1.895
94

Hoogleraar Openbare Financiën

Professor Harrie Verbon is econoom en momenteel werkzaam als hoogleraar Openbare Financiën en Sociale Zekerheid aan de Universiteit van Tilburg. Zijn onderzoek behelst onder meer de volgende terreinen: de macroeconomische effecten van vergrijzing, migratie, herverdeling en economische groei, overdrachten tussen generaties (inclusief pensioenen) en verhandelbare emissierechten. Professor Verbon is daarnaast lid van het bestuur van het Rathenau Instituut. Hij was eind jaren '90 lid van de programmacommissie van het CDA, maar heeft inmiddels het lidmaatschap van die partij opgezegd.

Job Cohen: liever vazal van Rutte dan koning van Roemer

Een links kabinet maakt alleen kans als de linkse partijen als een eenheid tegen rechts opereren.

Direct toen, nu een week geleden, de rechtse kabinetsformatie definitief uit de lucht leek, bood Job Cohen aan om samen met Mark Rutte een regeerakkoord te schrijven. Het was niet helemaal duidelijk hoe hij dat voor zich zag. Ik zag Mark Rutte achter zijn laptop met Job Cohen naast zich. Telkens als Rutte een zin af had, zou Job de punt mogen zetten. Misschien hoopte Job dat hij zelf ook wel zo nu een dan een zin mocht typen. IJdele hoop. Mark wilde Job er helemaal niet bij hebben. Hij wilde alles zelf typen. Zelfs de punten mocht Job niet zetten. Cohen af naar de coulissen, zeker toen Wilders, een dag nadat Ab Klink zijn eigen politieke carrière had beëindigd, weer zin had gekregen in onderhandelen over een rechtse gedoogcoalitie. Het rechtse trio begon elkaar voor de camera alweer opzichtig te besnuffelen. Cohen stond erbij als muurbloempje.

Terwijl Cohen naar rechts lonkte, probeerde links van hem Emile Roemer juist de aandacht van Cohen te trekken. Het mocht niet baten. Waarom eigenlijk niet? De PvdA zal toch hopelijk niet de socialistische zusterpartij willen marginaliseren door de SP overal buiten te houden. Linkse kiezers zullen een dergelijke zustermoord niet op prijs stellen. Misschien dat Cohen geconstateerd heeft dat de roep om ‘gerechtigheid en een breed draagvlak voor offers’ (Cees Veerman)  en de ‘ja mits’ die ‘nee tenzij’ tegen rechts was geworden (Ruud Lubbers) niet zo veel indruk leken te maken op Maxime Verhagen en het overgrote deel van de CDA-fractie. Het CDA is gewoon rechts, dat bleek ook al uit het verkiezingsprogramma. Maar wie kan zich voorstellen dat een CDA-VVD-PVV gedoogcoalitie stabiel is? Wilders als ongeleid projectiel kan, bedoeld of onbedoeld, zo maar de coalitie opblazen. En anders zijn er misschien toch nog een paar sociaal-christelijke fractieleden over die deserteren als de neo-liberale christenen de welvaartsstaat straks beginnen te ontmantelen.

Hoe dan ook, ten onrechte is de PvdA er vanuit gegaan dat de VVD weer een kans zou moeten krijgen na de vorige week mislukte onderhandelingen, die uiteindelijk toch niet zo mislukt bleken. Ook na het in de (hopelijk nabije) toekomst splijten van de rechtse samenwerking, moet de PvdA van het standpunt uitgaan dat de rol van de VVD bij de vorming van een kabinet is uitgespeeld. Het is bijna te vanzelfsprekend om op te schrijven, maar kennelijk ontgaat het de PvdA en GL-leiders momenteel: een links kabinet maakt meer kans als de sociaal-linkse partijen (SP-GL-CU-PvdA, 60 zetels) zich als een onwrikbare eenheid tegen rechts presenteren dan wanneer ieder voor zich naar rechts gaat lonken. Een dergelijke triviale wijsheid is aan Cohen niet besteed. Job wil liever de vazal van Rutte zijn in een centrum-rechts kabinet dan de baas over Roemer in een centrum-links kabinet.

Geef een reactie

Laatste reacties (94)