660
5

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Hooligan

Job - twaalf - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Zijn moeder schrijft over de uitdagingen die dat hem, en hen, oplevert.

Job ligt in een ziekenhuisbed en slaat wild om zich heen. Rob en ik pakken allebei een arm vast in een poging hem in bedwang te houden. Job schreeuwt. Huilt. Tien minuten eerder was hij nog onder narcose.

Cc-foto: Jay Reed
Cc-foto: Jay Reed

Hij is niet boos omdat hij pijn heeft, hij is woest omdat aan zijn ene hand een saturatiemeter zit en in zijn andere een infuus. Dat verdraagt hij niet. De draden moeten weg. Nu! Maar dat mag niet, hij ligt nog op de verkoeverkamer.

Negen melktanden zijn getrokken omdat ze niet vanzelf loslieten.

Samen met Rob probeer ik de hooligan te kalmeren. Zingen, vasthouden, muziekje afspelen. Het wordt alleen maar erger. De saturatiemeter kan weg, besluit de verpleegkundige. Het infuus moet blijven, voor het geval er toch een complicatie zou optreden. Job pikt het niet. Met de tanden die hij nog heeft, probeert hij de naald uit zijn hand te trekken.

Dit is niet de lieve Job die ik vaak ‘schaapje’ noem vanwege zijn onschuld. Dit is een gehandicapte jongen van twaalf die niet begrijpt dat de polonaise aan zijn lijf belangrijk is. We herkennen deze boosheid. Als pasgeboren baby trok hij de sondeslang uit zijn neus. Menig medisch onderzoek heeft hij geboycot door snoeren van zijn lijf te weren. Dwang leidt hooguit tot nog meer recalcitrantie.

De anesthesist wordt erbij gehaald. ‘Het infuus mag eruit’, zegt ze kordaat. ‘Job is goed wakker.’ Dat laatste is duidelijk. Het verband gaat van zijn hand en de naald verdwijnt. Aan de andere pols knipt ze na veel getrek van Job het patiëntbandje door.

Ons kind komt tot rust. Op de kinderafdeling speelt hij de rest van de dag braaf op de iPad, terwijl wij het bloed uit zijn mond opvangen. ’s Avonds mag hij met paracetamol naar huis. Negen tanden zijn getrokken. Niet één keer heeft hij au gezegd.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (5)