Laatste update 15:23
863
4

Studieloopbaanbegeleider

Yasmin geeft studieloopbaanbegeleiding in een autismekliniek

Maak lawaai voor je vrijheid

Welke woorden konden gebruikt worden om ook maar enig recht te doen aan Joden, homoseksuelen, zigeuners en communisten die zo systematisch werden uitgeroeid

Soms lijkt het of ik een gebrek heb; ik kan anderen niet bijhouden die razendsnel overal een mening over hebben. Ik heb geen vlotte babbel, geen uitzonderlijke inzichten en ook geen enorme intelligentie om uit te drukken in honderdveertig tekens.

Zo traag als het vormen van mijn gedachten, gaat ook deze bijdrage die begint met een ervaring op vijf mei, vijf jaar geleden.

cc-foto: Dennis Jarvis

Ik bezocht met een grote groep mensen de kampen in Auschwitz. In Auschwitz I ergerde ik mij aan hoe wij in de rij stonden om alle verschrikkingen vrijwillig te aanschouwen terwijl miljoenen de keuze niet hadden en afgeslacht werden als beesten. Ik ergerde mij aan mensen die foto’s maakten, die met elkaar spraken, omdat ik het zo oneerbiedig vond naar de slachtoffers toe. Ik was verbaasd dat niet iedereen stilletjes was uit schaamte voor de mensheid. Welke woorden konden hier nu gebruikt worden om ook maar enig recht te doen aan Joden, homoseksuelen, zigeuners en communisten die zo systematisch werden uitgeroeid.

Een dag later in het vernietigingskamp was de sfeer anders. Hoe groot onze groep ook was, Auschwitz II-Birkenau, was te groot om tegen elkaar op te lopen of rijen te vormen. De zon scheen, de lucht was blauw en ergens waar ik meer uitzicht had op het terrein werd ik verslagen door de meest oorverdovende stilte die ik gehoord had. Ik weet dat het naïef was, maar ik hoopte dat hier de geesten van alle slachtoffers mij toe zouden spreken. Mij zouden vertellen wat wij konden doen om ze te eren, hoe we om vergeving konden vragen en wat wij konden doen om zoiets verschrikkelijks nooit meer te laten plaatsvinden.

Maar het was nog altijd stil, veel te stil. Tot de groep weer bij elkaar kwam. Uit allerlei Europese landen waren ze gekomen om te luisteren naar een overlevende van Auschwitz, later naar een gedicht van Martin Niemöller en ik mocht samen met anderen een belofte voorlezen. Van een klein papiertje las ik de ‘Nooit meer Auschwitz’ belofte voor en sindsdien branden de woorden die in een tweet passen in mijn portemonnee.

‘De overlevenden van Auschwitz hebben beloofd te strijden dat er nooit meer een Auschwitz komt wij nemen de fakkel over!’

Ik heb deze belofte vijf jaar geleden gedaan. Na een ijzingwekkende stilte in vernietigingskamp Auschwitz. Daar waar miljoenen in de meest extreme vorm monddood zijn gemaakt.

Tegenwoordig kom je met name op sociale media niet heen om termen als ‘linkse kerk’ en ‘rechtse gekkies’. Soms zijn het mooie, soms zijn het lelijke bewoordingen, maar alles is beter dan stilte.

Maak lawaai voor jouw vrijheid, maak vooral lawaai voor anderen. Voor Joden, christenen, moslims, atheïsten, homoseksuelen, zigeuners, links, rechts, mannen, vrouwen en alles daartussen of daarbuiten.

Leve de vrijheid!

Bovenstaande tekst is een van de vier winnende inzendingen van de columnwedstrijd, uitgeschreven door de Vrijheidscolleges, Humanity In Action en Joop. In de aanloop naar 5 mei wordt elke dag een winnaar gepubliceerd op Joop.

Geef een reactie

Laatste reacties (4)