3.221
21

Psychiater en publicist

In 2003 debuteerde Bram Bakker als schrijver met "Te gek om los te lopen", een boek met kritische verhalen over de psychiatrie. Het boek kreeg enorm veel media-aandacht en leidde tot veel discussie. Het was een groot verkoopsucces: in korte tijd werden er ruim 10.000 exemplaren van verkocht. Sindsdien volgden nieuwe titels met grote regelmaat, soms met een andere auteur samen.

Naast boeken publiceert Bram al jaren columns, die voor een deel zijn gebundeld in "De dwarse psychiater". Ook leverde hij bijdragen voor zeer uiteenlopende media als Vrij Nederland, Psychologie Magazine, Volkskrant en VIVA. Iedere twee weken verscheen er tot begin 2011 in de zaterdagbijlage van het AD een column van zijn hand.

Over hardlopen publiceert Bram met grote regelmaat in tijdschriften als Runners World en Run2Day Magazine, en online bij Keep on Running

Missie geslaagd, boek geflopt

Je schrijft een boek in de eerste plaats voor jezelf en de mensen in jouw omgeving. Rijk en beroemd word je er niet van.

cc-foto: Alan Morgan

Er schijnen duizenden mensen te zijn die een boek willen publiceren. Slechts een enkeling lukt het om ook daadwerkelijk te worden uitgegeven door een professionele uitgeverij, die geen persoonlijk belang heeft. Toch worden er nog altijd te veel boeken uitgegeven, zoals blijkt uit de reeds jaren bestaande misère in de boekenbranche. Beter gezegd: niet-renderende titels. Tientallen per dag, duizenden per jaar.

Het traditionele papieren boek zal, anders dan de videoband, niet verdwijnen, denk ik. Het is nog steeds leuk om een boek te hebben en zeer geschikt om cadeau te doen. Voor veel mensen is de boekenkast ook een mooie verrijking van het interieur.

In het begin van dit jaar schreef ik een boek dat zo’n stille dood stierf, ‘Gerrit’. Aan gebrek aan publiciteit, zoals vaak gedacht, lag het nog niet eens. Mensen die mij niet kennen en evenmin het boek hebben gelezen, gaven een veelal negatief oordeel, over bijzaken.

Een veel belangrijkere verklaring voor het geringe succes was de beperkte zichtbaarheid. Iedere schrijver verwacht zijn boek overal aan te treffen, vooral op treinstations. Dat men daar maar beperkt kan inkopen en dat men vooral op BN’ers en literaire thrillers inzet, moet een onbekende auteur met literaire aspiraties liever beschouwen als een ‘fact of life’.

Je schrijft een boek in de eerste plaats voor jezelf en de mensen in jouw omgeving. Rijk en beroemd word je er niet van. De uitzonderingen krijgen veel aandacht, maar vergeet nooit hoe schaars ze zijn. Het gemiddelde is niet eens gepubliceerd worden. Je boek in eigen beheer uitgeven, hoe gemakkelijk ook, blijft toch second best.

Ook mij kostte het jaren om ‘Gerrit’ te maken. Als je zou berekenen wat het gemiddelde uurloon van een schrijver is kom je heel veel lager uit dan wat ‘normaal’ werk oplevert. Naar het casino gaan is voor een onbekende schrijver rationeler dan mikken op een bestseller.

Was het verloren tijd dan? Nee, integendeel. De mensen die mij wel kennen en ook nog de moeite namen om het boek wel te lezen waren zonder uitzondering enthousiast. De persoonlijke brief die een literaire held mij stuurde was de spreekwoordelijke kers op de taart. Het duurde dagen voor ik de enveloppe zelfs maar durfde te openen, maar uit de inhoud bleek dat hij me had begrepen. Apetrots en zeer voldaan was ik.

Ik blijf schrijven, al is het ‘slechts’ voor mijzelf en mijn geliefden. Het boek ‘Gerrit’ is dan misschien verleden tijd, maar de vriend die er de hoofdrol in speelt zal altijd blijven bestaan. Dat onze vriendschap nu ook op papier bestaat, stemt mij dankbaar. Dat nederigheid daarbij een passende emotie is realiseer ik me terdege. Advies aan alle mensen: Blijf schrijven!


Laatste publicatie van Bram Bakker

  • Bram Bakker

    Een jongensvriendschap

    2018


Geef een reactie

Laatste reacties (21)