7.035
66

Theatermaker

Jelle Zijlstra (1988) is woonachtig te Utrecht en studeerde in 2011 af als Theatermaker en docent. In die hoedanigheid is hij onder andere actief bij Theatergroep Grupo Revolver. Tevens is hij actief op het gebied van homo-emancipatie en startte hij afgelopen zomer een petitie die opriep tot een algeheel boycot van Sotsji 2014.

Huilie huilie doen met Holocaustvergelijking is wit privilege pur sang

Dolgraag zou ik Mark van den Oever meenemen naar het schuldige landschap van Sobibor.

“75 Jaar geleden hebben we gezien waar het decimeren van een kleine bevolkingsgroep toe leidt.” Zo sprak Mark van den Oever, de voorman van Farmer’s Defence Force (FDF) vorige week. Hij leek daarmee te suggereren dat de situatie van de Nederlandse boeren nu, een op een te vergelijken is met het tragische lot van Joodse Nederlanders in de jaren ‘40 van de vorige eeuw.

Dat de industriële vernietiging van meer dan honderdduizend Nederlandse Joden, in niets te vergelijken valt met het politieke steekspel dat zich nu rondom de agrarische sector afspeelt, hoef je een weldenkend mens niet uit te leggen. Wat de vergelijking van Van den Oever nog absurder maakt, is het totale onvermogen om er de fout van in te zien. FDF blijft volmondig achter de uitspraken van haar voorman staan en benadrukt zelfs dat de ‘zorgelijke overeenkomsten’ met de Holocaust hoe dan ook overeind blijven.

Geen enkele aanspraak op slachtofferschap
Het is de wereld op haar kop. Een groep die in enkele gevallen met grof geweld het podium neemt, thee mag drinken met Mark Rutte en her en der zelfs de provinciale besturen op de knieën kreeg met agressieve methodes van actie voeren, heeft geen enkele aanspraak op slachtofferschap.

Toch lijken Van den Oever en kompanen zichzelf te zien als het ultieme slachtoffer. Gebrandmerkt en geïsoleerd als Joodse Nederlanders anno 1942. Het is nu slechts wachten op de totale uitroeiing.

Dat onwankelbare geloof in het eigen slachtofferschap is lachwekkend en gaat volkomen mank. Boeren die met tractoren het verkeer ontregelen, provinciehuizen binnen rijden en distributiecentra blokkeren zijn geen hulpeloze slachtoffers. Sterker nog – als we dan toch historische vergelijkingen gaan trekken – boeren die met confederate vlaggen aan hun tractoren gebonden ten actie trekken, doen mij sterk denken aan racistische knokploegen in het Amerikaanse Zuiden.

Krokodillentranen
De cynische weigering in te zien dat de vergelijking met de Holocaust volkomen mank gaat, laat pijnlijk zien waar het in dit land toe gekomen is. De boer zie ik in deze als het ultieme archetype van de witte man. Al jarenlang profiteren de boeren van een hele rits aan privileges en zodra daar ook maar dreigt aan getornd te worden, verzuipt men in slachtofferschap. Des te komischer gezien de fluwelen handschoentjes waarmee het boerenvolk door de politie en de overheid wordt ‘aangepakt’. Als je dit vergelijkt met de schandalige behandeling van klimaatactivisten, zorgt dit op z’n minst voor gefronste wenkbrauwen.

Het eerste middel waar de in het nauw gedreven witte man naar grijpt is uiteraard geweld en machtsvertoon met dingen die ronken en roken. Als dit niet werkt en de witte man zich nog steeds tekortgedaan voelt, zijn krokodillentranen en zielig doen over genocide kennelijk geoorloofd. Het te pas en te onpas op de proppen komen met onterechte historische vergelijkingen (ik mag toch zeker alles zeggen?) is wit privilege pur sang. Het is een gedroomd slachtofferschap met geen enkele basis in de dagelijkse realiteit van deze mannen.

Die andere Mark
Dolgraag zou ik Mark van den Oever meenemen naar het schuldige landschap van Sobibor. Waar dertigduizend Nederlandse Joden de veewagons uit geslagen werden en naakt de gaskamers ingedreven werden. Graag zou ik hem de uitgestrekte hel van Auschwitz laten zien. Waar bijna zestigduizend Nederlandse Joden zich dood werkten of verdwenen door de immer rokende schoorstenen van de crematoria. Maar het zal geen zin hebben. Begraven in eigen gelijk en slachtofferdenken zal Mark legitieme vergelijkingen blijven zien met zijn situatie en die van de tot de dood veroordeelde Joden destijds. Zijn eigen bevoorrechte positie, en de dreiging iets van dat privilege te moeten opofferen voor het grote goed, hebben hem bang en blind gemaakt.

En dan is er nog die andere Mark.

Mark Rutte, onze vrolijk lachende premier die zijn geloofwaardigheid als premier voor álle Nederlanders inmiddels volledig heeft verspeeld. Het is inmiddels overduidelijk wie de lievelingetjes van Rutte zijn en wie niet. Niet verbazingwekkend in een land waar momenteel constant met twee maten wordt gemeten als het gaat over wie er demonstrant mag zijn en wie niet, maar schandalig is het wel.

Ondertussen zal ‘Huilie Huilie’ Mark van den Oever wel zielig blijven doen over zijn gefantaseerde boerenvervolging in Nederland. Het voorzichtige standje van Rutte zal weinig indruk hebben gemaakt.

Op míjn sympathie hoeft Mark in ieder geval niet te rekenen. Daarvoor doet hij me – met zijn haast paramilitaire Farmers Defence Force – teveel denken aan… Nee. Dat is te makkelijk. Vergelijkingen met de grootste op Europees grondgebied gepleegde misdaad uit de geschiedenis gaan hier niet op. Nooit niet.

Geef een reactie

Laatste reacties (66)