3.281
32

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

Krijsende Kids Verboden

Sommige mensen begrijpen gewoon niet, of weten niet meer, hoe het is om een klein kind te hebben.

Gisteravond laat keek ik naar de dr.Phil show. Daarin behandelde hij het onderwerp Krijsende Kinderen, en Hoe Daar Mee Om Te Gaan.
Aan bod kwam onder andere een moeder die het vliegtuig uit gezet was omdat haar kind kirde, en een moeder die de gevangenis in ging omdat ze weigerde met haar BrulBaby de bibliotheek te verlaten. Tot zover een typische dr.Phil show natuurlijk. Maar de discussie die volgde was wel interessant.

Zo was er een restaurant eigenaar die kinderen onder de zes jaar weerde uit zijn restaurant. Hij had zijn gasten hier van op de hoogte gesteld via briefjes op de tafels. Kinderen onder de 6 jaar verstoorden te vaak het eet genot en de rust van andere gasten, zo meende hij, en met het verbieden van die kleine brullende kinderen was zijn omzet gigantisch gestegen.

Tja.

Een deel van mij, het moederleeuw deel, denkt dan “Ho, stop, wacht eens even. Niet ieder kind onder de zes is onhandelbaar, niet elke peuter of kleuter gooit zichzelf schuimbekkend op de grond wanneer het langer dan tien minuten stil moet zitten, wat is dit voor onzin.”

Maar een ander deel van mij weet ook hoe irritant het kan zijn als je ergens rustig zit te eten, en opeens ben je deelgenoot van een op epileptische taferelen lijkende woede uitbarsting van een niet eigen kind. Nu ligt het er wel helemaal aan hoe de desbetreffende ouders reageren, natuurlijk.

Je hebt van die ouders, die zijn blind en doof, als het op hun eigen kind aan komt, zo lijkt het wel. Dat noemen ze ook wel de Blinde Vlek.

Ik moet trouwens ook toegeven dat ik voordat ik zelf moeder werd, een stuk minder begrip had voor blèrende kinderen, dan daarna. Op de een of andere manier voel je een verbondenheid met de meeste andere ouders, en voel je wel met ze mee, als je de hulpeloze “Hoe krijg ik dit in vredesnaam stil” blikken ziet.

Maar toegegeven, sommige kinderen maken het wel erg bont. Of beter gezegd; de ouders laten het de kinderen erg bont maken. Ik wil verre van betweterig klinken, want ik ben zeker geen perfecte moeder, maar onze dochter weet wel al dat er overal een Hoek is. In de supermarkt zijn Hoeken, in het restaurant ook. Zelfs in het bos heb ik eens een hoek gevonden. Als je goed zoekt, zijn ze overal. Dus kan een time out ook overal. Dat weet ze, omdat ze er wel eens in heeft gestaan, als ze het te bont maakte.

Ik denk ook dat het er helemaal aan ligt hoe je er mee om gaat, als ouders. Als een kind een toeval krijgt (en dat overkomt elke ouder wel eens een keer), en de ouders zitten er bij en kijken er naar zonder een spier te bewegen, dan roept dat irritatie op bij omstanders. Als je de toeval van je kind aanpakt door maatregelen te treffen, zien mensen om je heen in elk geval dat je het gedrag niet tolereert en er iets aan probeert te doen. Die intentie maakt vaak al veel goed. Een verontschuldigende blik doet ook wonderen. Mensen zijn zo verkeerd niet, vaak.

Onze dochter heeft ook wel eens besloten dat ze het niet meer leuk vond, in een restaurant. Het duurde allemaal wat lang, en ze was al snel uit gekleurd. Het Angry Birds spel op papa’s telefoon vond ze al snel ook niet meer interessant, dus ging ze dreinen. En dreinen, dat is best een irritant geluid.

Het klinkt zo: “Maarmamamamamamaikwilnaarhuihuis….  mamamamamamawanneergaanwenou… mamamamamamazijnwelalklaar?  Meuuuhhhhhuhuhuhuuuikwilnaarhuihuissss…”

Je kunt dan nog een aantal dingen proberen te doen om te rekken, zoals afleiden met andere spelletjes of zeggen dat ze een dikke vette sticker op hun stickervel krijgen als ze lief zijn, maar als ze echt moe zijn en ze hebben het gewoon gehad, dan moet je ook gewoon weten wanneer het genoeg is, je gezin bij elkaar rapen en richting huis vertrekken. Dat vond Dr.Phil trouwens ook, dus dat bevestigde nog maar eens dat wij dat goed doen. Hah.

