836
6

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Je wilt niet dat hij erin blijft

Job - acht - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

Heus, we waren niet naïef. Al acht jaar keken we met ingehouden adem naar de kromme rug van Job. Maar telkens werden we gerustgesteld door een arts.

“Op de foto zien we dat de krommingsgraad niet is toegenomen.” Dus was een operatie voorlopig niet aan de orde en leefden we voort.

We waren niet naïef. Toch zitten we nu stijf als etalagepoppen naast elkaar in de auto. Luisteren we met een dikke keel naar een zingende Job op de achterbank. Het was dat ene zinnetje van de dokter. ‘Je wilt niet dat hij erin blijft.’ Jobs rug was nu toch krommer geworden, had de specialist gezien op de foto. Een scoliose-operatie lag meteen op tafel. Nee, we konden waarschijnlijk niet te lang meer wachten. Ja, de vraag was of Job een dergelijke ingrijpende operatie aankon. Want zijn hart. Want die vernauwde aorta. En toen dat uiterst subtiele zinnetje: “Je wilt niet dat hij erin blijft.”

Slik.

Eerdere artsen hadden het belang van wachten benadrukt. Wachten tot Job ouder was, zodat hij nog kon groeien voor zijn rug werd vastgezet. Of misschien kwam het nooit zover en werkte het korset dat ons kind al zes jaar droeg preventief. Hadden we ons daaraan vastgeklampt? Misschien dan toch. Maar wat konden we anders?

Thuis aangekomen maak ik mijn plastic handen los van het stuur om Job uit de auto te tillen. Mijn grote zoon houdt me stevig vast, speelt met mijn haar tussen zijn vingers.

Nog steeds is niet opereren ook een optie. Job zal uiteindelijk dubbel in zijn rolstoel zitten, maar hij hóeft er geen problemen mee te krijgen, had de dokter gezegd. Krijgt hij wel pijn of luchtweginfecties, dan merken we dat pas als het te laat is.

Ik ken een man die zijn zoon verloor tijdens een scoliose-operatie, zeg ik tegen Jobs vader.

Hij vraagt of ik koffie wil.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (6)