549
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Live

‘Het nu is het enige wat ik heb’

Voor het interview konden we elkaar niet ontmoeten. In 2019 voelde dat nog vreemd. ‘Dan maar via WhatsApp-video’, opperde ik. Zoom of Teams waren nog niet geïntegreerd in ons dagelijks leven.
Vanuit Hollywood vertelde Ismaël (toen 43) me die dag over zijn leven met longkanker. Hoe hij in de bloei van zijn carrière als filmregisseur een slechte kaart trok en een patiënt met onzekere vooruitzichten werd. En toch ging hij voor zijn droom om tussen de grote namen aan de weg te timmeren. ‘Het nu is het enige wat ik heb’, zei hij.

Die zin echode de afgelopen twee jaar regelmatig in mijn hoofd. Bij tegenslag, in quarantaine, maar ook bij voorspoed. Wat echt telt is nu, de rest zien we wel.
Ik sprak Ismaël voor mijn krantenserie ‘Ik heb geleefd’ over mensen bij wie de dood al vroegtijdig had aangeklopt en die daarmee moesten leren leven. Anders dan veel van zijn lotgenoten die ik interviewde, leeft Ismaël gelukkig nog. Californië heeft hij inmiddels ingeruild voor zijn thuisbasis Groningen. Via korte persoonlijke documentaires houdt hij zijn volgers op de hoogte van werk, gezondheid en liefde. Hij leeft van scan naar scan. Onlangs werd een hersentumor bij hem verwijderd, maar nog steeds maakt hij films.

Ik moest aan hem denken toen duidelijk werd dat ik mijn ambities voor de presentatie van mijn nieuwe boek ‘Ik heb geleefd’ vanwege corona moest bijstellen. De mensen die ik eerder had geïnterviewd (of hun nabestaanden) zou ik niet kunnen ontmoeten, de gezamenlijke afdronk op een intens project zou er nooit komen. Eeuwig zonde. Toen schoot me die zin weer te binnen: ‘Het nu is het enige wat ik heb.’ Ik mailde Ismaël direct: mag ik jou het boek persoonlijk komen overhandigen?
Morgen zien we elkaar, live.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Ik heb geleefd

    Wat de dood je kan leren over het leven

    maart 2021


Geef een reactie

Laatste reactie