2.183
23

Journalist

Brenda Stoter is geboren en getogen in Rotterdam. Sinds 2010 is ze als freelancer werkzaam in de journalistiek en schrijft ze voornamelijk voor het AD, stichtingen en bedrijven. Eerder schreef ze artikelen voor de Elsevier, Roest, HP/De Tijd, stichting Music Matters en werkte ze mee aan het Hoofdboek. Ze is gespecialiseerd in de multiculturele samenleving, jongerencultuur, Rotterdam, Egypte en Rwanda.

Modewereld werkt eetstoornissen wel degelijk in de hand

De modewereld moet aan banden worden gelegd. Want de graatmagere modellen zorgen voor eetstoornissen bij meisjes.

In Israel is er een nieuwe wet die adverteerders verbiedt om modellen met ondergewicht te gebruiken. Met deze maatregel willen ze eetstoornissen tegengaan. Meer dan logisch, lijkt mij, maar de modewereld valt erover.

Mode-expert Fiona Hering vindt de maatregel betuttelend, zegt ze in RTL Boulevard. Volgens haar zouden slechts één op de duizend modellen anorexia hebben en is ‘maatje 36 nou eenmaal mooier’. Ja, maatje 36 misschien, maar we weten allemaal dat size zero in onze hedendaagse modescene de norm is. Dat hiermee een verkeerd beeld naar meisjes wordt afgegeven, is niet van belang. De modewereld is zich immers van geen kwaad bewust.
Ooit droomde ik van een leven als model. Toen ik 13 jaar was, hadden we nog geen Holland’s Next Topmodel, The Face of andere modellenprogramma’s. Nee, ik las de Cosmo en het modellenblad Topmodel. Dit was de tijd van de heroïne chic look. Zoals de naam al doet voorspellen, showden graatmagere modellen met holle oogkassen kleding van topmerken. Eén van de bekendste modellen in die tijd was Kate Moss. Een dun model waarop je de botten kon tellen. Ach, wist ik veel. Als je mooi wou zijn, moest je er blijkbaar zo uitzien. Na een pijnlijke opmerking van een klasgenoot besloot ik af te vallen.
In een jaar tijd verloor ik 15 kilo. God, wat was ik trots. Eindelijk zag ik eruit als één van die modellen, met mijn 1.67 en 45 kilo. Dat ik iedere dag blauwe ledematen, een grauwe huid en weinig energie had, interesseerde me niet. Ik was dun. Eten deed ik nog wel. Zo at ik twee boterhammen, een bakje yoghurt, fruit, wat groente en een stukje vlees op een dag. Veel te weinig voor iemand in de groei. Het modellenwereldje had ik al laten varen, daar was ik toch te klein voor. Ondertussen kreeg ik van iedereen complimenten. Dat mijn botten bij elkaar gehouden werden door een velletje, zagen ze niet. Nee, dun zijn, dat is mooi, was hun redenering. Mijn ouders vonden het echter verschrikkelijk.
Rond mijn 15de kon ik mijn dwangmatige eetpatroon niet meer volhouden, waardoor dat ik eetbuien kreeg. Natuurlijk kwam ik aan. Dat zorgde voor frustratie. Had ik eindelijk mijn streefgewicht bereikt, kon ik het weer niet volhouden. De eerste keer dat ik mijn eten uitspuugde, kan ik seconde voor seconde beschrijven. Dat het slecht was, wist ik. Daarom zou het bij die ene keer blijven. Niet dus.
De dagen werden weken, de weken werden maanden en de maanden werden jaren. Iedere keer als ik de moed had om te stoppen, zag ik weer iets voorbijflitsen waardoor ik toch de fout in ging. Soms was het een modeblad met graatmagere modellen, de ene keer een ruzie en de andere keer een televisieprogramma met dunne actrices. Beschrijven kan ik het niet. Als je eenmaal in een patroon zit, kom je er moeilijk uit. Ik wist niet meer wat gezond was en voelde de honger niet meer. Gedwongen therapie hielp niet. Ik heb die arme man net zolang bespeeld totdat ik na twee jaar genezen werd verklaard. Ik was toen 19.
Dat ik er overheen ben, heb ik geheel aan mezelf te danken. Ik begon in te zien dat ik weer normaal moest doen. Ik ging uit, had vrienden, zat op de universiteit, enzovoort. Maar het allerbelangrijkste was dat ik mezelf weer accepteerde. Het kostte veel moeite, dat zeker. Vallen en opstaan. Iedere dag weer leren om normaal te eten, om het hongergevoel te herkennen. Nu vraag ik mij af wat me bezielde, wat mij precies zo onzeker maakte. Het antwoord is niet bekend. Ik weet het gewoon niet. Wel weet ik dat ik modellen als een voorbeeld zag. Het is een sluimerend proces, een eetstoornis. En het is lang geleden. Ik denk er amper meer aan. Uniek, want de meesten komen er zelf niet uit.
Soms zie ik een programma over boulimia of anorexia voorbijkomen en denk ik terug. Of ik zie een meisje op straat lopen en herken alle signalen. Dat grauwe haar, die onlogische lichaamsverhoudingen of die lusteloze blik. Ik weet wat ze doormaakt. Dat blijf je altijd houden. Gelukkig voel ik me niet meer verwant. Op zo’n moment ben ik vooral kwaad op de media, het modellenwereldje en iedereen die een onrealistisch beeld van slankheid in stand houdt. Eetstoornissen komen vaker voor in landen waarin het schoonheidsideaal ultraslank i
Fiona vindt het beleid van Israel betuttelend. ,,Alsof alle modellen anorexia hebben, zeg. Misschien één op de duizend,’’ roept ze uit. Nee Fiona, het zijn niet de modellen, maar de normale meisjes waar Israel aan denkt. Die willen ze beschermen, een ander beeld meegeven of duidelijk maken dat ondergewicht niet gezond is. Ook zegt ze dat het geen taak van de overheid is, maar de volksgezondheid lijkt mij juist één van de belangrijkste speerpunten. We weten tenslotte allemaal dat de modellenwereld size zero van harte in stand houdt.
In mijn kennissenkring heb ik tientallen meiden op een ongezonde manier met hun gewicht zien kampen. Ook hoor ik mijn 15-jarige nichtje wel eens een opmerking over haar figuur maken. Het baart me zorgen. De modewereld creëert een onrealistisch beeld van vrouwen en dat weet ieder weldenkend mens. Vandaar dat ze zo bang zijn om een beperking opgelegd te krijgen. Ik begrijp werkelijk waar niet waarom. Wat maken die paar kilo’s op een model nou uit als je hier een statement mee kan maken?
Natuurlijk zijn er nu mensen die denken dat een eetstoornis niets met gewicht te maken heeft. Zij denken dat het voorkomt uit een slechte jeugd, misbruik of onzekerheid. Daar hebben ze gelijk in. Het kan allemaal. Een eetstoornis kwam bij mij voort uit onzekerheid, dat weet ik. Maar zeg eens eerlijk: zijn we niet allemaal onzeker op 13-jarige leeftijd?

Volg Brenda Stoter op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (23)