288
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Kindertijd

Job - vijftien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

Waarom duurt de kindertijd zo kort in een mensenleven? Het zijn maar een paar vluchtige jaren die, als je er middenin zit, een eeuwigheid lijken. Zo bepalend voor wat er daarna komt.

Op een expositie sta ik voor een zwart-witfoto van buiten spelende kinderen. “Ik zie mezelf weer helemaal kind zijn”, zegt de oudere vrouw naast me, en ze verdwijnt in een gekoesterde herinnering.

Job (15) ontdekte een dag eerder een reeks kinderfoto’s van zichzelf op een afgeschreven iPad. Hij bleef maar swipen. “Wie is dat?” vroeg ik.

Stomme vraag. Hij wist heus wel dat hij het was. Maar ik vroeg me af wie hij zág.

Wat is een kleine Job in zijn ogen? Een kabouterversie van de jongen die hij nu is?

Hij zal zich niet licht beschaamd afvragen hoe het mogelijk is dat hij toen Bob de Bouwer zo leuk vond. Alles wat hem vroeger boeide, kunnen we hem nog steeds voorschotelen. Sterker: Bob de Bouwer beleeft momenteel een revival in ons huis. Job kwam hem tegen in een oud speelgoedboek en wilde de stoffige dvd’s meteen weer kijken.

Zo gaven we hem voor Sinterklaas een Toy Story-computer (Marktplaats) die hij tien jaar geleden ook had. Dit ding had hij eveneens opgedoken in het speelgoedboek en hij bleef herhalen dat hij het van Sinterklaas zou krijgen. Zo geschiedde.

Kun je spreken van een kindertijd als je voor altijd kind blijft? Ik zou zo graag willen weten of Job iets van nostalgie voelt als hij de miniatuurversie van zichzelf – engelachtige krullen, bolle wangen – bekijkt. Of er specifieke herinneringen ontwaken. Hoe mama hem altijd naar bed bracht… nee wacht, dat doet ze nog steeds precies zo.

Misschien komt er pas ruimte voor nostalgie als een periode is afgesloten. Terwijl Job rondjes blijft zwemmen in een binnenmeer van eeuwige kinderbelevingen.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reactie