880
0

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Nieuwe fiets

Om ons nog altijd opgehokte kind toch frisse lucht te bieden, beperkten we ons tot hetzelfde saaie wandelrondje door het vlakke park

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: Umberto Brayj

We waren in een dierentuin op een tropisch eiland. Bij veertig graden duwde ik de rolstoel met Job erin tegen een berg op. De helling was te steil. Ik voelde dat het fout ging. Mijn handen zaten om de duwstang geklemd en ik zette me schrap om te voorkomen dat die zware stoel achterwaarts over me heen zou rollen.

Ik durfde mijn voeten niet meer van de grond te halen omdat ik dan zeker als een harmonica in elkaar zou klappen. Dan raakte ik de macht over de rolstoel kwijt en eindigden we met het hele spulletje onderaan de berg. Een buitenlandse vader zag het probleem. Hij greep de duwstang en duwde mee naar de top van de heuvel. Ik zweette, hijgde en was opgelucht. Gracias señor! Voor de apen had ik geen oog meer.

Ik wil er maar mee aangeven dat het niet altijd meevalt op pad te gaan met een rolstoel met een kind. Vooral niet als die combinatie ruim tachtig kilo weegt, en je in een Nederlandse stad woont met on-Nederlandse heuvels. Een stukje wandelen wordt dan al snel vermoeiend.

Toch wandelden we de laatste coronaweken meer dan ons lief was. We moesten wel omdat onze rolstoelfiets definitief kaduuk was. Mijn man belde daarover natuurlijk meteen, maar zoals dat meestal gaat bij de aanvraag van vervangende hulpmiddelen duurde het uiteindelijk tien weken voordat de nieuwe fiets werd geleverd. Om ons nog altijd opgehokte kind toch frisse lucht te bieden, beperkten we ons tot hetzelfde saaie wandelrondje door het vlakke park.

Maar nu is de nieuwe fiets er dan eindelijk. Met sterke accu en een fancy look! Man en zoon gingen er meteen een hele middag mee op pad. Onze wereld ging weer een beetje open. Alsof de premier een heel specifieke versoepeling van de maatregelen had afgekondigd.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Ik heb geleefd

    Wat de dood je kan leren over het leven

    maart 2021


Geef een reactie

Laatste reacties (0)