Laatste update 07:36
5.407
175

Historicus, Theoloog en Arabist

Gert Jan studeerde Geschiedenis, Theologie, Arabische Taal & Cultuur, Internationale betrekkingen, American studies en Middle East & Mediterranean Studies aan de Rijksuniversiteit Groningen, de Universiteit Utrecht, de University of Wisconsin-Madison, King's College London en de London School of Economics. Hij was in het verleden onder meer werkzaam voor de European Council on Foreign Relations in Londen en het Europees Parlement in Brussel en is thans woonachtig en actief in de Haagse Schilderswijk.

Kritiek op postercampagne Rotterdam in strijd met feministische principes

En daarnaast worden de personen erachter ook nog eens weggezet op basis van ‘guilty by association’

De recente postercampagne ‘Voel jij je vrij om te kiezen’, in het kader waarvan overal in Rotterdam posters met daarop dames van verschillende achtergronden die met een partner aan het zoenen waren hingen, heeft de afgelopen tijd de gemoederen flink bezig gehouden. De campagne was opgezet door de Gemeente Rotterdam, en het initiatief Zelfgekozen, wat zich inspant voor het tegengaan van huwelijksdwang. De campagne was dan ook gericht op jonge meiden die hier het slachtoffer van worden, daarbij gesteund door grassroots organisaties als Femmes For Freedom, een vrouwenrechtenorganisatie van vooral vrouwen met een migrantenachtergrond die zich verzetten tegen huwelijksdwang en huwelijkse gevangenschap, en Dona Daria, het Rotterdamse Kenniscentrum Emancipatie wat streeft naar een inclusieve samenleving.

Zelfgekozen
Eén van de gebruikte posters

Je zou zeggen, een dergelijke campagne kan bijna alleen maar positieve reacties opleveren, met hooguit als uitzondering doorgewinterde racisten die tegen gemengde huwelijken zijn. Maar niets was minder waar. Vanuit verschillende kampen kwam er kritiek, overwegend vanuit islamitische en linkse hoek. Zo was Meld Islamofobie boos, omdat Leefbaar-wethouder Schneider, die vanuit de Gemeente achter deze campagne zat, volgens hen zogenaamd moslimvrouwen hiermee wilde bevrijden, wat ‘kolonialistisch’ zou zijn. De Rotterdamse islamitische politieke partij NIDA was boos, want dit was een ‘etnocentrische actie’ van deze wethouder, die weg zou kijken van de problematiek met het niet accepteren van Marokkaanse vriendjes van dochters van Leefbaar-stemmers. Ook zou blijken uit eigen analyse van NIDA dat 91% van de negatieve reacties op deze posters van moslims zou komen.

Daarnaast was de Rotterdamse PvdA deze campagne in het verkeerde keelgat geschoten, omdat het onderwerp volgens PvdA-raadslid Fatima Talbi hiermee teveel in de integratiehoek geduwd zou worden. En tot slot was ook oud SP-Senator Anja Meulenbelt erg kritisch op deze campagne, en beschuldigde zij Femmes For Freedom er op haar Facebook ervan samen te werken met ‘islamofoob rechts’ omdat de organisatie volgens Meulenbelt gesteund zou worden door GeenStijl en enkele prominente rechtse intellectuelen.

En op de inhoud van de campagne? Gek genoeg werd die door de critici vrijwel volledig over het hoofd gezien. De kritiek baseerde zich vooral op 1) Personen die erachter zaten (een Leefbaar-wethouder!) 2) Op onderwerpen waar het niet over ging (Waarom gaat het niet over ouders van blonde meiden die geen Marokkaanse vriend voor hun dochter willen?) en 3) op Guilty by association met ‘islamofoob rechts’. Het ging dus amper over de campagne zelf, de inhoud, en het feit waarom een dergelijke campagne eigenlijk nodig is.

En daar zit hem nou juist de crux. Want waarom richten de critici zich niet wat minder op de boodschapper(s), en wat wat meer op de boodschap, en dan vooral op de achterliggende noodzaak van het verkondigen van deze boodschap? Ja, deze campagne is uitdagend provocatief. Zoals vrijwel alle feministische campagnes door de geschiedenis heen dat zijn geweest. Want alleen zo zijn vrouwenrechten überhaupt op de agenda gekomen, en hebben diverse feministische bewegingen vooruitgang weten te bewerkstelligen. Of dachten we dat het religieuze en culturele patriarchaat uit zichzelf in beweging zal komen? Dat 91% van de moslims volgens NIDA kritisch is op deze campagne is geen verrassing, juist vanwege patriarchale denkbeelden die nog steeds heersen. Wil je daarin verandering brengen dan zul je dat patriarchaat ter discussie moeten stellen, en dat kan soms door middel van dialoog, maar soms ook middels prikkelende statements.

Vorig jaar schreef ik hier op Joop een kritisch stuk getiteld ‘Wat is er in godsnaam gebeurd met het feminisme’ over een aantal feministen die sommige van hun medefeministes bekritiseerden omdat zij statements zouden maken die verwant waren aan rechtse standpunten die onverenigbaar zouden zijn met het feminisme. Het punt dat zij maakten was vooral dat sommige feministes fout waren vanwege Guilty by Association. Fout omdat zij standpunten aanhingen die sommige rechtse personen of organisaties eveneens deelden.

Ook in deze kwestie doemt deze drogreden weer op, ditmaal om deze campagne te bekritiseren en Femmes For Freedom zwart te maken. Ook ditmaal wordt zij weer aangevoerd door onder andere feministes die zich weigeren uit te spreken tegen het culturele en religieuze patriarchaat, en daar juist mee optrekken om de critici van dit patriarchaat zwart te maken. En ondertussen laat men de slachtoffers van dit patriarchaat keihard links liggen, wat in strijd is met het feministische kernstandpunt van het opkomen voor de sociale, economische politieke en juridische gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen. Helaas is het in dit land blijkbaar nog steeds zo dat er vooral ophef ontstaat over een poster, en niet over de achterliggende problematiek die met deze poster aangekaart wordt, namelijk de beperkte vrijheid van partnerkeuze voor sommigen.

En op het moment dat ik dit schrijf spreek ik een vriendin van me, een Rotterdamse met een Marokkaanse achtergrond. Zij vertelde me hoe haar buurmeisje van huis weggelopen was vanwege een ruzie met haar ouders, omdat haar vriendje van een andere afkomst was dan die van haar familie. Uiteindelijk waren haar ouders bijgedraaid en was ze weer thuis gekomen. Maar eenmaal daar waren het niet haar ouders, maar haar broer en zus die haar ditmaal belaagden vanwege de afkomst van haar vriend. ‘Ik was zo verbaasd toen ik erachter kwam dat haar vader haar uiteindelijk wel accepteerde, en haar broer en zus uiteindelijk bijna met hun vader op de vuist zijn gegaan’, zei deze vriendin. ‘En dat deed me beseffen dat zo’n campagne eigenlijk meer dan nodig is’.

En zo is het.

Geef een reactie

Laatste reacties (175)