2.824
11

Advocaat

Sidar Bengin Epozdemir, (Rotterdam, 1987) is advocaat en is van Koerdische afkomst. Hij studeerde rechten in Maastricht en Leiden. Jarenlang werkte hij voor verschillende Koerdische media in binnen- en buitenland als redacteur, correspondent en columnist.

Mijn tante maakte zondag gehakt van Erdogan

Turkije is daarmee een stapje dichterbij een meer democratische samenleving

Een Turkse regeringsleider zei ooit over de hoogste kiesdrempel in de hele wereld van 10 procent dat hij niet van plan was die te verlagen. Brutaal en openlijk gaf hij toe wat daarvoor de achterliggende reden was. Kort gezegd: wij willen aan de macht blijven, we hebben nog veel werk te doen. Die leider heette Erdogan. De macht hebben Erdogan en zijn AKP (AK-partij) inmiddels verloren.

De berg die in 1980 was gebouwd om de Koerden buiten het parlement te houden kwam dus niet naar Mohammed. Dus moest Mohammed naar de berg toe om deze te bestormen. Met succes. De pro-Koerdische HDP (Democratische Volkerenpartij) zette in tegenstelling tot eerdere verkiezingen minder etnisch-Koerdisch op de lijst. Turken, Koerden, Arabieren, Tsjerkessen, alevieten, soennieten, yezidi’s: tezamen moesten zij de HDP over de berg tillen. De HDP bereikte er een historisch resultaat mee door de kiesdrempel te vermorzelen met meer dan 6 miljoen stemmen, 13 procent van het totaal aantal stemmen en minstens 80 parlementszetels. In alle opzichten ten minste een verdubbeling van eerdere resultaten.

Maar hoe is het de HDP gelukt? Drie belangrijke redenen. Reden nummer één heeft een naam: HDP-leider Selahattin Demirtaş, de covoorzitter van de partij. Charmant, scherp, grappig, een goede spreker en hij kan ook nog eens zingen. Veel analisten in Turkije denken dat Demirtaş een belangrijk aandeel in de winst had. Terecht. Demirtaş heeft tijdens de verkiezingscampagne bijna eigenhandig korte metten gemaakt met zo’n beetje elk vooroordeel dat er over de Koerden, de HDP en diens voorgangers bestond in Turkije.

Selo djan (lieve Selo), zoals Demirtaş door zijn fans liefkozend wordt genoemd, maakte zich ook geliefd bij de zwevende kiezer en verkiesbaar bij de strategische kiezer. Deze laatste groep is reden nummer twee die kan worden aangewezen als geheim achter de winst van de HDP. Veel kiezers zagen de aanhoudende drang van Erdoğan naar meer macht als een voorbode van een alleenheerschappij, waarin vrijheden geminimaliseerd zouden worden en je in elke rechtszaal, op elk politiebureau, in iedere school of ziekenhuis en in elke overheidsorganisatie een Erdoğan tegen zou komen. Een HDP die de kiesdrempel failliet verklaart was in de ogen van deze kiezer het medicijn. De statistieken bewijzen dat dit klopt: wanneer de HDP de kiesdrempel niet had gehaald had de AKP van Erdogan niet alleen een absolute meerderheid gehaald, maar kon de partij ook de grondwet eigenhandig aan een metamorfose onderwerpen ten faveure van de grote leider.

En tot slot, nummer drie. Mijn eigen tante Yildiz, die er in Istanbul haar hele hebben en houden voor over heeft gehad om de HDP over de kiesdrempel te brengen. Zij vertegenwoordigde de inzet van honderdduizenden HDP-vrijwilligers die campagne hebben gevoerd, het partijprogramma hebben toegelicht, hebben waargenomen tijdens de stemmingen en nu met een grote glimlach vol hoop en dromen op straat rondlopen, omdat die kiesdrempel is behaald.

Kort voor de verkiezingen zat mijn tante in een HDP-busje dat naar een grote manifestatie reed toen deze beschoten werd door gewapende mannen. Auto’s reden het busje klem en een groep boze Turken wilden een appeltje schillen met de inzittenden. Wonder boven wonder konden de inzittenden ontkomen. Nog wonderbaarlijker was de reactie van mijn tante. Die was gelijk aan de reactie van andere partij-sympathisanten die soortgelijke incidenten hadden meegemaakt, zoals bij de bloedige aanslag in de Koerdische stad Diyarbakir, waarbij drie doden en meer dan 400 gewonden te betreuren waren: verdrietig, maar koelbloedig. Ontstemd, maar geduldig. Boos, maar gefocust.

Geconcentreerd op de eindoverwinning en het voorkomen van de totstandkoming van een nieuw hoofdstuk van geweld en chaos in de straten en bergen van Turkije en Koerdistan. Met deze focus en energie maakte mijn tante afgelopen zondag gehakt van Erdogan en de zijnen. Turkije is daarmee een stapje dichterbij een meer democratische samenleving.

Geef een reactie

Laatste reacties (11)