1.492
70

Publicist

Anna Visser, tot voor kort fulltime werkend en moeder van drie kinderen, zegde in maart 2008 haar baan als directeur van omroep LliNK op om zich te bezinnen op een toekomst waarin werken en zorgen meer in balans zijn. De reacties in haar omgeving waren fel: Bernard Wientjes, voorzitter VNO-NCW, smeekte haar bij Pauw & Witteman als getalenteerde vrouw toch aan de top te blijven en ook haar vrienden vonden dat ze te waardevol was voor de samenleving om thuis voor de kinderen te gaan zorgen. Toch bleef ze bij haar keuze weer de baas te worden over haar leven en als zelfstandig ondernemer haar eigen agenda te kunnen bepalen. En ze zit nog steeds niet stil : In het voorjaar van 2010 komt haar eerste boek 'Nieuwe vrouwen' uit, vanaf januari gaat ze een maandelijkse talkshow presenteren in De Machinist in Rotterdam en ze is bezig een tv-station op internet op te zetten. Verder volgt ze nog steeds de laatste ontwikkelingen op het gebied van duurzaamheid en wordt ze regelmatig gevraagd mee te denken over 'groene' oplossingen en initiatieven door verschillende organisaties.
Meer van Anna Visser op www.nieuwevrouwen.nl

Huismoederschap als ideaal

In het februarinummer van het feministisch maandblad Opzij laat columniste Emma Brunt haar licht schijnen over de steeds groter wordende groep bewuste thuisblijfmoeders in de Verenigde Staten.

De tekst ‘Echte feministes blijven lekker thuis ‘siert de cover van het blad en voor de bijbehorende foto heeft powerfeministe Heleen Mees zich voor de gelegenheid in een preuts vijftigerjaren jurkje gehesen en toont ze trots een zelfgemaakte appeltaart.

Om in het betreffende artikel natuurlijk korte metten te maken met dit nieuwe huisvrouwschap. Mees zegt: ‘Met een keuze voor het huisvrouwschap ben je terug bij af’.

Emma Brunt beschrijft in het stuk hoe verschrikkelijk het is met een baby en een kleuter van vijf opgesloten te zitten in een flatje in Buitenveldert. Hoe je als huisvrouw radeloos wordt van pure, gekmakende verveling en hoe geestdodend het is elke dag dezelfde handelingen te verrichten met twee jengelende kinderen als enige gezelschap.

Natuurlijk gaat de redactie van Opzij vervolgens niet op zoek naar zo’n bewuste thuisblijfmoeder want stel je voor dat die een ander, misschien zelfs wel positief verhaal vertelt over haar dagelijkse bezigheden.

Echt, ik vind het heel rot voor Emma Brunt dat ze zo ongelofelijk ongelukkig was in de paar maanden dat ze fulltime thuis voor haar kinderen zorgde en ik kan niet wachten tot Heleen Mees zelf aan kinderen begint en ons als lichtend voorbeeld laat zien hoe het, volgens haar, dan wél moet. Maar ik word zo moe van het constant neersabelen van het moederschapsideaal.

Laat die vrouwen toch, respecteer hun keuze! En richt je alsjeblieft op de vrouwen die wél carrière willen maken. Dàt is jullie doelgroep. Er zijn er genoeg. Pas als we als vrouwen onderling ophouden met elkaar constant de les te lezen , kunnen we écht emanciperen en de keuzes maken die we willen. Zonder dat er altijd weer iemand (en meestal een seksegenote) bereid is onze keuzes te bevechten, kunnen we worden wie we zijn. Of heb ik iets gemist en is daar ook weer van alles mis mee?

Geef een reactie

Laatste reacties (70)