3.661
0

journalist/publicist

Carl Stellweg was van januari 1994 tot augustus 2009 redacteur/verslaggever buitenland voor het Algemeen Dagblad. Hij schreef reportages vanuit onder meer het Midden-Oosten, Noord-Afrika, Iran, Pakistan en Oost-Europa. Tegenwoordig is hij freelance vertaler, publicist en een van de initiatiefnemers van het Grote Midden Oosten Platform. Ook verschenen van zijn hand de roman 'Mijn beeldschone aandoening' (Compaan uitgevers), en 'De wereld van de islam in begrijpelijke taal' (I-publish)

Is Netanyahu een politieke misdadiger?

Een leider die de werkelijkheid zo manipuleert, zet de sluizen van de haat doelbewust wagenwijd open

Niet Adolf Hitler maar de Palestijnse moefti Amin Al-Husseini was de geestelijke vader van de Holocaust. Met deze zienswijze baarde de Israëlische premier Netanyahu opzien. Ongeloof en verbijstering zijn de clichés die daarbij van stal kunnen worden gehaald. Belangrijker is het besef dat Netanyahu een essentiële grens heeft overschreden.

Diverse Israëlische politici hebben het eigenmachtig liquideren van Palestijnen gelegitimeerd. Dat is ernstig genoeg maar hiervoor gold tenminste nog het argument van zelfverdediging, dat niet geheel ongegrond was. Netanyahu voegt daaraan impliciet het argument van vergelding toe. Hij zei immers dat de Holocaust mogelijk nooit was gebeurd als er geen Palestijns nationalisme was geweest. Bijgevolg zijn de Palestijnen bij uitstek de doodsvijanden van de Joden. Mocht Israël de Palestijnen uitroeien dan mag men dat een misdaad vinden maar zal er ook – hoe je het wendt of keert – sprake zijn van een historische afrekening, en de geschiedenis is vol afrekeningen.
Tot op heden was het misplaatst het Israëlische bewind te vergelijken met dat van de nazi’s. Er zijn geen concentratie- of vernietigingskampen voor Palestijnen, en Palestijnen hoeven ook geen equivalent van een jodenster te dragen. Daarnaast genieten zogeheten Israëlische Arabieren aanmerkelijk meer rechten dan de joden in Duitsland na 1935: die hadden, twee jaar na Hitlers machtsgreep, al helemaal geen rechten meer.
Joodse Israëliërs vergelijken met de beulen van hun voorgeslacht is een cruciale keuze. Men zou ook kunnen kiezen voor de wijze waarop Koerden in Syrië en Irak door respectievelijk de regimes van Assad en Saddam Hussein werden behandeld. Of voor de manier waarop Marokko met het Sahara-volk omspringt. Of met de vervolging van de als afvalligen beschouwde Bahai in Iran. Wie kiest voor een vergelijking met nazi’s zegt dat joden betere mensen moeten zijn dan andere, juist vanwege het verschrikkelijke dat hen ooit is aangedaan. Dat is discriminatie, en discriminatie van joden heet antisemitisme.
Maar een Israëlische leider die zelf het nationaal-socialisme trivialiseert, die de schuld van de Holocaust ten onrechte legt bij een leider van een bevolking die door Israël wordt onderdrukt , die  plaatst zichzelf in een uitzonderingspositie. Die brengt zichzelf rechtstreeks in verband met het nationaal-socialisme. En zet, door de werkelijkheid zo te manipuleren, de sluizen van de haat doelbewust wagenwijd open, in een nu al explosief klimaat. 
De afgelopen weken werd gesproken van pogroms tegen Palestijnen. Dat is wellicht wat overtrokken. Dan zouden er méér dan 50 Palestijnen zijn omgekomen. Dan zou de verhouding wel anders hebben gelegen dan 50 gedode Palestijnen tegen 8 gedode Israëliërs. De Israëlische joden zijn niet onder te verdelen in een meerderheid die pertinent bereid is Palestijnen te doden en een minderheid die dit pertinent weigert. Er zit ongetwijfeld een zeer brede groep twijfelaars tussen. Zelfs onder bepaalde kolonisten, zelfs onder bepaalde militairen in bezet gebied, omdat ook kolonisten en militairen hinder van hun geweten kunnen ondervinden. Nogmaals: anders waren er vermoedelijk meer Palestijnen gedood, want daarvoor hadden Israëlische politici reeds genoeg wetteloosheid gecreëerd.
Geweten weegt echter met name zwaar op mensen met een rigide wereldbeeld, zoals veel kolonisten. Of op mensen die een moreel onhoudbare situatie moeten zien te handhaven, zoals militairen in bezet gebied. Hen, en anderen, is Netanyahu thans te hulp geschoten: want hij noemde Amin Al-Husseini niet alleen de geestelijke vader van de Holocaust, maar ook ‘de vader van de Palestijnse natie’. Met deze combinatie van uitspraken plaatst hij het ene volk lijnrecht tegenover het andere. De ene entiteit sluit de andere uit. Gevolg is dat het individuele geweten een stuk minder gewicht in de schaal legt. Als elke totalitaire leider is de Israëlische premier kennelijk uit op collectivisering van schuld. En dus is meer dan ooit de vraag gewettigd of we hier van doen hebben met een politicus, of met een politieke misdadiger, die uit is op iets verschrikkelijks. 

Geef een reactie

Laatste reacties (0)