689
15

Journalist

Chris Klomp is sinds april 2002 rechtbankverslaggever/journalist en werkt voor RTV Noord, Dagblad van het Noorden en RTV Drenthe

Je kinderen loslaten is niet makkelijk

Maar soms is vasthouden geen optie

Ik heb een zoon van zes jaar oud. Hij fietst. En wel zo goed dat hij moeiteloos de hoek van onze straat bereikt. En verder.

Hij verdwijnt met een paar simpele slagen van zijn beentjes uit mijn zicht. Ergens een paar honderd meter verder woont een van zijn vriendjes. Daar is hij veilig. Denk ik.

Wat er gebeurt op het moment dat ik hem niet meer zie, weet ik niet. Ik ga ook niet kijken. Volg hem niet. Loop niet met hem mee. Soms blijft hij een uur weg. Soms langer.

Loslaten is geen talent van mij. Maar soms is vasthouden echt geen optie.

De ouders van Lotte lieten hun dochter op 8 februari los. Omdat ze al zestien is. En best in staat om met vriendinnen te winkelen in de grote stad. Ze moest op tijd thuis zijn. Maar als ze de bus zou pakken met haar beste vriendinnen dan zou dat geen probleem zijn.

Rond het middaguur krijgen de ouders van Lotte een telefoontje van het ziekenhuis. De wereld vergaat. De boodschap is duidelijk. Rennen. Want Lotte gaat het niet redden.

Lotte ligt om half vijf in de middag in een koude greppel naast de snelweg. Ze is even daarvoor in een zwarte Volkswagen Golf over de kop geslagen. Aan het stuur van de Golf de 22-jarige Bernard. Een hele vage kennis. Van een van haar vriendinnen.

Bernard is een zwakzinnige jongen zonder rijbewijs. Maar met genoeg testosteron om hard rijden leuk te vinden. En te weinig verantwoordelijkheid om het stuur netjes vast te houden en niet achterstevoren in je autostoel te zitten. Hij dolt. Doet stoer. Verliest de controle.

Bernard heeft letterlijk nauwelijks een opvoeding gehad. In zijn wereld is het niet zo raar om de wet te overtreden. Een rijbewijs is niet nodig als je kunt rijden.

De vader van Lotte weet niet hoe het voelt om een dochter te verliezen. Daar is hij vijf maanden na het dodelijke ongeluk nog niet aan toe. Hij voelt zich alleen maar leeg. Kan het niet bevatten. Nooit een antwoord op de vragen waar bijna elke pappa een antwoord op zal krijgen. Welke studie? Welke vriendjes? De vraag of je even op je kleinkind kan passen. Hij had die vraag zo graag willen horen. Maar het is hem ontnomen.

De moeder van Lotte is de zin in het leven verloren. Haar wereld is ingestort. Ze hoopte nog dat het wel mee zou vallen. Zo vlak na dat telefoontje van het ziekenhuis. Maar haar moederhart wist wel beter. Iedere dag hunkert ze naar haar Lotte. Het verdriet is er net als Lotte altijd. Uitzetten kan ze het niet. Dag na dag na dag.

De moeder van Lotte zegt dat het altijd regent sinds het ongeluk. Van binnen. En dat een roekeloos rijdende volwassen man haar het grote geluk heeft ontnomen.

De ouders van Lotte lieten haar los. Zoals iedere ouder zijn kind loslaat. Niet meer kijkt. Niet meer volgt. In de ijdele hoop dat het altijd goed zal komen.

Dit artikel staat ook op de website van Chris Klomp

Geef een reactie

Laatste reacties (15)