531
2

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Liebe

.. de deur gaat open. Job fladdert met zijn armen. Patrick vouwt zijn tentakels om de rolstoel en duwt ons kind voort door het park.

We rennen in één rechte lijn naar de groene deur. Want hierachter zit ‘ie, dat weten we. Job heeft ook al ervaring dus die begint meteen te roepen. ‘Patrick, kom maar hier.’ Maar de deur blijft dicht. Geen roze zeester. Ik zeg dat ik zeker weet dat Patrick (en SpongeBob, maar die is lucht voor Job) zo zal verschijnen en blijf met Job in de rolstoel pontificaal voor de deur staan – noem het stalken.

Tot mijn man wijst naar een praalwagen in de verte waarop Patrick met zijn gracieuze lijf staat te swingen. In paniek kijken we elkaar aan – ‘we staan verkeerd!’ – en zetten het weer op een lopen. Als we aankomen heeft zich al een kring kinderen gevormd om de plek in Movie Park Germany waar Nickelodeon antiheld Patrick (met SpongeBob en Dora en Diego) zo van de wagen zal stappen om een dansact te doen.

‘Op mijn nek’, gebaart de vader van Job en hij bukt om onze slappe zoon van negen op zijn schouders te hijsen. Samen zijn ze nu tweeënhalve meter hoog. Ik strek een arm uit en duw met mijn hand tegen de rug van Job in zijn korset, bij wijze van contragewicht. Mijn vrije hand gebruik ik om af en toe met een slab over het hoofd van mijn man te vegen als zich daar een plasje kwijl van Job heeft gevormd. Elegant oogt het allemaal niet, maar Job ziet Patrick en daar gaat het vandaag om. Gelukkig snapt de zeester dat ook en na zijn roze pirouettes geeft hij Job een knuffel om vervolgens achter de groene deur te verdwijnen.

Wat nu? Pas over meer dan een uur is het ‘fotomoment’ ofwel in de rij staan met opgewonden kinderen om te mogen poseren met de onderwatervrienden van de televisie. De attracties in het pretpark zijn niet aan ons besteed. Job mag niet in de waterbaan en de zweefmolen omdat hij niet zelf kan staan. Voor de vliegende hondjes en de suffe autootjes is hij te groot. Hem maakt het niet uit. We gaan twee keer naar de 4D-bioscoop en zorgen dat we op tijd weer voor de groene deur staan, de topattractie van ons dagje uit. Dit keer hebben we het wel goed.

Job roept ‘Sesam open u’ en ‘kom maar bij Job, Patrick’ en jawel, de deur gaat open. Job fladdert met zijn armen. Patrick vouwt zijn tentakels om de rolstoel en duwt ons kind voort door het park. Opeens is Job de held. Hij is de vriend van een superster. Kijk nou, roepen kinderen tegen hun moeders als de zeester langs paradeert met een stralend jongetje in een rolstoel.

Ik maak 43 foto’s en Patrick neemt zijn positie in op de plek waar hij moet poseren met de wachtende kinderen. Als wij aan de beurt zijn, geeft Job de tv-ster een kushandje. ‘Wat wilde je nou tegen Patrick zeggen?’, vraag ik hem. ‘Patrick, ik vind je lief’, fluistert Job verlegen in mijn oor. Omdat de zeester van Duitse afkomst is, vertaal ik het even voor hem. ‘Patrick, Ich liebe Dich.’ Grote woorden en een beetje kort door de vertaalbocht, maar de boodschap is duidelijk.

Dit artikel verscheen op de website van Annemarie Haverkamp: Koekemokke. Volg Annemarie ook op Twitter

Het laatste boek van Annemarie Haverkamp is Dolgelukkig zijn wij


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (2)