1.928
5

Cultureel ondernemer

Rachid Benhammou is cultureel ondernemer,freelance verslaggever en festivalorganisator. Na zes jaar gewerkt te hebben als muziek en theaterprogrammeur voor een Rotterdams theater, is hij aan een nieuw avontuur begonnen, waarin hij ook columns over niet-alledaagse zaken schrijft.

Kaalslag

Over één van de 250.000 mensen die aan de ziekte Alzheimer lijden in Nederland 

Ik liep in Delfshaven en genoot van een waterig herfstzonnetje, toen mijn aandacht getrokken werd door een oudere dame op een terras aan de overkant. Zij keek mij ook aan en tussen het voorbijrazend verkeer door, zag ik dat ze naar me zwaaide. Ik glimlachte en zwaaide terug.

Ze was een mooie verschijning; ik schatte haar ergens ver in de tachtig. Ze zag er verzorgd en decadent uit met haar hoedje, mantel en dekentje over haar knieën. Op tafel stond een glas witte wijn en ze lurkte aan haar sigaret. Ik kon het niet laten, stak de weg over en ging naast haar zitten.
Binnen een paar seconden raakten we aan de praat. Over de oorlog, over het bombardement. Over haar kleinkinderen en overleden man. Over de vele reizen die ze met hem had gemaakt. En dat, sinds hij er niet meer bij is, de lol er wel vanaf was. Maar dat ze ondanks het gemis en haar leeftijd, nog alles uit het leven probeerde te halen. Terwijl ze doorpraatte over van alles, moest ik aan mijn eigen moeder denken. Wat een verschil met de levensgenieter naast me. Mijn moeder is jonger, pas 75, maar al getekend door het leven. En door een verschrikkelijke ziekte; Alzheimer. Ze herkent haar kinderen en kleinkinderen nog wel, maar namen herinneren blijft een marteling. “Nee, ma. Ik ben uw andere zoon, Rachid.” 
In Nederland lijden ongeveer 250.000 mensen aan deze ziekte. Steeds meer zenuwcellen in de hersenen gingen kapot. Door de hersenaandoening werd mijn moeder langzaam maar zeker volledig afhankelijk van de zorg van anderen; haar kinderen en de ziekenhuizen. Er is totaal geen sprake meer van een korte termijn geheugen. Alles wat je haar vertelt is ze binnen een paar seconden alweer kwijt. Daarentegen komt alles van vroeger wel naar boven. En daar vertelt ze dan fanatiek over. Maar mijn moeder is mijn moeder van vroeger niet meer. Wat ooit een sterke, mooie vrouw was, die in haar eentje de zorg van zeven kinderen en haar man op zich nam, is nu een hoopje kwetsbaarheid geworden. 

Sportjournalist en schrijver Hugo Borst schreef een ontroerend boek over zijn dementerende moeder. In het boek beschrijft hij het veranderingsproces dat zijn moeder onderging; aan het begin woont ze nog op zichzelf, aan het eind zit ze in een verpleeghuis. “Ooit was zij een stralende, schrandere vrouw met een filmsterrengebit, vooruitstrevend, altijd onberispelijk verzorgd, en zielsgelukkig met haar echtgenoot”, lees ik in een boekbespreking. Ik ga het boek zeker lezen. Ik vind Hugo best stoer; al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder. 

Mijn zussen zorgen voor mijn moeder. En ik ben hen daar uit het diepst van mijn hart dankbaar voor. Ik vind mijn ook zussen stoer. Dementie is een vreselijke kaalslag. Maar midden in de treurnis zijn er de momenten van gedeelde pret en vrolijke herinneringen. Gelukkig heeft mijn moeder haar humor nog wel behouden. En haar eigenwijsheid. Even samen lekker lachen. Even ver weg van de werkelijkheid. Wat moet je anders?

De dame naast mij vraagt of ik iets van haar wil drinken. Met een traan over mijn wang, geef ik haar spontaan een zoen en zeg haar vluchtig gedag. Terwijl ik wegloop bel ik mijn zus en vraag of ik onze moeder aan de lijn kan krijgen. “Ma, ik kom eraan. Nee, uw andere zoon.”

Geef een reactie

Laatste reacties (5)