914
9

Literatuurwetenschapper, onderzoeker

August Hans den Boef is literatuurwetenschapper en onderzoeker. Hij werkte tot 2011 aan de Hogeschool van Amsterdam. Hij is schrijver van onder andere Nederland seculier!, 'God als hype' en [Haat] als deugd.

Neoliberale mantelzorg is een illusie

Wie gaan er voor je ouderenzorg betalen als je geen kinderen hebt?

Naar Portugal moet ik volgens Transavia. Met mijn broer. Probleem! Dat kan ik niet, want ik heb geen broer. Deze reisreclame lijkt erg op het discours van de neoliberale coalitie die ons regeert.

Haar regeerakkoord had al de suggestie van Edith Schippers (VVD) overgenomen om de kosten voor de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) te drukken door minder ouderen in verpleeghuizen op te nemen en voortaan hun kinderen in te schakelen. Een oud recept, ‘mantelzorg’ heette dat vroeger bij het CDA. Schippers’ staatssecretaris Martin van Rijn (PvdA) vindt het in Pauw & Witteman dan ook ‘niet zo gek’ wanneer kinderen mee gaan betalen aan de zorg voor hun ouders.

Probleem! Ik heb geen kinderen. De broer van Transavia die ik niet heb, heeft echter wel een kind. Bofkont. Een kind, net als minister Schippers. Maar dat kind woont in Australië. Tabee mantelzorg!

Schippers en Van Rijn weten dondersgoed dat er veel kinderloze burgers bestaan. Ze weten ook dat door globalisering kinderen steeds verder van hun ouders wonen. Bovendien weten ze dat het kindertal per vrouw afneemt en dat de groep kinderlozen gestaag blijft groeien.
Het idee dat (Van Rijn zei onlangs voor Radio 1 ‘het idee, die’) neoliberale mantelzorg werkt, blijven ze desondanks propageren.

De staatssecretaris lijkt een tikkeltje realistischer dan zijn minister, want dat kind uit Australië kan geld naar een Nederlandse hulp in de huishouding overmaken. Maar hoe moet het dan met die groeiende groep mensen die noch een kind in Australië hebben, noch een om de hoek?

Van Rijn zal zeggen dat die mensen de mantelzorg gewoon kunnen inkopen. Zo is nu eenmaal zijn wereldbeeld. Overigens hoeft hij nooit een beroep te doen op zijn twee kinderen. Tot voor kort verdiende Van Rijn namelijk een salaris waarvan hij gemakkelijk een butler kon houden (zijn chauffeur werd al door de zaak betaald). ‘Nederlanders kunnen heel goed klagen, maar ondertussen zijn we nog nooit zo rijk geweest’, aldus Maarten van Rossem, knuffelhistoricus en PvdA-lid. Die kan het weten. Maar veel Nederlanders kunnen niet eens een simpele werkster betalen voor drie uur in de week.

Nu de inkomensverschillen in ons land negentiende-eeuwse vormen beginnen aan te nemen, lijkt kennelijk ook de politieke cultuur van het establishment te volgen. Schippers en Van Rijn herinneren inderdaad aan Burgerweeshuisregenten. Ik moet denken aan ‘Keesje het Diakenhuismannetje’ uit de Camera Obscura (1839). Doodarm, maar hij wilde in ieder geval netjes begraven worden. Zelfs daarvoor moest hij een beroep doen op de goedheid van welvarende medeburgers als auteur Hildebrand.


Laatste publicatie van August Hans den Boef

  • Onbegonnen werk

    De ontvangst van het oeuvre van F. Harmsen van Beek, een casestudy (met Joost Kircz)

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (9)