2.459
23

Publicist

Anna Visser, tot voor kort fulltime werkend en moeder van drie kinderen, zegde in maart 2008 haar baan als directeur van omroep LliNK op om zich te bezinnen op een toekomst waarin werken en zorgen meer in balans zijn. De reacties in haar omgeving waren fel: Bernard Wientjes, voorzitter VNO-NCW, smeekte haar bij Pauw & Witteman als getalenteerde vrouw toch aan de top te blijven en ook haar vrienden vonden dat ze te waardevol was voor de samenleving om thuis voor de kinderen te gaan zorgen. Toch bleef ze bij haar keuze weer de baas te worden over haar leven en als zelfstandig ondernemer haar eigen agenda te kunnen bepalen. En ze zit nog steeds niet stil : In het voorjaar van 2010 komt haar eerste boek 'Nieuwe vrouwen' uit, vanaf januari gaat ze een maandelijkse talkshow presenteren in De Machinist in Rotterdam en ze is bezig een tv-station op internet op te zetten. Verder volgt ze nog steeds de laatste ontwikkelingen op het gebied van duurzaamheid en wordt ze regelmatig gevraagd mee te denken over 'groene' oplossingen en initiatieven door verschillende organisaties.
Meer van Anna Visser op www.nieuwevrouwen.nl

Kim Holland als opperfeministe?

Gisteravond ging BNN voor het programma Spuiten en Sliiken op Reis naar Jamaica.

Filemon Wesselink bezocht daar een worstelwedstrijd tussen vrouwen en een straatfeest waarbij veelvuldig werd ge-daggerd (weet niet of dit de correcte werkwoordvervoeging is, maar u begrijpt wat ik bedoel?) De dans Daggering is zeer populair in de Jamaicaanse straatcultuur en komt eigenlijk neer op een potje publiekelijk droogneuken. Agressieve, seksueel getinte bewegingen (voornamelijk op zijn hondjes) die, naast felle kritiek, nogal wat gebroken penissen oplevert aldaar.

Daggering-muziek en clips zijn inmiddels verboden door de Jamaicaanse overheid, zo begreep ik. En ook het eerder genoemde vrouwenworstelen wordt niet door iedereen positief ontvangen in het behoorlijk christelijke Jamaica.

Uit interviews met de vechtende en daggerende dames bleek echter dat zij er zelf totaal geen problemen mee hebben om op zo’n seksistische manier te worden neergezet c.q. behandeld. ‘ Ik ben een zelfbewuste vrouw met tieten. Die heb ik niet voor niks gekregen.  Die wil ik graag laten zien!’ aldus een van de worstelbabes.

Toen ik dat hoorde, moest ik aan onze eigen Kim Holland denken. Holland, ooit begonnen als vrijwilligster bij de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming, zet zichzelf graag neer als feministe pur sang, omdat zij, met haar werkzaamheden, een bijdrage levert aan de seksuele vrijheid en daarmee het zelfvertrouwen van vrouwen.

Daar tegenover staat Sunny Bergman, die met haar documentaire Beperkt Houdbaar in 2007 krachtig stelling nam tegen het oprukkende ‘Playboy-schoonheidsideaal’ waardoor steeds meer jonge vrouwen zich genoodzaakt zien zich om te laten bouwen tot pornosterren a la mevrouw Holland. Daar valt ook wat voor te zeggen.

Die verschillende opvattingen over het feministisch gehalte van pornosterren, striptease-danseressen, schootdansers, en nu dan weer worstelaressen en daggers, het blijft me intrigeren…

Ik kom er voor mezelf nog steeds niet uit: Is als vrouw je lichaam (mogen)  showen nou een ultieme vorm van emancipatie of zet je daarmee het volledige vrouwelijke geslacht te kakken?

Geef een reactie

Laatste reacties (23)