857
6

Historicus en popproducer

Xavier François Baudet (Groningen 1975) is muziekproducent en schrijver van artikelen over politiek en popcultuur. Hij studeerde Amerikaanse- en Sociale Geschiedenis aan de Universiteit Leiden en schreef zijn scriptie over de wisselwerking tussen de Amerikaanse Burgerrechtenbeweging en de doorbraak van Rock ’n Roll. Zijn bijzondere interesse hebben The Beatles, Zeppelins, Kennedy, de EU en de Amerikaanse verkiezingen. Als producer was hij onder meer betrokken bij het album The Hunt van de art-rock formatie Glossy Jesus.

Nederland moet bij het songfestival voor de muziek durven gaan

Iemand met het talent van Trijntje Oosterhuis verdient beter materiaal en een minder smadelijke afgang

Precies een jaar geleden suggereerde ik Daniel Dekker, de man die bepaalt wie Nederland vertegenwoordigt op het Eurovisie Songfestival, om onderstaand liedje in 2015 in te sturen als Nederlandse inzending. Zijn letterlijke antwoord luidde dat de inzending van 2015 ‘aan hogere eisen moet voldoen’.

Achteraf is het natuurlijk gemakkelijk praten, maar duidelijk is dat met de uiteindelijk keuze van Dekker en de zijnen een stijgende lijn is doorbroken. En de oorzaak daarvan is mijns inziens dat ze niet hebben begrepen wat nu precies die stijgende lijn veroorzaakte en aan welke eisen toekomstige Nederlandse inzendingen zouden moeten voldoen, willen we blijven scoren.

Anouk
Toen Anouk meedeed was dat een trendbreuk met de inzendingen van voorgaande jaren. Het was een voor songfestivalmaatstaven bovengemiddeld knap en melancholisch liedje. Anouks presentatie viel niet op door nodeloos uiterlijk vertoon. Ook het resultaat was een trendbreuk: voor het eerst sinds jaren mocht Nederland door naar de finale. Het jaar daarop werd die lijn doorgezet door Ilse en Waylon. Dat liedje was weliswaar niet erg complex en het leek ook een beetje op iets van Alison Krauss en Robert Plant. Die laatste heeft echter ook wel eens iets ‘geleend’ dus die mag niet klagen.

Maar het was bijzonder omdat het duidelijk om de inhoud ging, om het liedje en niet om een jurk of iets anders irrelevants. Het waren opvallende inzendingen en de gedane moeite om te appelleren aan (iets) hogere sentimenten werd zowel door de vakjury als de burgerij beloond. Dat was een leerzaam moment voor een land dat een aangeboren voorkeur voor de weg van de minste weerstand lijkt te hebben. De les was duidelijk: doe moeite en het zal niet onopgemerkt blijven. Daag jezelf en elkaar uit tot iets bijzonders en je komt nog ‘ns ergens. Niet alleen voetbal is oorlog, ook muziek is iets om serieus te nemen.

Identiteit
Risicoloos voetbal is saai, risicoloze muziek gaat het ene oor in het andere uit. Probeer daarentegen van een popsong een soort kunstwerkje te maken (al is het maar minimal art, minder is soms meer) en het zou wel eens de gouden greep kunnen blijken om een internationaal publiek te bereiken. Want in andere landen is muziek veel meer dan vermaak. Daar worden hogere eisen gesteld. Landen als Engeland, Spanje en Oostenrijk ontlenen hun identiteit in hoge mate aan hun muziek.

Ik weet niet wat er vervolgens allemaal gezegd en gedacht is bij AvroTros, maar duidelijk is dat iemand op een sleutelplek niet heeft begrepen waarom Anouk en The Common Linnets wél bereikten wat alle andere recente Nederlandse afvaardigingen op hun buik c.qq decolleté konden schrijven. Zou het kunnen dat AvroTros geen idee heeft welke eisen bij een inzending voor een liedjesfestival (song = liedje!) zouden moeten gelden? Of zouden hele andere overwegingen de doorslag hebben gegeven?

Trijntje verdient beter
Wil men eigenlijk überhaupt wel winnen? Of is het songfestival al jaren het domein van de glamourbladen en de marketingwereld, en waren die vastbesloten te voorkomen dat hun feestje wéér werd weggekaapt door muzikanten?

Hoe het ook zij, de uitkomst is teleurstellend en het is te hopen dat iemand het zich aantrekt. Iemand met het talent van Trijntje Oosterhuis verdient beter materiaal en een minder smadelijke afgang. Een land dat zoveel in huis heeft als Nederland komt nu nodeloos niet uit de verf en volgens mij is dat omdat we bang zijn om moeilijk te worden gevonden. We durven niet uit te blinken of bijzonder te zijn. Onze gemakzucht is de norm geworden. En internationaal staan we daarmee voor gek.

Een volgende songfestival inzending zal simpelweg aan hogere eisen moeten voldoen.

Geef een reactie

Laatste reacties (6)