1.113
58

Schrijver

Joris van Huijstee is geboren op 16 februari 1966. In 2012 werd bij hem de officiële diagnose syndroom van Asperger gesteld. Op zijn 26ste levensjaar, in 1992, verbleef hij voor een psychose een jaar in psychiatrische inrichting de Sinaï te Amersfoort. Sinds ontslag in 1993 heeft hij nooit meer chemische medicatie tegen geestziekte gebruikt en is nooit meer depressief geweest. Door sommige experts verklaard als onmogelijk. Het heeft bij hem een drang aangemaakt om op te komen voor mensen met psychische problemen die dreigen onder te sneeuwen in het Nederlandse geestelijke zorgsysteem. Om ze te behoeden om een leven in de psychiatrische molen te leiden als dit voorkomen kan worden. Hij heeft Economie gestudeerd, gewerkt als telefonische verkoper, en in 1996 de toelatingstest voor Mensa gehaald. Het laatste om rechtvaardiging aan zijn soms andere gedachten te kunnen geven. Sinds 2002 is hij begonnen met schrijven. In totaal heeft hij vier detectives, twee romans, en een SF geschreven (2013) getiteld Het Nieuwe Leven, door de Telegraaf vergeleken met A Brave New World van Aldous Huxley.

Negatief is het nieuwe positief

Probeer het glas eens wat vaker halfleeg te zien en wees wat meer jezelf

De Nederlandse cultuur houdt zich krampachtig vast aan positief denken waarbij optimisme ontbreekt. Dat is net zo storend als het geluid van nagels over een schoolbord. Een lege huls die vanuit een verslagen gevoel een geforceerd ideaalbeeld probeert te realiseren. Een norm waar men van vindt aan te moeten voldoen. Zo zou het moeten zijn en niet zoals het nu is. Maar dat is een vacuüm dat enkel machteloosheid, frustratie, en haat veroorzaakt. Vandaag is waar het om gaat.

Een crisis is een bijstelling. Een correctie van denken. Een cultuur die terug moet naar waar het echt om gaat: jezelf zijn. En dat is gelijk het tweede probleem. Onze wezenlijke identiteit is inmiddels gedefinieerd en we denken steeds vaker dat die identiteit maakbaar is. Maar we worden beïnvloed door de commercie en zogenaamd maatschappelijk geldende normen.

We zijn te welvarend geworden en zijn daardoor steeds hogere eisen aan onszelf gaan stellen. Vroeger was je ‘normaal’ in de winter en vrolijk en optimistisch in de zomer. Nu is de zomer de norm en zijn we depressief in de winter. Hiervoor slikken steeds meer mensen antidepressiva, terwijl we die medicijnen eigenlijk niet nodig hebben.

Oneerbiedig zou je kunnen zeggen dat de wereld bestaat uit winnaars en verliezers. In alle vormen en maten, maar toch. De verliezers zijn lieve, ook chemische medicatie slikkende, meedenkers geworden. Ze hebben moeite hun eigen ‘ik’ te vinden. Normaliter zijn deze verliezers en winnaars in balans, maar die balans is door het gebrek aan sturend tegengeluid ontwricht. De winnaars krijgen te weinig tegengeluid waardoor hun positivisme een zekere vorm van hypocrisie krijgt. Zoals iemand die een ander aanraadt om met een therapeut te gaan praten en medicatie te gaan gebruiken, maar dat zelf nooit zou doen. Het positieve geluid van de winnaar geprojecteerd op de verliezer, die daardoor niet meer aan zijn eigen geluid toekomt. Het zou de winnaar sieren dit niet meer te doen.

Mag het ook halfleeg zijn?

Je wordt ermee doodgegooid. Mensen die in interviews aangeven het glas halfvol te zien. Een norm die zijn gevoelswaarde begint te verliezen. Een gedachte waar je gehoor aan kan proberen te geven zonder het echt als eigen positivisme te voelen. Een moeder die depressief is en naar de kinderen toe positief en optimistisch probeert te zijn en een ideaalbeeld nastreeft terwijl ze haar downkant probeert te onderdrukken en weg te stoppen, waardoor het op de lange termijn alleen maar moeilijker wordt. Terwijl die kinderen haar echte ‘ik’ en eerlijkheid hierover veel meer zouden waarderen.

Een leeg glas tot de helft volschenken is halfvol en een vol glas tot de helft leegdrinken is halfleeg. Verder zegt het niets. Twee keer een half glas is een veel mooier uitgangspunt. Acceptatie van je eigen identiteit zit namelijk ook in het bewust worden en accepteren van de negatieve kanten van die identiteit. Dat is de beste weg naar een echt gefundeerd optimisme. Dan hoef je niet meer depressief te zijn in de winter, maar kun je weer gewoon normaal zijn in de winter. Het negatieve omarmen en het leren te relativeren, de betrekkelijkheid zien en zo met een transparant realisme je eigen gedachten en emoties vrij laten. Pas dan is positivisme geen lege huls meer.


Laatste publicatie van JorisvanHuijstee

  • Het Nieuwe Leven

    science fiction

    2012


Geef een reactie

Laatste reacties (58)