1.209
41

Muzikant, schrijver, componist

Erwin Gaur (half pseudoniem voor Erwin Angad-Gaur, 1970) studeerde Kunst en Cultuurwetenschappen in Rotterdam en is muzikant, schrijver en componist. Zijn debuutroman ‘Gardi’ verscheen dit voorjaar. (Foto gemaakt door Sebastian Beijersbergen)

Kunstsubsidie is een kwestie van welbegrepen eigenbelang

Dat er weinig economische sectoren in Nederland zijn zonder vormen van overheidssteun en -regulering wordt voor het gemak vergeten

Wij leven in het land van de onderbuik.

Naarmate 5 december nadert lijkt dat zichtbaarder dan ooit. Maar er zijn weinig kwesties waarin de onderbuik niet op lijkt te spelen dezer dagen.

Cc-foto: Neil Turner

Een land bijvoorbeeld, waar Arno Rutte, cultuurwoordvoerder van onze grootste regeringspartij, subsidie op popmuziek wilde verbieden. Vele reageerders op het internet kletsten met hem mee. Schreeuwden hem na. Vanuit de onderbuik. Luid en zelfverzekerd. Welklinkend, in eigen oren, imiteerden zij Halbe Zijlstra onder Rutte I.

‘Laat dat zootje werkschuw tuig zijn centen zelf verdienen!’ ‘Ik wil ook wel subsidie!’

Dat er weinig economische sectoren in Nederland zijn zonder vormen van overheidssteun en -regulering deed er daarbij weinig toe.

Gelukkig zijn wij ook nog steeds een land van verbazingwekkende, corrigerende rationaliteit, zo nu en dan.

Rutte en zijn VVD kregen voor zijn motie slechts steun van de SGP (principieel en verklaard tegenstander van goddeloze muziek), van het Erdogan-minnende DENK (principieel en verklaard tegenstander van kritische geluiden, anders dan van zichzelf) en van Thierry Baudet (die piano’s enkel nog als ligbank en fotogeniek decorstuk lijkt te beschouwen).

De Raad voor Cultuur gaf de genadeklap. Een kleine week na de stemmingen bepleitte de Raad een moderne cultuurpolitiek, met meer en serieuze aandacht voor popmuziek en dance. Uiteraard kon de Pavlov-reactie niet uitblijven. ‘Wat bezielt de Raad voor Cultuur?‘; ‘Is de Raad voor Cultuur gek geworden?’

Om zowel Rutte, als zijn weliswaar beperkte legertje online fans, gerust te stellen: de Raad bepleit uiteraard niet dat elke groep of elke muzikant in aanmerking moet komen voor aandacht of subsidiëring vanuit de overheid. Wel betoogt de Raad dat ‘in alle genres creatie, innovatie, experiment, toptalent en topkwaliteit aandacht verdienen. (…) Dat is nu onvoldoende het geval.’

De Raad stelt vast dat ‘het niet alleen in de klassieke muziek, maar ook in nieuwere genres wenselijk is dat de overheid helpt de markt bij te sturen. Alleen een heel kleine toplaag van pop- en urban-muzikanten kan leven van de muziek; zelfs artiesten die grote mediabekendheid genieten, fulltime in de muziek werken, volle zalen trekken en vaak worden gestreamd, halen hier zelden volwaardige inkomens uit. Daarvoor zijn de gages te laag en worden de streamingsinkomsten te onredelijk verdeeld.’

Wat de Raad voorkomen wil, wat wij allen zouden moeten willen voorkomen, is dat kunstbeoefening, ook in de ‘populaire kunstvormen’, louter nog een hobby wordt. Een hobby waaraan velen om de artiest en de auteur heen goed geld verdienen. Maar waarbij de maker zelf, op een houtje bijtend, achterblijft.

Niet alleen omdat dat rechtvaardig is. Maar ook omdat een belangrijke economische sector in ons land niet bij de wortel versterven mag. Roofbouw past wellicht binnen het korte termijn denken van de onderbuik, bij de ooit door Balkenende geroemde VOC-mentaliteit. Maar enige aandacht voor diegenen die de daadwerkelijke motor van onze culturele industrie vormen is, voor wie een moment langer bereid is na te denken, vooral een kwestie van welbegrepen eigenbelang.

Zoals voor andere sectoren in Nederland is ook aandacht voor cultuurproductie louter rationeel en economisch te verantwoorden. En is marktregulering bij marktfalen noodzakelijk. Niet ter bescherming van een ‘linkse hobby’, als men in die termen denken wil, maar voor de verduurzaming van een misschien wel al te ‘rechts’ en zonder overheidsingrijpen eindig verdienmodel.

Zelfs Arno Rutte zou dat, onder de kerstboom, met een glaasje Glühwein bij de hand – en zonder al te veel aandacht aan zijn onderbuik te besteden – moeten kunnen begrijpen.


Laatste publicatie van Erwin Angad-Gaur

  • Gardi

    Een korte roman over obsessie, over liefde en de impact van terreur

    Februari 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (41)