791
2

Filmmaker, journalist

Bart Juttmann (1981) is filmmaker, journalist en tekstschrijver. Hij recenseert films voor tijdschriften en websites. Daarnaast schreef hij onder meer het scenario voor de webserie 'Ideale liefde' (2013). Andere producties zijn 'Het laatste woord' (2011); 'Thuisfront' (2008); 'De Ein fan 'e Wrald’' (2007); 'The seven of Daran; the battle of Pareo Rock' (2005-2007)

Meer dan een ontmaskering van de elite

La Grande Bellezza lijkt een genadeloze afrekening met de culturele elite van Italië, maar de film bevat meerdere dubbele bodems

Een waarschuwing is op zijn plaats: La Grande Bellezza laat alle vertrouwde narratieve conventies varen. Wie slecht bestand is tegen een film zonder een plot met een begin, midden en eind – en dat kan ik heel goed begrijpen – kan dus beter wegblijven. Wie hier wel in kan meegaan, staat een grootse film te wachten. La Grande Bellezza is schitterend om naar te kijken, erg grappig en meer dan dat, aldus filmrecensent Bart Juttman.


La Grande Bellezza is, zoals tot vervelens toe is aangegeven, een hedendaagse versie van Fellini’s meesterwerk La Dolce Vita uit 1960, oftewel Rome gezien door de ogen van een society journalist. Italië is de afgelopen vijftig jaar veranderd in een Fellini cartoon. De macht van de katholieke kerk en conservatieve politici heeft plaatsgemaakt voor de generatie Berlusconi. De puinhopen van het naoorlogse Rome zijn veranderd in een aangeharkt pretpark. De jetset is rijker en decadenter dan ooit, maar er is ook een zekere vermoeidheid, het gevoel dat niets meer kan shockeren of kan worden overtroffen.

In La Dolce Vita is de antiheld een jongeman die een groot roman wil schrijven, maar zijn tijd verspilt met het najagen van schandalen. In La Grande Bellezza is hij heel treffend vervangen door een oudere man, die het nooit aandurfde een opvolger te schrijven voor zijn sprankelende debuut. Deze Jep Gambardella doolt rond door een doolhof van feestjes, clubs, kunstzinnige evenementen en klinieken voor plastische chirurgie, maar het ontbreekt hem aan een kompas. Zijn interesse in een ex-vriendin wordt snel vergeten, een stripper die hij onder zijn vleugels neemt verdwijnt even plotseling weer uit zijn leven. Hij bekijkt de decadentie om hem heen door een ironische bril, maar kan er niet uit stappen.

La Grande Bellezza lijkt een genadeloze afrekening met de culturele elite van Italië, maar de film bevat meerdere dubbele bodems. Dit komt het meest treffend tot uiting in een scène waarin een elfjarig wonderkind in ongeremde agressie een abstract doek moet schilderen, terwijl het deftige publiek onbewogen toekijkt naar deze show. In eerste instantie lijkt dit een misplaatste freakshow, maar dan wordt een hint gegeven dat hier mogelijk toch een bijzonder kunstwerk wordt geschapen.

La Grande Bellezza (de grote schoonheid) gaat over een zoektocht naar oprechtheid en schoonheid. Hierin is niets wat het lijkt. Mooi vrouwen hebben iets heel lelijks, een bevlogen intellectueel is oppervlakkig en wijze non is mogelijk een holle huls. Misschien zijn krokodillentranen op een begrafenis echt en is een goocheltruc realiteit. Het avontuur van La Grande Bellezza is om telkens onderuit te worden gehaald en er achter proberen te komen hoe het de makers gelukt is. Het is een film om twee keer te zien, bij voorkeur in de bioscoop.

Geef een reactie

Laatste reacties (2)