5.429
63

Schrijver, schilder

Een 18-jarige dame of meisje. Gek op de natuur. Wat ze later wil worden bestaat volgens haar nog niet en moet nog worden uitgevonden. Iets met schrijven, tekenen, presenteren, eten en vreten. Tegelijk. Haar lievelingsgerecht is leesvoer. Heerlijk gerecht en volgens Sarah ook geschikt voor kinderen. Waar haar mening ophoudt begint haar gevoel voor poëzie. En wanneer de gemiddelde mens gaat slapen, begint bij haar de creativiteit op te komen.

Je wordt geboren als dubbeltje en moet een kwartje worden

Als mensen me prijzen om hoe goed ik geïntegreerd ben, krijg ik jeuk. Ik ben niet geïntegreerd, ik ben hier geboren

Een tijd geleden leerde ik een buurvrouw van een aantal straten verderop kennen. We kwamen elkaar zonder af te spreken wekelijks tegen en deelden dan het paadje tot aan onze wijk. Een keer sprak ik haar over waar mijn ouders en grootouders oorspronkelijk vandaan kwamen, ze luisterde aandachtig en de manier waarop ze naar me keek verklaarde dat ze het buitengewoon interessant vond.

Nadat ik uitgesproken was, vertelde ze me: “Zeg hoor, dan vind ik het wel knap dat jij zo goed geïntegreerd bent.” Terwijl ze deze woorden uitsprak wreef ze over haar bejaarde handen die gesierd werden door uitpuilende aders. Ik wist me geen houding te geven, ik krijg altijd kriebels als mensen producten van dit land beplakken met termen als ‘integratie’. Laatst werd ik, naar aanleiding van de gebeurtenissen in Parijs, benaderd door een journalist die, in haar woorden, op zoek was naar een ‘goed geïntegreerde moslima’ voor een interview. Ik bedankte haar vriendelijk en wees het aanbod af.

Jeuk, krijg ik ervan. Ik weiger in die categorie geplaatst te worden. Een gespannen lachje ontglipte mijn lippen, ik nam afscheid van mijn buurvrouw en liep door naar huis.

Mijn moeder is geïntegreerd, maar ik?
Ergens begin jaren ’90 trouwde mijn moeder met mijn vader en kwam ze naar Nederland. In de tijd dat mijn zus en ik naar de basisschool gingen, volgde mijn moeder samen met andere vrouwen taallessen om de Nederlandse taal te leren. Ze ging er met plezier heen en ze genoot van de weg die ze aflegde. Nu ze de Nederlandse taal zou leren, zou ze er bij gaan horen. Ik weet nog dat ze me een keer vertelde dat haar docente vroeg of iemand uit de klas willekeurige zinnen kon opnoemen. Mijn moeder verging van enthousiasme, ze stak haar vinger op en nog voor ze de beurt kreeg begon ze te zingen. En wel: een van de nummers van het zangtrio ‘Linda, Roos & Jessica’. Toen mijn moeder uitgezongen was vroeg de juf al lachend wat dit te betekenen had. Mijn moeder keek haar verbaasd aan en zei: “Je wilde toch dat iemand ging zingen?”

Nu jaren later kan ik zeggen: ja, mijn moeder is geïntegreerd. Maar ik? Onzin. Ik ben hier geboren. Ik hoef niet te integreren. Ik hoef me niet dusdanig te ontwikkelen dat ik onderdeel word van dit land, ik ben al onderdeel van dit land.

Verder ontwikkelen
Sterker nog: het klopt bij voorbaat al niet. Je kunt überhaupt niet integreren in een land waar je geboren bent, omdat je al deel bent van de maatschappij door erin geboren te worden. Waar je van plan bent te blijven en waar je ten volle aan meedoet. Je kunt jezelf hoogstens ontwikkelen naar een andere plek in de sociale rangorde met bijbehorende inzichten. Zoals mijn vader ooit zei toen we vanuit Hoofddorp langs de boerderijen terug naar Amsterdam reden: “Je moet je ontwikkelen. Ik kom uit Marokko, uit het dorp en heb me ontwikkeld tot dit.” Hij keek uit het raam naar buiten en knikte gelukkig. “Maar jij, jij moet je nog verder ontwikkelen”, zei hij vastberaden. “Je wordt geboren als een dubbeltje en je moet een kwartje worden.” Het was even stil. “Ik ben geboren als twee cent en ben een dubbeltje geworden, maar jij moet nog verder”, vervolgde hij.

Een paar dagen geleden kwam ik mijn buurvrouw weer tegen. Toen ze bij het afscheid mijn hand even vastgreep streek ik over haar uitstekende aders: “Kobaltblauw, buurvrouw.” Ze lachte ongemakkelijk en zo verdween ze in de verte.

Dit stuk verscheen eerder op Wijblijvenhier.nl

Geef een reactie

Laatste reacties (63)