Ik zou dus ook geen kinderen weren uit restaurants, maar de verantwoordelijkheid bij de ouders leggen. Bovendien is die leeftijdsgrens van 6 ook onzin, want ik ken genoeg brave kindjes van 3 / 4 en alles verwoestende ettertjes van 7. Dus dat gaat je ook niet redden.

Bij sommige ouders (maar dat zijn heus, echt, gelukkig, uitzonderingen) denk ik ook; een beetje heropvoeding van de ouders zou misschien nodig zijn om de zaak ooit nog te redden. Ik wil echt niet uit de hoogte doen, maar als je een moeder door de supermarkt ziet banjeren met twee “schatjes” die tot bovenin het snoep rek klimmen – gepaard met luid gebrul en met snottebellen tot op de knieën, en ze reageert daar dan zeer lieflijk op met “AAAANTHONY EN SHANIA KOM UIT DIE REK! NOU KOM UIT DIE REK! IK HEB JULLIE NOG ZO GEZEGD DAT JULLIE JULLIE EIGEN MOESTEN GEDRAGEN! OH WACHT DAAR GAAT MIJN TELEFOON! DIE VIND IK NOU EFFE BELANGRIJKER DAN JULLIE! WACHT EFFE, ALS IK DIT ZINLOZE GESPREK HEB AFGEROND DAN ZWAAIT ER WAT! HALLO? JA HOI, JA NEE IK BEN IN DE WINKEL, MAAR DE KIDS ZIJN GODVERDOMME WEER STRONTVERVELEND, JA IK WEET HET OOK NIET MEER ALLEMAAL!”

Op zo’n moment denk ik, oké, die mama moet echt heel snel ergens in de Hoek gezet worden.

“Weet je nog, toen je die huisarts bijna aanvloog?” zei mijn echtgenoot.

Oh ja! Inderdaad! Dat was nog eens een intolerante vrouw, en ze was nota bene zelf moeder. Onze dochter was een jaar oud, en hartstikke ziek. Ze had al drie dagen alles onder gespuugd, al vier dagen hoge koorts en was één hoopje ellende. We kwamen op zaterdagavond terecht op de huisartsenpost, omdat ze erg veel maagpijn leek te hebben bij het spugen en omdat de koorts maar niet weg ging.

Ik zei tegen haar dat ze veel huilde (wat me logisch leek gezien de situatie), waarop de huisarts me aankeek met een belerende blik. “Wat ze nu doet, mevrouw, dat is geen huilen, dat is dreinen.” Daarna stak ze vrij ruw een houten staafje in mijn kinds’ keel, waarop deze het op een brullen zette, en toen zei ze “Kijk, dát is huilen.” Ik had haar het liefst ter plekke door elkaar gerammeld. “Mevrouw, ik ben haar moeder, ik ken heus wel het verschil tussen dreinen en huilen.” zei ik, terwijl ik postnataal hormonaal bedacht hoe ik haar het beste pijn zou kunnen doen. Manlief voelde mijn ziedende boosheid, want hij begon snel over iets anders; dochter dronk niet meer zo veel.  “Dan moet u haar gewoon dwingen.” was haar advies. Knipper, knipper. “Pardon?” zei ik. “Nou, gewoon, u houdt dan haar neus dicht en dan gaat haar mond vanzelf open. Dan doet u er dan drinken in.” Ik geloofde mijn oren niet. “Dat doe ik niet.” zei ik briesend. “Ik heb het bij mijn kinderen ook gedaan. Ze zijn er prima oud mee geworden.” gnuifde ze. “Die dreinden zeker ook nooit.” “Wat zei u?” “Oh nee, niets. Maar ik ga haar niet forceren.

Sowieso komt het er dan helemaal even hard weer uit.” Ze ging nog even tegen me in, totdat ik mezelf niet meer vertrouwde en ons meisje de jas aan deed om weg te gaan, zonder hand te geven. Niks voor mij, normaal ben ik altijd ontzettend beleefd en netjes, maar van deze vrouw kreeg ik het zuur.

Twee dagen daar na, bij onze eigen, lieve huisarts, bleek dat dochterlief buikgriep, gewone griep én een dubbele oorontsteking had. Ja, dat was duidelijk maar wat dreinen.

Sommige mensen begrijpen gewoon niet, of weten niet meer, hoe het is om een klein kind te hebben. Kinderen zijn eigenlijk net grote mensen; die doen ook niet altijd wat jij wit.

Het verschil tussen die kinderen en grote mensen is echter, dat er bij die kinderen vaak nog wat aan gedaan kan worden. Van die grote mensen weet ik dat nog niet zo zeker.

Dit artikel verscheen eerder op de weblog van Christianne Ridderbeekx. Volg haar ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (32)