1.416
40

Journalist

Marie-Claire van den Berg is journalist. Ze schrijft voor uiteenlopende publicaties van Volkskrant magazine tot Viva. Najaar 2011 publiceerde ze het boek 'Groen Doen, verslag van een zoektocht naar klimaatvriendelijk leven'. Voor het tv-programma Kassa verzorgde ze de rubriek over groene producten. Sinds april heeft ze iedere zaterdag een column in De Telegraaf.
Haar eigen website is http://groendoen.nu/

Neem nog een hapje…

We eten zo slecht dat we voor het eerst in de geschiedenis korter gaan leven

Het was rond etenstijd. Haastig schrokte ik mijn pasta op en spoelde het weg met een glas wijn waarvan ik me de smaak niet meer herinner. Zo’n haast heb ik wel vaker, veel te vaak eigenlijk. Hij zit als dat hypere mannetje uit die Dubbelfris reclame (‘Maak me gek!’) op mijn schouder te commanderen dat het sneller moet.

Dit keer had ik haast omdat ik naar De Balie ging voor het debat over het boek ‘The Hungry City‘ van Carolyn Steel. Ze zou komen vertellen over de verstoorde relatie die wij – steden – met eten hebben. Ons voedselsysteem klopt niet meer en daar schreef zij een boek over.

Drie minuten voor aanvang plofte ik in een stoel op de 3e rij. Ik had het gehaald. Het mannetje op mijn schouder zou even zijn kop houden.

Maar toen Steel begon te praten kon ik me niet concentreren. Ik had dorst. Van al dat gehaast natuurlijk. Ik droomde weg en zag mezelf opeens met een enorme milkshake van de McDonald’s, waar ik onderweg naar De Balie langs was gelopen. Nu kom ik gemiddeld één keer per jaar in een McDonald’s, maar waarschijnlijk had ik onbewust die vrolijke ‘M’ opgeslagen waardoor die dorst me aan een Milkshake deed denken en niet aan een glas water. Ik besloot na afloop van het debat een lekkere grote aardbeienmilkshake te halen om mijn dorst te lessen.
Maar het betoog van Steel gooide (gelukkig) roet in het eten. In het kort komt haar verhaal er op dat we eigenlijk totaal gestoord met ons voedsel omgaan. Veel Amerikanen (voor een deel toch ons voorland) eten niet meer aan de keukentafel maar in de auto, sommige mensen hebben nog nooit een appel in hun leven gegeten, er zijn wijken waar geen supermarkten zijn omdat de mensen die er wonen te arm zijn (valt niets aan te verdienen), we eten steeds meer kant-en-klaar, we weten niet meer hoe pure groenten smaken, de echte waarde van ons voedsel is slechts een fractie van wat we ervoor betalen (de rest van de prijs is voor zaken als marketing en verleidelijke etiketten). En ondertussen worden we steeds dikker. Zo dik dat de komende generatie waarschijnlijk voor het eerst een kortere levensverwachting heeft dan wij.
Haar verhaal raakte me. Ik kreeg zin haar boek te verslinden en trek in biologische rauwkost, knapperig fruit en zelfgebakken biobroodjes.
Na Steel sprak ook Debra Solomon van het programma Foodprint in Den Haag. Ze vertelde over Foodscape, het moestuinproject in de Schilderswijk waarbij bewoners samen groente en fruit verbouwen. Het klinkt allemaal zo eenvoudig; je stopt wat zaadjes in de grond en voor je het weet kun je er een heel gezin mee voeden. Op de meest pure en eerlijke manier die er is. Niet gewikkeld in hip bedrukt plastic folie of verpakt in schattige doosjes, maar gewoon uit de aarde van het park achter je huis. Gezonder kan niet en het is nog gratis ook. Bovendien verbindt het mensen met elkaar. En dat is bijzonder in grote steden waar iedereen zo op zichzelf is, en zeker voor een ingewikkelde buurt als de Haagse Schilderwijk.
Toen de avond erop zat, stond ‘Meneertje Haast’ alweer op mijn schouder te stampvoeten: ik moest de laatste trein halen. Snel kocht ik een exemplaar van Steel’s boek en haastte me door het drukke centrum (waar ik opeens overal eettentjes zag) naar de tram. Vlak voor de tramhalte kwam ik langs de Mcdonald’s en herinnerde me het voornemen die aardbeien milkshake te halen. Ik twijfelde geen seconde: die MacShake kan het shaken.
Ik moest denken aan wat Steel zei aan het einde van het debat, dat iedereen het verschil kan maken, ook al zijn de steden nog zo groot. Ik woon dan wel niet in de stad, maar werk graag mee aan dat verschil.
En wie nu denkt: Ja, mooi zo’n eigen moestuin, maar daar heb ik geen geld of tijd voor: kijk eens op www.tuinboonjemee.nl en plant gewoon wat zaadjes in het park voor de deur, langs de kant van de weg of op je eigen balkon. In no time eet je je eigen ‘guerilla-tuinbonen’.

Dit artikel verscheen ook op het weblog van Marie-Claire van den Berg

Geef een reactie

Laatste reacties (40)