332
4

Eerste Kamerlid GroenLinks

Margreet de Boer is Eerste Kamerlid voor GroenLinks en zelfstandig onderzoeker en trainer op het gebied van emancipatie en recht. In de Eerste Kamer doet ze de portefeuilles binnenlandse zaken, wonen, financien en justitie (m.u.v. strafrecht en migratierecht). Als onderzoeker /trainer zijn haar belangrijkste aandachtsgebieden mensenrechten -met een focus op mensenrechten van vrouwen, huiselijk- en seksueel geweld, en de (rechtspositie) van slachtoffers. Zij voert met haar eigen bedrijf PoWR (Projects on Women's Rights) onderzoeken en trainingen uit in Nederland, en werkt als partner in Rights4Change ook internationaal.
Margreet is lid van diverse werkgroepen en netwerken, zoals de werkgroep seksueel geweld van de Vereniging voor Vrouw en Recht Clara Wichmann en de Academie Vrouwen tegen Geweld.
Margreet de Boer bekleedt diverse nevenfuncties; ze is onder meer bestuurslid van CoMensha, (Coordinatiecentrum Mensenhandel), en lid van de Raad van Toezicht van Triversum (kinder- en jeugdpsychiatrie). Ze is lid van de Raad van Advies van Stichting Zijweg en het Comité van Aanbeveling van Femmes for Freedom.

Misbruik in de jeugdzorg: nieuwe cijfers, oude verhalen

Willen slachtoffers seksueel misbruik gaan melden, dan moeten ze dat kunnen doen zonder risico daar zelf nadelige gevolgen van te ondervinden

Na het misbruik binnen de katholieke kerk is er nu in de Volkskrant volop aandacht voor seksueel misbruik van kinderen binnen de jeugdzorg. Met schokkende cijfers (van de jongeren zelf rapporteert bijna 20% misbruik) en een schokkend verhaal.

De cijfers zijn nieuw, maar het verhaal is helaas maar al te bekend. Ik hoorde het twintig jaar geleden toen ik advocaat was van cliënten en van collega-advocaten. Ik lees het in uitspraken van rechters die ik momenteel onderzoek.

Het is het verhaal van kwetsbare, geïsoleerde kinderen, die worden ingepalmd met aandacht en warmte, wat langzaam overgaat in aanrakingen, die steeds meer seksueel van aard worden, totdat op een gegeven moment alleen het seksueel misbruik overblijft. Een geraffineerde strategie, want het kind herinnert zich wel de warmte en aandacht en blijft -vaak tegen beter weten in- hopen dat deze weer terug komt.

Kinderen in de jeugdzorg zijn bovendien extra kwetsbaar, omdat ze afhankelijk zijn van instanties: de staf van de instelling waar ze wonen; de gezinsvoogd; de raad voor de kinderbescherming. En de contacten van de pleger met deze instanties is vaak vele malen beter dan die van het kind. Iets wat de pleger doorgaans ook heel goed duidelijk maakt. De drempel om misbruik te melden is daarmee immens hoog. Dat de meeste instellingen inmiddels protocollen hebben die voorschrijven dat meldingen serieus genomen moeten worden en dat er altijd aangifte van moet worden gedaan bij de politie doet daar weinig aan af, zolang jeugdigen niet zien dat deze protocollen ook werken, dat slachtoffers worden beschermd en plegers worden gestraft.

Wat dat betreft is de veroordeling van Keith Bakker een goed signaal.

Maar het is bij lange na niet genoeg. Willen slachtoffers seksueel misbruik gaan melden, dan moeten ze dat kunnen doen zonder risico daar zelf nadelige gevolgen van te ondervinden. Zelfs zonder angst voor dat risico. En dat zal niet meevallen.
Wat daar, naar mijn idee, in ieder geval voor nodig is, is een onafhankelijk meldpunt (dus niet alleen binnen de eigen instelling), waar de jongere direct een goede rechtshulpverlener krijgt toegewezen die de (juridische) mogelijkheden en risico’s met de jongere (en indien de jongere dat wenst diens ouders) bespreekt, en die samen met de jongere de nodige stappen kan zetten.  Die rumoer kan maken wanneer de zaak in de doofpot dreigt te belanden of er gedreigd wordt met overplaatsing. Die kan staan op naleving van de protocollen en ook weet waar de instellingen op aangesproken kunnen worden. Een onafhankelijk meldpunt met snelle juridische bijstand zal de drempels om te melden niet wegnemen, maar naar mijn overtuiging wel een stukje lager kunnen maken. Zodat de verhalen naar buiten blijven komen, plegers en lakse instellingen aangepakt worden en jongeren zien dat melden zin heeft.

De commissie Samson – die een groot onderzoek doet naar seksueel misbruik binnen de jeugdzorg – komt in oktober met haar rapport, waarin naar verwachting vele aanbevelingen. Moeten we daar op wachten?

Het nieuws van vandaag brengt niets nieuws, maar brengt wel momentum. Laten we dat aangrijpen om werk te maken van een betere positie van slachtoffers in de jeugdzorg, en in ieder geval zorgen dat alle melders snel juridische bijstand krijgen.

Dit artikel staat ook op de website van Margreet de Boer

Geef een reactie

Laatste reacties (4)