik niet erg geschikt vind. Toen ik begon met schrijven, bedacht ik zomaar wat, maar nu het boek bijna af is, wil ik hem een waardige naam geven. Probleem is dat ik inmiddels zo met hem ben vergroeid, dat ik me moeilijk kan voorstellen dat hij anders heet. Alsof hij nu de ingewikkelde procedure van naamsverandering in moet.

Toch vind ik dat mijn hoofdpersoon een klinkender naam verdient. Eentje die blijft hangen. Ik maak het mezelf moeilijk want de naam mag niet in mijn vriendenkring voorkomen. Liefst ken ik helemaal niemand met die naam. Een bekende naam wordt door naasten altijd geassocieerd met een karakter. Michiel, het zachte ei uit de eerste klas. René, de drammende buurman.

Boris, Mick en Astra vallen ook af, want dat zijn honden.

Overlijdensadvertenties bieden uitkomst, omdat ik de genoemde mensen niet ken – ze kunnen stoer, stom, aardig of irritant zijn.
In de romans die ik de laatste tijd lees, ben ik gefixeerd op de namen van de hoofdpersonen (hoezo ‘Willy’?) – de verhaallijnen ontgaan me soms compleet. Wat als Willy Johan of Godfried had geheten, zou ik hem dan anders beoordelen?

Misschien wordt het een bonkige Scandinavische naam. Tristan of Gustaf. Of kom ik toch uit op een verse overledene. Hij die is gestorven, groet u. Wel jammer dat deze betreurde medemens nooit zal weten dat hij zal voortleven als hoofdpersoon in mijn boek.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (16)