595
5

Schrijfster

Ann De Craemer is schrijfster. Ze trok door Iran tijdens de beruchte presidentsverkiezingen van 2009 en schreef daarover in 'Duizend-en-één dromen' (2010), dat werd genomineerd voor de VPRO Bob den Uylprijs. Ze gaf de katholieke kerk een snoeiharde veeg uit de pan in 'Vurige tong' (De Bezige Bij, 2011), en liet een andere kant van de wielrennerij zien door het leven van een gewone koersliefhebber te vertellen in 'De seingever' (De Bezige Bij, 2012). Momenteel werkt ze aan een nieuwe roman, die komende zomer bij De Bezige Bij verschijnt.

Literatuurminnaars, het is tijd voor de ‘shelfie’

Die foto's van je hoofd hebben we nu wel gezien, maar wat lees je eigenlijk

Afgelopen week lanceerde Krant van West-Vlaanderen-hoofdredacteur en veellezer Jan Gheysen op zijn blog een prachtig voorstel: ‘selfie’ is het woord van 2013, maar wat als we nu eens selfies zouden maken met boeken? Hij citeert een pasage uit De Morgen, waarin wordt voorspeld dat ‘unselfies’ een nieuwe trend zullen worden, waarbij mensen een bord voor hun hoofd houden met daarop de boodschap die ze willen meegeven. Jan Gheysen, een van de grootste literatuurliefhebbers die ik ken, gaat een stap verder: hij stelt voor om uit onze bibliotheek boeken te zoeken waarvan de titels iets over ons zouden kunnen zeggen, ‘of waarvan we zouden willen dat ze iets over ons zeggen… Om maar te zeggen dat die zogenoemde unselfies vooral ook selfies blijven.’

Schitterend voorstel waar ik graag op inga met volgende foto:

Tranzyt Antwerpia van Pascal Verbeken en Herman Selleslags is een van de mooiste boeken die ik het voorbije jaar heb gelezen. Verbeken volgt de reisroute van Benjamin Kopp, een Poolse tiener en een van de velen die aan het begin van de twintigste eeuw met de Red Star Line vanuit Antwerpen naar Amerika trok. Verbeken maakt ook treffende vergelijkingen met de massale immigratie waarvan we vandaag getuige zijn: ‘Net als in jouw tijd is migratie een business en blijven mensensmokkelaars spilfiguren (p.256).’ Tranzyt Antwerpia is literaire non-fictie op het hoogste niveau. Wat ik graag wil dat het boek over mij zegt, is dit: na de roman waaraan ik nu werk zal ik opnieuw, zoals mijn allereerste boek over Iran, een literair non-fictieboek schrijven, en Pascal Verbeken zal daarbij een lichtend voorbeeld zijn.

Op de website van The Guardian werd deze week al een oproep aan lezers gedaan om foto’s van hun boekenkasten of shelfies in te sturen, vanuit de overtuiging dat iemands bibliotheek veel over een persoon vertelt. Interessanter echter vind ik het voorstel van Jan Gheysen om daar één boek uit te lichten en het de aandacht te geven die het verdient. Laten we die zelfportretten-met-boeken eveneens shelfies noemen, en er met regelmaat eentje posten op onze Facebookprofielen, zodat we in 2014 de literatuur zoveel mogelijk kansen geven om te bloeien, en onszelf en anderen eraan herinneren dat boeken inderdaad veel over onszelf vertellen. Wie weet kunnen we shelfie in de lijst van nominaties voor ‘het woord van 2014’ krijgen. Dat lijkt me duizendmaal boeiender dan huidig winnaar ‘selfie’ als symbool voor het narcisme dat op sociale media steeds wilder om zich heen slaat.

Geef een reactie

Laatste reacties (5)