19.380
511

eindredacteur Joop

Francisco van Jole is journalist en eindredacteur van Joop.
Verder is hij politiek commentator bij De Nieuws BV en presentator van Draad, een politieke talkshow in Arminius te Rotterdam.

Lachen met moslims

De tegenstrijdige wensen van de islambestrijders

De grap van islambestrijders is dat ze vinden dat alles altijd moet gaan over… juist, de islam.


Nadat op tv te zien was geweest dat Theo Maassen in zijn laatste theatershow iets opmerkte over de beveiliging van Wilders ontstak eerst daar de woede over. Want wie de draak steekt met de persoonsbeveiliging wenst Wilders dood, vinden de islambestrijders die qua absurde logica vaak leentjebuur spelen bij moslimfundamentalisten.

Vervolgens ging het natuurlijk over de vraag of Maassen voldoende grappen over de islam maakt. Maassen had dat gedaan, zelfs in dezelfde show, maar voor islambestrijders is het nooit genoeg. Ze hebben zo’n hekel aan de islam dat ze over niets liever praten. Een beetje zoals de paus het graag over neuken heeft.

Booslims
Zaterdag zette Bas Heijne in NRC Handelsblad helder uiteen dat de Nederlandse islambestrijders, in de media massaal vertegenwoordigd door de virtuele vereniging Vrienden van Theo, blijven hangen in een discussie uit het vorige decennium. De taboes waar ze zich tegen verzetten zijn in Nederland al lang door de tijd ingehaald. Ik deel die mening. Er zijn amper nog booslims in dit land. In de vorige eeuw telde een fundamentalistendemo tegen de schrijver Rushdie nog duizend deelnemers, vandaag de dag moeten de radicale moslims omdat ze met uitsterven worden bedreigd uit België geïmporteerd worden en dan nog helpt het niet.

Ho! Ho! Ho! Dat kan natuurlijk niet waar zijn! Zondag reageerde Jeroen Pauw, prominent lid van de vereniging, op Twitter dat er geen sprake van kan zijn dat de ‘islam-dreigcultuur’ voorbij is. Er zijn volgens Pauw alleen maar geen nieuwe slachtoffers bijgekomen “omdat men het nu niet meer durft”.

Voor Pauw is ‘niet durven’ de enige reden voor de vermeende afwezigheid van islam-grappen. Die redenering plaatst de islambestrijders in de slachtofferrol. Dat is slim want we leven in een cultuur waar slachtoffers altijd gelijk hebben. Maar worden er werkelijk geen grappen gemaakt over de islam? Ik checkte icanhascheezburger.com. Ik heb ze niet geteld maar aan grappen zo te zien geen gebrek.

Ik ken inmiddels meer acts van stand up comedians over (radicale) moslims dan over pakweg jehova’s of hindoes. Ik weet natuurlijk niet of die grappen voldoen aan de strenge inhoudelijke eisen van de islambestrijders. Want die zijn niet snel tevreden. Je moet op z’n minst de profeet Mohammed afbeelden als een geit die geneukt wordt. Anders ben je niet grappig genoeg, dan ‘durf’ je niet voldoende. Ze denken volgens hun ijzersterke logica dat laf hetzelfde is als moedeloos.

Humor en religie
Waar wel gebrek aan lijkt, is aan humor van moslims over de islam. Althans in de talen die ik kan lezen. Voor de islambestrijders is dat natuurlijk een ‘zie-je-welletje’ maar het ligt wat ingewikkelder. De journalist-comedian Nury Sam Jam Vittachi zette een tijd geleden kernachtig uiteen hoe de drie Aziatische religies verschillen in humor. De hindoes houden van dijenkletsers, de boeddhisten van komische raadsels en de moslims van humoristische wijsheden. Je kunt natuurlijk vinden dat moslims en boeddhisten verplicht moeten worden tot een voorkeur voor dijenkletsers maar dan wordt het wel erg lach of ik schiet.

Daarnaast geldt dat hoe strenger het geloof is, hoe kleiner de kans op humor. Zo kennen we in Nederland geen gereformeerde humor. Er is voor zo ver ik weet ook geen ultra-orthodoxe joodse humor. Hetzelfde zie je bij ideologiën: hoe rotsvaster het geloof in de ideologie, hoe minder gelach er klinkt. Ik ken geen Noordkoreaanse stand up comedians en ik weet ook niet of ze er een apart heropvoedingskamp voor hebben.

Natuurlijk zijn er radicale moslims die het kromzwaard trekken als ze een grap horen. Ze zitten bijvoorbeeld in Iran of Mali. Moet je die naar Nederland lokken om te kijken of er nog wat te lachen valt? Wilders zou er vast blij mee zijn maar ik zie daar noch het nut noch de grap van in. Humor en ‘moet’ gaan volgens mij sowieso slecht samen. Behalve met ‘moet kunnen’.

Er zit een heel ander aspect aan moslimgrappen. Check hierboven de video van de Ierse – en atheïstische – stand-up comedian Dara Ó Briain.  Hij zegt geen grappen te willen maken over moslims omdat hij gewoon “geen klote van moslims af weet”. En zijn publiek evenmin. Voor Nederland gaat hetzelfde op. We hebben het weliswaar heel vaak over moslims maar van de islamitische gewoonten zijn we te gebrekkig op de hoogte om er scherp mee te kunnen spotten.

Paradox
Ironisch genoeg is een gebrek aan moslim-humor de prijs die we betalen voor het afschaffen van de multiculturele samenleving. We vinden andere culturen niet interessant genoeg om ze serieus te nemen en dan wordt het lastig om er sterke grappen over te maken. En wie is groot voorstander van het afschaffen van de multiculturele samenleving? Jeroen Pauw, de man die vindt dat er grappen gemaakt moeten worden over de islam.

Dat is een paradoxale houding. Of je vindt dat er voor andere culturen plaats moet zijn en dan kun je er ook grappen over maken. Of je vindt, zoals Pauw, dat voor andere culturen geen plaats is. Dat is het uniculturalisme, iedereen onderwerpt zich aan dezelfde cultuur. Maar waarom zou je er dan wel grappen over willen maken? Over die tegenstrijdige verlangens moet vast een goeie mop te bedenken zijn. Als ik gevoel voor humor had zou ik het proberen.

Herstel: Ter verduidelijking zinnetje over uniculturalisme toegevoegd. 

Geef een reactie

Laatste reacties (511)