4.969
43

Dichter

Opgeleid als redacteur en journalist, assistent medische correspondentie, driekwart hbo-verpleegkunde voltooid en dichter.

Ik deug niet, ik wil alleen een betere wereld

Van de week was er een demonstratie bij mij in de stad waar ik op de fiets heen had gekund.

‘Want al ben ik zwart als roet, ‘k meen het wel goed’. Ik was 7 of 8 jaar, misschien zelfs kleiner, en mijn maag kromp ineen bij die woorden. Gefascineerd keek ik naar het meer dan schitterende kroeshaar van vriendinnen uit Suriname. Op een verjaardagsfeest mocht je zo aanschuiven bij het warme eten en werd je als volwassene behandeld.

cc-foto: Matthew Roth

Op geen enkele manier heb ik het gevoel dat ik kan meepraten over hoe het is om een andere kleur huid te hebben en daarop beoordeeld te worden. Wel vloog het me in latere jaren aan als ik campagne voerde voor mijn politieke partij en mensen schoten me wanhopig aan omdat hun zoon of dochter moeilijk aan een stageplek kwam. Ik ging dan al luisterend snel na of ons Tweede Kamerlid of raadslid in de buurt was om professioneel te reageren op het verhaal; in politiek opzicht ben ik maar een leek. Het signaal probeerde ik dan wel door te geven als men daar om vroeg.

Ik ken ook enige lichte vorm van mogelijke discriminatie, al ziet men dat niet aan de buitenkant. Onzichtbaar stigma van bijna 2 jaar psychiatrische opname in mijn jeugd. Die moest ik koste wat kost verbergen, drukten mijn toenmalige hulpverleners me op het hart bij ontslag. Je zou nooit meer aan een baan komen. Een deel van me ging ik verbergen, totdat ik zelf vergeten was dat ik een wat moeilijker jeugd had gehad dan gemiddeld en psychisch zeer instabiel was geweest (wat heet, instabiel: ik sloeg pestkoppen terug voordat ik behandeld was – een enorm probleem, zeker voor een meisje!). Je ziet dat alleen niet aan de buitenkant en je kunt hiermee ook gewoon een huurwoning en baan vinden en in Nederland zelfs een verzekering krijgen.

In 2017 ging ik de grens met de VS over en in gedichten klaagde ik nadien steen en been dat dat ten koste ging van mijn geweten. Doorreizen naar Alaska was niet eens nodig: vliegtickets en camper had ik in Canada geregeld, omdat de verzekering daar meer aansprakelijkheid in het verkeer dekt, zodat je zonder financieel risico over twee van de griezeligste wegen van de wereld kunt rijden. Maar ook voor het geval dat Trump de verkiezingen zou winnen en de boel instabiel zou maken. Ik had lekker vroeg geboekt, dan spaar je weer een heel bedrag uit.

Goed, nu probeer ik weer de aandacht op mezelf te vestigen en dat moeten we niet doen in deze tijd. We moeten de aandacht vestigen op mensen die buitengesloten, vermoord worden om de kleur van hun huid.

Het punt is alleen, dat ik dat niet doe omdat ik wil deugen. Ik doe dat, omdat ik discriminatie niet kan verkroppen. Bij dezen laat ik dan ook zien dat ik niet deug: ik durf niet naar een demonstratie omdat ik fysiek iets kwetsbaarder ben dan gemiddeld. En ben zeer dankbaar dat ik in een land woon waar men anderhalve meter afstand bewaart bij de meest belangrijke acties. Ik zag gisteren bijvoorbeeld op de site van de Noorse staatsomroep dat men dat daar niet handhaaft, omdat de boodschap van de demonstranten te belangrijk is. Terwijl Noorwegen de situatie rond coronabesmettingen al die tijd bijna perfect onder controle had.

Het is ook zo dat ik helemaal niemand in gevaar breng als ik ga demonstreren. Van de week was er een demonstratie bij mij in de stad waar ik op de fiets heen had gekund. Voorlopig moet ik nog thuiswerken en ik heb een man die al die tijd verplicht buitenshuis werkt, veel mensen ontmoet op anderhalve meter afstand en voor zijn 92-jarige moeder zorgt. Boodschappen doet hij voor me. Bovendien hebben mijn man en ik een afspraak dat ik andersom in bed ga liggen als we denken dat een van ons risico liep – apart slapen vind ik een brug te ver. Pippi Langkous ging me voor (boeken over haar deugen in sommige opzichten absoluut niet, dus deze vergelijking is niet in orde!).

Ik deug niet, en wil het al helemaal niet uitdragen om mijn ego op te pimpen. Ik wil verdorie alleen een betere wereld. Zonder mijn leven ervoor te wagen.

Eindelijk weet ik wat ik had gedaan als ik in de Tweede Wereldoorlog had geleefd.

Geef een reactie

Laatste reacties (43)