587
0

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Konijnenhol

'Misschien was ik nog het meest bang voor mezelf'

‘Dat had je vijftien jaar geleden vast niet gedacht, dat je dit nog eens zou zeggen’, lachte een (veel) jongere collega. Ze had gelijk. Ik had net verteld dat ik niet in een tent wilde slapen op Down the Rabbit Hole. Dat ik opzag tegen kamperen in de bloedhitte, dat ik geen zin had in mensen die me wakker hielden met campingfeestjes.

Misschien was ik nog het meest bang voor mezelf. Vroeger, toen ik de leeftijd had van de collega, gingen we gewoon drie dagen dóór op zo’n festival. Niemand die vroeg of je nog bier wilde, je kreeg het en goot het naar binnen. Slaap was geen issue.

Cc-foto: Rene Passet

Nu ik 43 ben, zijn de katers meedogenloos. Ik durf nauwelijks een straat over te steken na een avond doorzakken. Bang om overreden te worden; het hoofd is ruis.

‘We kunnen op de fiets gaan’, opperde mijn Down the Rabbit Hole-vriendin. Zeventien kilometer naar De Groene Heuvels vond ik te ver. Mijn buren hadden e-bikes gehuurd, maar vriendin en ik zagen ons niet achter elkaar door de nacht snorren – zó oud waren we nou ook weer niet. Dus belde ik een taxibedrijf. Helaas, ze deden niet aan reserveringen. Bleef er maar één optie over: met eigen auto gaan. Konden we alleen niet drinken. ‘Rijden we om en om’, zei mijn festivalmaatje.

Eigenlijk voelde ik me opgelucht: ik kon naar het konijnenhol zonder bang te zijn voor katers. De eerste ochtend ontwaakte ik fris in mijn eigen bed, de tweede en derde ochtend ook. We sjokten lui door het festivalstof, zwommen tussen de opblaasflamingo’s en zagen David Byrne (véél ouder dan wij) soepel dansen. Als toegift pakte Nick Cave de laatste avond mijn hand vast. Vijftien jaar geleden had ik niet gedacht dat ik nog eens als een klein meisje zou zweren die hand nooit meer te wassen.

Annemarie gaat op vakantie en de column ook. Op zaterdag 4 augustus zijn ze er weer.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (0)