2.554
7

Burgemeester van Arnhem

Ahmed Marcouch was tot 2017 Tweede Kamerlid voor de PvdA. Hij volgde het Individueel Technisch Onderwijs (ITO) en de mts. Na de middelbare school werkte hij tien jaar bij de Amsterdamse politie, waarvan de laatste vijf jaar als brigadier. Hij had een baan als leraar maatschappijleer aan het ROC en was procesmanager jeugdbeleid van de Gemeente Amsterdam. In april 2006 werd hij stadsdeelvoorzitter van Slotervaart. In maart 2010 werd hij met twaalfduizend voorkeur stemmen gekozen in de gemeenteraad. Toen hij op 17 juni bovendien gekozen werd als Tweede Kamerlid, moest hij op 8 september 2010 zijn zetel in de gemeenteraad opgeven.
Op 1 september 2017 werd Ahmed Marcouch geïnstalleerd als burgemeester van Arnhem.

Jongeren, ondanks alles prima bondgenoten voor coronabestrijders

Het wordt spannend. Geen oorlog, maar wel een lelijke pandemie die naast de volksgezondheid ook de economie op het spel zet

De jongeren verdienen onze waardering voor de wijze waarop zij deze hete coronazomer doorstaan. Het lot van de ouderen ligt in hun handen. Veel jongeren beseffen dit wel degelijk, getuige hun empathische reacties op de oproep van de 94-jarige mijnheer Hoek om zich nog een jaar gedeisd te houden. Mijnheer Hoek bij Op1, voor het eerst sinds vijf maanden buitenshuis, verwijst naar vier oorlogsjaren met aansluitend jarenlange militaire dienst in Indonesië: ‘Terug in Nederland werd ik als moordenaar gezien en toen moest mijn leven nog beginnen.’ Corona is verschrikkelijk, maar het is geen oorlog, schrijven veel jongeren rustig en doordacht naar mijnheer Hoek.

Jongeren
cc-foto: Gerard Stolk

De jongeren brengen een geweldig offer. Net als voor mijnheer Hoek destijds, moet ook voor deze generatie hun leven nog beginnen. Naast het dreigend gemis van hun grootouders staat hun hele arbeidzame toekomst op het spel en het zit er dik in dat onze omgangsvormen voorgoed gaan veranderen, helaas. ‘Jongeren zien geen gevaar’, hoor ik vaak als verklaring voor het fenomeen dat in de oorlog veelal juist jongeren in verzet gaan. Ik denk dat de verblinding voor de risico’s op deze leeftijd een nuttige functie heeft, het hoort namelijk bij de fase waarin je jezelf en je wereld gaat ontdekken, schreef ik eind juli aan de Arnhemse jongeren en hun ouders, toen de grootste kermis van Nederland voor drie weken van start ging bij Gelredome.

Het is knap, hoe onze jongeren hun weg vinden tijdens corona, schreef ik. “Knap, juist van tieners die zo vaak het gevoel hebben dat ‘het’ leven niet is waar zij zijn, maar elders. Veel ouders herinneren zich de onrust nog zich voortdurend op de verkeerde feestjes te bevinden, alsof ‘het’ altijd gebeurde op andere feestjes”. Maar feestjes waren er niet eens voor onze jongeren in coronatijd. De fameuze grijze zomerzone na het schooldiploma en voor de introductie tot student, beroemd als ‘coming of age’, zit voor deze coronagediplomeerden zonder rituelen en vol beperkingen: afstand houden en snotteren doe je thuis.

Kermis en cultuur 
En dat terwijl jongeren elkaar juist willen opzoeken. Logisch, wie zichzelf aan het uitvinden is, heeft anderen nodig, jongeren gaan zich zowel spiegelen aan anderen, als zich meten met hen. Checken of je zowel normaal bent, als bijzonder –  hoe verwarrend is deze dubbele wens in een periode dat je als jongere juist het absolute wilt beproeven: de onvoorwaardelijke liefde, de sublieme schoonheid en de eeuwige waarheid. Allemaal in deze tussentijd, in normale tijden gaan de bijna ex-klasgenoten met elkaar op vakantie, maken met elkaar de balans, wetend dat hun vriendschappen gaan verwateren en onbekend nog met de nieuwe vriendschappen die in het verschiet liggen.

Hoe anders verloopt voor hen deze coronazomer. Dat schreef ik ze. En ik voegde eraan toe dat alle sportbedrijven, theaters, musea, en in Arnhem ook het modekwartier, met speciale programma’s voor hen klaar staan: ‘die worden lyrisch van oprecht geïnteresseerde jongeren’, voegde ik er ter bemoediging aan toe. En onze kwetsbare bewoners zijn hen voor eeuwig dankbaar, heb ik alvast in het vooruitzicht gesteld aan onze nieuw benoemde bondgenoten van de verpleging, die doodmoe tot hun grote zorg opnieuw een piek op zich af zien komen, wellicht veel sneller dan gedacht. Het wordt spannend. Geen oorlog, maar wel een lelijke pandemie die naast de volksgezondheid ook de economie op het spel zet. Dus jongeren, volhouden!

Geef een reactie

Laatste reacties (7)