950
10

Schrijver en beeldend kunstenaar

Basje Boer studeerde fotografie aan de Gerrit Rietveld Academie (1998-2003). In 2006 debuteerde ze als schrijver met de verhalenbundel Kiestoon (Arbeiderspers).

Recentelijk verschenen nieuwe verhalen van Boer in De Revisor, Hollands Maandblad, De Gids, Deus ex Machina en Lava. Een van haar verhalen werd genomineerd voor De Brandende Pen 2009 en kreeg een eervolle vermelding. Binnenkort verschijnt Boers nieuwste verhalenbundel bij uitgeverij Van Gennep.

Boer schreef artikelen voor o.a. Opzij, De Groene Amsterdammer, Mister Motley, nrc.next en Skrien. Momenteel schrijft ze vaste rubrieken over film en beeldende kunst voor o.a. Passionate Magazine, Subbacultcha en Kunstbeeld.

Meer vrouwen

Wie zijn toch die vrouwen die in grote getale bewezen career boosts aan hun neuzen voorbij laten gaan? Wat bezielt hen?

Ik verdenk mezelf nogal eens van zelfsabotage. Die erbarmelijke langetermijnsplanning van mij, die eeuwig slechte concentratie, dat onvermogen om prioriteiten te stellen of knopen door te hakken, dat blindstaren op die dingen die er juist niet toe doen: is dat nou gewoon luiheid? Onhandigheid? Of is er toch iets anders aan de hand? Misschien vind ik het eigenlijk wel lekker, zo’n halve carrière. Misschien zie ik onbewust op tegen al die zaken die bij succes horen: de kritiek, de verantwoordelijkheid, de spotlights van de roem.

Maar dan blijken er ineens allerlei vrouwen te zijn die nee zeggen als ze gevraagd worden om hun mening te komen geven aan Van Nieuwkerks tafel, of die van Pauw en Witteman. Die nee zeggen als ze gevraagd worden voor een literair festival. Die nee zeggen tegen het schrijven van artikelen, of hele boeken.

Wie zijn toch die vrouwen die in grote getale bewezen career boosts aan hun neuzen voorbij laten gaan? Wat bezielt hen? En dat bedoel ik niet retorisch. Nee, ik vraag me echt af wat hun beweegredenen zijn. Zelf kan ik me er niets bij voorstellen namelijk, mijn heimelijke daden van zelfsabotage ten spijt.

Moeten die vrouwen “het zelf weten”? Ja. En nee. De heersende mening lijkt al een poosje te zijn dat het feminisme zijn eindstation heeft bereikt. Wie anders beweert, is gefrustreerd; een zeikerd. Of, erger: politiek correct. Intussen nemen we genoegen met een cultuur waarin het vrouwelijke perspectief systematisch ondervertegenwoordigd is. Van mij hoeft feminisme helemaal geen onderwerp van gesprek te zijn, ook ik wil niet zeuren. De oplossing is veel eenvoudiger: meer vrouwen. Meer vrouwen in de politiek, meer vrouwen in het bedrijfsleven, meer vrouwen in de wetenschap, meer boeken van vrouwen in het schap van de boekwinkel, meer films van (en mét) vrouwen in de bioscoop, meer kunst van vrouwen en meer muziek van vrouwen.

Maar vrouwen willen dus niet. Dat bleek bijvoorbeeld uit een recent item bij De wereld draait door. En op de vraag waarom er van de dertig schrijvers die deelnemen aan het Das Magazin Festival slechts vijf vrouw zijn, twitterde mede-organisator Tim de Gier dat hij door de meeste vrouwen “vriendelijk werd bedankt, zelfs na aandringen”.

Ja, die vrouwen moeten het zelf weten. Maar mag ik zeggen dat ze me wel teleurstellen? Ook de mannen mogen meer hun best doen, alleen “aandringen” is blijkbaar niet genoeg. (Zo stelt blogger Michelle van Dijk voor dat ze voorbij hun eigen adresboekje te kijken.) Maar de verantwoordelijkheid voor meer diversiteit ligt natuurlijk óók bij de vrouw. Vrouwen die met hun kop op tv komen, die zich op wat voor manier dan ook uitspreken, worden – veel meer dan mannen – bekritiseerd of weggehoond. Maar zolang we ons niet wennen aan het idee dat ook vrouwen deskundig of anderszins capabel zijn, blijft dat ook zo.

Dit artikel verscheen eerder op de website van Basje Boer

Geef een reactie

Laatste reacties (10)