3.181
38

Voormalig GroenLinks-statenlid ZH

Alfred Blokhuizen (Leiden, 1955) was van 2007 tot april 2015 voor GroenLinks lid van de Provinciale Staten in Zuid Holland.

Hij volgde ITO onderwijs metaalbewerking (1968-1972) en was korte tijd fabrieksarbeider. Daarna werd hij o.a. ondernemer in de omroepwereld van Vlaanderen. Daar was hij radiopresentator en mede-eigenaar van een regionale omroep in Gent. Sinds 1992 houdt hij zich bezig met de politiek. Van 1994 tot 2008 was hij fractievertegenwoordiger/gemeenteraadslid/fractievoorzitter/commissievoorzitter in de gemeente Spijkenisse.

Ik sta helemaal strak

Langzaam schuiven we richting een samenleving waarin iedereen een gevaar vormt.

Mijn nagels zijn afgekloven. Ik kijk schichtig om me heen, met angst en beven loop ik richting een hoek van de straat, ik knipper zenuwachtig met mijn ogen. Ik durf de deur niet meer uit. Ik ben ongelofelijk bang. Wat is er toch aan de hand met deze, normaal gezien, onbevreesde man? Wat maakt me een nerveus wrak? Nou, het is de stroom aan berichten over onveiligheid.

cc-foto: enriquelopezgarre

Ik lees in de krant veel berichten over jongeren en ook volwassenen met messen; levensgevaarlijk! We worden systematisch in de gaten gehouden door camera’s, want we zouden zomaar overvallen kunnen worden. Preventief fouilleren is ingevoerd, want ja, je zou iets bij je kunnen hebben wat de waan van de dag verbiedt. Rugzakken zijn bloedje gevaarlijk. Een vrouw in een nikab is een groot gevaar. Een doos bij een deur is al een verdacht pakket: dat vraagt om de bombsquad. En dan lees ik ook nog dat er een AZC komt bomvol “verkrachters, dieven en terroristen”, aldus Facebookers. De winkel uitlopen met een messenset kan echt niet meer, vanwege een messenverbod. En dan komt er ook nog eens het coronavirus bovenop. Dus iemand een hand geven is ook al erg link.

Ik sta op instorten. Ik moet steeds “alert” zijn. Ik hoopte zó op geruststellende woorden van onze burgemeesters. Zo van: mensen het valt allemaal reuze mee, we wonen in een van de allerveiligste landen van de wereld. Dat van die messen zijn incidenten die we aanpakken. Maar néé. Ieder incident wordt heel makkelijk gebruikt om me nóg meer angst aan te jagen, zodat ik wéér de volgende inperking van burgerrechten moet accepteren. Al die angsten beginnen aan me te vreten. Langzaam schuiven we richting een samenleving waarin iedereen een gevaar vormt, behalve natuurlijk de overheid die regels verzint, maar zelf om de haverklap door de rechter wordt teruggefloten of misstanden verbergt.

Kortom: door alle dreigingen, verdachtmakingen, verboden en controles ben ik bang, vooral van de mensen die de afschaffing van burgerrechten goedpraten. Ik sta helemaal strak.

Geef een reactie

Laatste reacties (38)