Laatste update 11:33
726
0

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Job naar de brugklas

Ik benijd de vrijheid van de ouders. Een deur achter je dicht kunnen trekken zonder te overleggen over wie oppast

Job – twaalf – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

backpDat dit soort momenten me overvalt, kan ik niet zeggen. In mijn hoofd zit een imaginaire levensagenda waarin de ‘mijlpalen’ al zijn gemarkeerd. Dit is er zo eentje: Job is twaalf, de zomervakantie zit erop en de middelbare school begint.

Op weg naar mijn werk zie ik jongetjes van zijn leeftijd voorbij trappen: beginnende baard in de keel, zware rugzak, hoge fiets. Job zit er niet bij. Natuurlijk zit Job er niet bij. Dat wist ik en ik weet het al heel lang. Maar weten helpt niet: het raakt me zo.

Ik was 28 toen ik zwanger werd. Lekker jong, vond ik zelf. Als het kind naar de brugklas ging, was ik pas veertig. Nog een heel leven voor me. Het nageslacht zou zich al kunnen redden. Aankleden, naar school fietsen, sporten, vrienden maken.

Ik wil er niet aan denken als ik die stoere jongens zie fietsen. Word kwaad op mezelf. Zeikwijf! Hou eens op met dat eeuwige gewatjoballemaalnietkan. Maar hoe hard ik ook stampvoet deze week, ik krijg het verdriet er niet onder. Het veert mee, maakt lange draden bij elke beweging. Als kauwgom onder je schoen.

Het is niet dat ik jaloers ben op wat er allemaal in die slimme koppies zit. Die tijd is geweest. Nu benijd ik de vrijheid van de ouders. Een deur achter je dicht kunnen trekken zonder te overleggen over wie oppast.

Je kind meer dan vijf minuten alleen achterlaten in de woonkamer. Dat telefoontje krijgen ‘mam ik blijf bij Sam eten’ en de avond voor jezelf hebben. Er zullen vast allemaal zorgen voor in de plaats komen. Maar dan nog. Een zelfstandig kind lijkt me zó fijn.

De beste remedie tegen kauwgom onder je schoen is gewoon blijven doorlopen. Uiteindelijk slijt het.

Dit artikel verscheen eerder in het AD.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (0)