Laatste update 15:40
7.619
32

Hoofdredacteur Difweb.org

Foto: Lenny Oosterwijk

Frans werd vermoord door een gestoorde jongen

Eerst schold ik de nog onbekende dader verrot. Was het een terrorist verdwaald in het bos, een ex van de vrouw die ook is neergestoken, zomaar een gek of een ordinaire dief hen beroofde?

Mijn vriend Frans is dood. Neergestoken in een park door een jongeman met een psychose. In de krant wordt hij ‘de onbekende man van 68’ genoemd, overleden tijdens het hond uitlaten op de Brunssumerheide. Voor mij is hij allesbehalve een onbekende. Hij is de man met wie ik in de jaren tachtig in Rotterdam Rotown en Nighttown bouwde. Bijna alle nieuwe horecazaken in Rotterdam: De Unie, Loos, Westerpaviljoen en nog veel meer trendy zaken ontstonden met hem als aannemer. Het was een fijne gozer, een koppige Fries met een groot hart. Hij leidde een heerlijk rustig leven met zijn vrouw en zijn hond en dat is op die middag in mei 2019 abrupt tot een einde gekomen.

Wat moet je erover zeggen? Eerst schold ik de nog onbekende dader verrot. Was het een terrorist verdwaald in het bos, een ex van de vrouw die ook is neergestoken, zomaar een gek of een ordinaire dief hen beroofde? Maar later kwam de dader in beeld. Een hoogbegaafde twintiger die aan psychoses lijdt. Die ook werd verdacht van de moord op een vrouw in Den Haag.

Wat is nou de kans dat je zoiets overkomt?

cc-foto: Simon Pais-Thomas

Natuurlijk denk je meteen aan ons falend systeem voor de opvang voor verwarde personen. Enerzijds is er de afgelopen jaar enorm bezuinigd op de geestelijke gezondheidszorg, anderzijds is door de toenemende welvaart het aantal mensen dat hulp nodig heeft steeds groter geworden. Jongeren met een burn-out. Verwarde mensen die over straat lopen te schreeuwen. Mensen die vereenzamen. Geïsoleerd raken in de gedigitaliseerde maatschappij.

Natuurlijk loopt Nederland wereldwijd gezien nog steeds voorop als het gaat om gezondheidszorg. We staan in de top tien wereldwijd. Maar hoe wordt dat gemeten en welke omstandigheden worden wel en niet meegerekend?

Het aantal zelfmoorden onder jongeren is verdubbeld. Het aantal meldingen over verwarde personen is de laatste tien jaar meer dan verdubbeld tot 90.000 gevallen per jaar. Een van de belangrijke oorzaken is de bezuinigingen op de zorg. Het aantal bedden in de psychiatrische zorg is sterk afgenomen. Op zich is het geen slecht idee om hulp meer ambulant te maken en de mensen dichter bij huis te helpen, maar als dáár dan ook bezuinigd wordt, worden de problemen alleen maar groter en moeilijker te beheersen.

Met name voor jongeren die kampen met grote existentiële vragen, of die door dope of drank de weg kwijt raken, is de situatie nijpend. Jongeren die het niet meer zien zitten staan zomaar acht maanden op een wachtlijst omdat er geen zorgverlener beschikbaar is om mee te praten. En met de politie is het al net zo gesteld. Met zoveel meldingen per jaar en te weinig personeel dat ook nog eens niet is opgeleid om bij ‘verwarde personen’ een goed risicoprofiel te maken, gaan we langzaam maar zeker de verkeerde kant op.

Onze samenleving is complex geworden. Er is weinig ruimte voor mensen die niet mee kunnen komen. Of het nou om de digitalisering en doe-het-zelf economie gaat of om het gebrek aan sociale cohesie en een falende gezondheidszorg die dat moet repareren. Zeggen we onze buurman nog gedag of komen we pas wat over hem te weten als we al twee maanden niets meer van hem hebben gehoord en de politie zijn deur openbreekt?

Frans is slachtoffer geworden van verschrikkelijk domme pech. Een gestoorde jongen die eerst wel toen weer niet werd opgevangen. Die gewoon wegliep uit een gesloten GGZ-afdeling omdat ie zelf het brandalarm kon aanzetten(!). Maar Frans is ook slachtoffer van een samenleving die zo ver van gewone menselijke waarde is afgeraakt, ontspoord is geraakt, dat het wellicht tijd is om daar eens een brede maatschappelijke discussie aan te wijden.

Geef een reactie

Laatste reacties (32)