1.720
28

Schrijver

Zoals Raymond zich proefwerken op school vroeger voorstelde als tenniswedstrijden, zo stelt hij zich het schrijven van stukken tegenwoordig voor als Formule 1-races. Elke column een nieuwe Grand Prix. Er moet blijkbaar een spelelement inzitten om het leuk te houden. Dus neemt hij plaats achter zijn laptop, stelt zijn interne boordradio af op de meest oorspronkelijke plekken in zijn hersenen, en begint als een bezetene te tikken. Steeds sneller en harder moet het. Maar ook weer niet te hard, want anders vlieg je uit de bocht en dat kan dodelijk zijn tegenwoordig.

Mama & Michels

Voetbal is geen oorlog, voetbal is onzin

Nu we deze zomer zo nadrukkelijk WK-loos waren, is het misschien eens goed om de waarde van voetbalsucces onder de loep te nemen. Een van mijn vroegste herinneringen is dat ik met mijn beide ouders in de berm langs de A2 bij Maarssen stond te zwaaien naar de spelersbus van het Nederlands elftal. Het was 1988, we waren Europees kampioen geworden. Na de busrit werden bondscoach Rinus Michels en zijn spelers als Goden door de Amsterdamse grachten gevaren. Tegen een uitzinnige menigte op het Museumplein sprak Michels zijn legendarische woorden: “Bedankt, en we zullen het nooit, nooit vergeten”. 26 juni 1988, wat een dag.

Michels
cc-foto: Rob C. Croes / Wikipedia

In het najaar van 2004 kwam mijn moeder met een opmerkelijk verhaal terug van Zorgvlied. Ze had het graf van mijn die zomer overleden vader bezocht. Wandelend over kronkelige grindpaadjes tussen stenen en grafmonumenten was ze Rinus Michels tegen het lijf gelopen. Hij ging elke dag trouw naar zijn pas gestorven vrouw. De man die door de FIFA werd uitgeroepen tot beste coach van de twintigste eeuw maakte een zeer sombere indruk.

“Maar u heeft toch ook hele grote successen gehad, die u allemaal met uw vrouw heeft kunnen delen?”, probeerde ma hem nog wat op te beuren. “Ach”, had Michels gezegd, “ik zou al die successen zo inruilen als ik haar daarmee terugkreeg.” Rinus Michels, de spijkerharde Generaal, de man van de uitspraak ‘voetbal = oorlog’. Mind you.

Het voorjaar daarop overleed de legendarische trainer aan complicaties na een hartoperatie. Hoewel ik de medische details niet ken, was waarschijnlijk de wil om te winnen verdwenen bij de, volgens de Britse kwaliteitskrant The Times, ‘beste coach van na de Tweede Wereldoorlog’.

Mama is er inmiddels ook al een tijdje niet meer, en in de Ierse pub waar ik normaal gesproken zo graag naar de wedstrijden van het Nederlands elftal kijk, stond ik deze keer wat hulpeloos te hangen in een hoekje bij de bar. Om me heen juichten mensen voor land X of land Y, of voor allebei even hard. Het was er net zo benauwd als in vorige voetbalzomers en de halve liters bier werden in ijltempo getapt. Vervreemdend was het, maar wat maakt het uit. Ik leef, en ik heb mensen om me heen. Voetbal is geen oorlog, voetbal is onzin. Onzin waar we in 2020 hopelijk weer aan mee mogen doen.

Geef een reactie

Laatste reacties (28)