909
9

Docent en publicist

Pascal Cuijpers is docent beeldende vorming en faalangstreductietrainer op een middelbare school. Daarnaast is hij publicist en auteur. Hij schrijft op vaste basis columns en opiniestukken over onderwijs en de maatschappij voor o.a. de Nationale Onderwijsgids, HetKind en Joop. Tevens verschijnen zijn artikelen regelmatig in diverse landelijke dagbladen en onderwijsmagazines. Van zijn hand verschenen eerder de educatieve scheurbundel '200 Dagen School & Scheuren!' en de onderwijsbundels 'Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken' - inmiddels vierde druk - en 'Leraren zijn net echte mensen' (per 1 september 2017). Allen bij uitgeverij Quirijn.

Onderwijsvernieuwingen? Creëer eerst draagvlak

Wat het onderwijs mist is gebrek aan erkenning en empathie van bovenaf. Beleidsbepalers maken misbruik van de loyaliteit die mensen in het onderwijs doorgaans bieden

Onlangs bezocht ik met 1400 enthousiaste collega’s uit onderwijsland een congres in Utrecht. Het betrof een bijscholingsdag, waar diverse gerenommeerde sprekers vanuit verschillende invalshoeken hun visie op het hedendaagse onderwijs belichtten. Daarnaast toonden enkele bekende leraren aan waarom het vak van leraar het mooiste vak is dat er bestaat.

Eenmaal thuis ontving ik een mail van de organisatie, met daarin mijn persoonlijke certificaat als bewijs van deelname. De dag, die qua kosten keurig binnen het persoonlijke jaarbudget der bijscholing viel, was zes registeruren waard. Het stond klein in de rechterhoek benoemd, alsof het een scheldwoord was dat onder druk verplicht op het certificaat moest worden benoemd. Ik besefte dat wanneer de invoering van het Lerarenregister mogelijk definitief groen licht gaat krijgen vanuit de Eerste Kamer, ik deze bewuste uren ter inzage moet gaan plaatsen in mijn persoonlijke digitale lerarenportfolio. Een soort van modern gilde zeg maar, waar mijn ambachtelijke onderwijsvaardigheden verplicht inzichtelijk zullen gaan worden. Waar ik verantwoording zal moeten afleggen over mijn pedagogisch- en didactisch verantwoorde werkzaamheden. En waar ik persoonlijk keihard op kan worden afgerekend wanneer ik dit privacy-loze document de komende jaren niet zal bijhouden.

cc-foto: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
cc-foto: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Heb ik dan soms geen onderwijsbevoegdheid? Professionaliseer ik misschien niet voldoende? Sluit ik na de laatste les achteloos mijn vaklokaaldeur? Heb ik wellicht iets te verbergen? Nee. Niets van dat. Maar de huidige willekeur aan zogenaamde onderwijsinnovaties, die allen lijken te barsten van urgentie, missen naar mijn idee een fundering van daadkracht en draagvlak. Een gegeven dat funest is voor het scheppen van de gewenste cohesie onder onderwijsmensen en daadwerkelijke uitvoering van veranderingen of aanpassingen die het onderwijs nu eens écht ten goede zullen komen.

De randvoorwaarden – denk aan: werkgelegenheid, huisvesting en financiële middelen – zijn echter nog lang niet op orde en hebben meer aandacht en tijd nodig dan dat met de beste wil momenteel mogelijk is. Het gevolg is inmiddels al ruime tijd zichtbaar en resulteert in Haagse struisvogelpolitiek. Met als gevolg hiervan dat men het onderwijsveld in slechts enkele jaren tijd achtereenvolgend opzadelt met ingrijpende aanpassingen en veranderingen als de rekentoets, Passend Onderwijs, het Lerarenregister en Onderwijs2032. De eerder benoemde randvoorwaarden worden hierbij ongegeneerd genegeerd, het mislukken van de rekentoets is nog steeds niet opgeëist door de belanghebbenden en het krampachtig handelen in het kader van passend onderwijs is een blamage voor iedereen die het onderwijs en haar leerlingen in de praktijk een warm hart toedraagt.

Wat het onderwijs mist is gebrek aan erkenning en empathie van bovenaf. Beleidsbepalers maken misbruik van de loyaliteit die mensen in het onderwijs doorgaans bieden. Leraren die weten wat hun kerntaak is en deze niet willen afstaan met het oog op wederom nieuwe opgelegde wetten en regels, die door hun veelvuldigheid en impulsieve karakter een gedegen aanpak missen en het onderwijs negatief kunnen beïnvloeden. Een oproep is hier dan ook op zijn plaats. Dus: beste regering, blijf niet halsstarrig tegen beter weten in vasthouden aan eigen potentieel succes maar kijk en luister naar wat het onderwijs in de basis nodig heeft. Zoek draagvlak en maak enthousiast. Wees kwetsbaar en eerlijk. Geef toe dat niet alles is verlopen in het belang van de leerlingen en de leraren. Daar waar het primair om hoort te gaan. Heb lef en durf te schrappen! Want succesvol onderwijs valt of staat met gemotiveerde leraren die mogen doen wat in de kern van ze verwacht wordt: goed lesgeven. Dat biedt vertrouwen voor de toekomst. En daar kunnen de 160 registerpunten die in vier jaar tijd behaald moeten worden niet tegenop.


Laatste publicatie van PascalCuijpers

  • Leraren zijn net echte mensen

    ‘De kunst van onderwijs is mogen plaatsmaken voor verbeelding en durven openstaan voor verwondering…’

    September 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (9)