474
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Nominatie

Ver van onze wereld bereikt me het bericht dat mijn roman is genomineerd voor de Bronzen Uil, een literaire prijs.

“Jij plast snel zeg”, zegt ze. Naast elkaar zitten we gehurkt in het gras. Een week eerder kende ik deze vrouw nog niet. Nu waait dezelfde koude wind onder onze billen langs.

Hier op de steppe van West-Mongolië delen we een rol toiletpapier. We wijzen elkaar op de besneeuwde bergtoppen in de verte. Zie je hoe mooi de schaduw van de wolken over die heuvels valt? Hé kijk, daar staat een paard.

Cc-foto: JaapV

Dit is wat avontuurlijk reizen met een kleine groep zo bijzonder maakt: je deelt intimiteiten die in normale situaties gêne zouden oproepen. Op internet (RTL Nieuws) las ik dat sommige stellen na een jaar nog niet in elkaars nabijheid durven poepen. Daar hebben wij deze week geen last van. Niemand die zich terugtrekt op de wc, om de simpele reden dat er geen wc is. Windjes in slaapzakken worden vrolijk begroet. De gesprekken bij de kachel in de yurt zijn al net zo onbegrensd. Verdriet om gestrande relaties en mislukte zwangerschappen kringelt met de rook van het vuur omhoog naar de sterrenhemel.

Ik ben de journalist in het gezelschap. Bij thuiskomst zal ik een reportage schrijven over een Nederlandse tandarts die onder de nazaten van Dzjengis Kahn kiezen trekt. Nu al weet ik dat ik het gelukzalige gevoel dat ons overweldigt tussen de tijdloze nomaden met hun jaks, kamelen en adelaars nooit in woorden kan overbrengen. Maar zoals de tandarts zich behelpt met een beperkt reisinstrumentarium, zo zal ik me ook redden.

En dan gebeurt het. Ver van onze wereld bereikt me het bericht dat mijn roman De achtste dag is genomineerd voor de Bronzen Uil, een literaire prijs voor het beste Nederlandstalige debuut. Ik vier mijn onverwachte blijdschap in een vreemd land met mensen die ik nauwelijks ken. Hun warmte is net zo uniek en onvergetelijk als deze machtige eindeloosheid.

De Bronzen Uil bestaat uit een juryprijs en een publieksprijs. Wilt u ook stemmen op Annemarie om haar aan de publieksprijs te helpen? Klik hier voor het stemformulier en maak kans op een boekenpakket.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reactie