1.973
114

Natuurkundige

Jelmer Renema is natuurkundige. Sinds 2011 is hij promovendus natuurkunde aan de universiteit Leiden, in de quantumoptica. Verder is hij politiek actief binnen de Partij van de Arbeid, Hij schrijft over de politiek van de VS, het neoliberalisme en conservatisme in Nederland en wetenschapsbeleid.

Jan, het ga je goed!

Voor de leden wordt er door de PvdA-top flink links gedaan, terwijl de politici onderling een cultuur hebben waarin compromis het enige is dat telt

Het vertrek van Jan Pronk uit de PvdA heeft mij geraakt als een klap in mijn maag. Gedurende mijn hele jeugd was hij minister van Ontwikkelingssamenwerking en hoewel ik met mijn twee turven hoog misschien niet begreep in welk land hij nu weer was, of wat hij daar precies deed, voelde ik wel aan: hier staat een goed mens – iemand die strijdt voor rechtvaardigheid. Dat hij nu uit de PvdA vertrekt, stemt tot nadenken.

Hij is bovendien niet de enige. Van de week vertrok oud-Kamerlid Godelieve van Heteren en ook in mijn eigen omgeving kom ik mensen tegen die het zat zijn; futloos en murw geslagen door de retorische manoeuvres waarmee binnen de partij verhuld wordt hoe Nederland afgebroken wordt.

Hoe we hier aanbeland zijn, heeft Merijn Oudenampsen van de week prachtig beschreven in een stuk dat geplaatst is in het blad Socialisme en Democratie, en waarvan een korte versie hier beschikbaar is. Hij beschrijft hoe er – zoals hij het noemt – een dubbele ideologische boekhouding gevoerd wordt. Kort gezegd: voor de leden wordt er flink links gedaan, terwijl de politici onderling een cultuur hebben waarin compromis het enige is dat telt. Wie het meest kan uitruilen, laat zien dat hij het best geschikt is in de BV Nederland aan de knoppen te zitten.

Dit probleem zit bij de PvdA niet alleen aan de top, maar ook bij het kader, dat misschien in het hart nog wel links is, maar wiens identiteit als brave burger belangrijker geworden is dan de idealen. Door voortdurend iets overboord te gooien laten zij zien hoe verstandig en verantwoordelijk ze zijn. Dat het compromis met de VVD is maakt het alleen maar beter: hoe meer je ‘over je eigen schaduw heen stapt’, hoe beter het is. Dat die ondertussen lachend toekijken, incasseren, en wachten op de volgende kans om Nederland onrechtvaardiger te maken interesseert ze geen hout: voor de leden bevestigt alleen al het sluiten van het compromis hun status als fatsoenlijk mens. Het vertrek van Pronk kon dan ook op weinig begrip rekenen: intern wordt hem nu al verweten dat hij in moeilijke tijden het schip verlaat.

We doen op dit moment zaken met een partij die een radicale verandering van Nederland voorstaat. Als de VVD bij monde van haar wetenschappelijk bureau zegt dat ze Nederland willen ‘bevrijden van alle collectieve arrangementen’, dan menen ze dat. En ze zijn al een eind op weg: honger, armoede en gebrek, die wij zouden kunnen uitbannen als we het maar zouden willen, hebben weer hun intrede gedaan. Met zo’n partij doe je geen zaken, die bevecht je te vuur en te zwaard.

Ik walg van Diederik Samsom, wiens carrière nu draait om recht praten wat krom is en van de lelijke bochten waarin hij zich moet wringen om de applausmachine weer draaiende te krijgen. Ik walg van Hans Spekman. Zijn rol als linkse bliksemafleider in slobbertrui is flinterdun geworden. Ik walg van mijn bewindslieden, die bezig zijn af te breken wat hun voorgangers opgebouwd hebben, uit naam van iets waarvan ze het gore lef hebben om het redelijkheid en verstandigheid te noemen. Maar waar ik veruit het meest van walg zijn mijn partijgenoten, die Pronk nastaren, zichzelf op de borst kloppen omdat ze zo netjes en verstandig zijn en overgaan tot de orde van de dag.

Geef een reactie

Laatste reacties (114)