842
3

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

Oproep aan Smeets

Persaccreditatie voor Pinkpop staat op mijn bucketlist, maar wat ik ook doe, ik kom er niet in

Ik kwam hem laatst net niet tegen, op het plaatselijke tankstation. Ik was op weg naar Paaspop, om daar verslag uit te brengen en een interview te doen met Will and the People. Eigenlijk kwam ik hem dus niet echt tegen; ik stond een flesje drinken af te rekenen, toen de tankstation mevrouw plots zei: “Kijk, daar is Jan Smeets.” Ik keek verbaasd naar buiten door het raam.

“De grote baas van Pinkpop!” zei ze verheugd. Dat wist ik natuurlijk al lang. Terwijl ik daar stond, met mijn mond open en mijn pinpas zwevend ergens tussen mijn portemonnee en het pin apparaat, dwaalden mijn gedachten af.

In mijn dagdroom liep ik naar Jan Smeets toe, en zei ik “Hoi, ik ben Christianne, je weet wel, van die blogsite en de muziekverslagen, mag ik een persaccreditatie voor Pinkpop?” En uiteraard zei hij: “Maar natuurlijk, Christianne, ik lees je blogs en muziek verslagen al maanden en ik ben groot fan! Als je me dit niet had gevraagd, had ik je persoonlijk opgebeld om je uit te nodigen!” Gemoedelijk en vriendschappelijk lachend klopten we elkaar op de schouder, en gingen we ieder weer verder met onze eigen daginvulling.

“Dat is dan zo veel euro zoveel,” wekte de tankstation mevrouw me bruut uit mijn dagdroom.

“Oh ja, excuseer,” zei ik, en stak mijn pinpas in het apparaat.

Pinkpop, ik heb het al op alle manieren geprobeerd. Een persaccreditatie krijgen is ongeveer zoiets als de loterij winnen. Even kleine kans. Ik heb zelfs gereageerd op hun vacature voor een festival assistent. Want dat leek me ook echt dé baan. Maar helaas; je komt er niet zomaar binnen. Mijn schoonmoeder maakte zelfs ooit, in een ver grijs verleden, de kleding voor dé Pink-pop. Ook dat mag niet baten. Pinkpop is het walhalla voor de pers; je komt er zeker niet zomaar binnen. Ja, als je een groot radiostation of enorme televisiezender achter je hebt staan, dán wel. Dan is het vast geen probleem. 

Maar als je, zoals ik, enkel een passie voor schrijven hebt en een enorme liefde voor muziek, dan is het een ander verhaal. De 21.000 views die mijn blogsite tot nu toe heeft gekregen zal vast ook geen indruk maken op de Jan Smeets-clan. Je moet met meer komen. En meer, dat heb ik dus niet. Behalve mijn dromen dan, en mijn overtuiging dat als je genoeg ambitie hebt en inventief bent, je overal ter wereld kunt komen. Als je maar lang genoeg je best doet en afwijzing aankunt. Want afwijzing, die krijg je genoeg, als aspirant schrijfster. Sterker nog, je wordt er mettertijd immuun voor. Je moet wel. Als je je laat ontmoedigen door afwijzing, dan is het niet je passie, zeg ik altijd maar.

Ik liep het tankstation uit, en zag dat Jan van zijn auto richting het tankstation ging lopen. In gedachten stopte hij om met me te praten, herkende hij me van mijn stukken op Joop.nl en mijn eigen pagina. Spraken we af dat ik een volledig verslag inclusief foto’s zou maken voor de Pinkpop website. Lachten we om mijn laatste blog. Dat soort dingen meer. Maar in werkelijkheid liep ik met het hoofd naar beneden gericht door naar mijn autootje, en hij door naar binnen.

Gemiste kans. In de auto zei ik tegen mezelf, dat het beter was zo. Als ik hem wel had aangesproken had ik wel een malloot geleken. Het was beter, slimmer, dat ik het niet gedaan had. Waarschijnlijk was er alleen maar een klunzig “Uuhhh mag ik iets komen schrijven? Op dat, u weet wel, festival?” en had hij me vriendelijk doch dringend verzocht hem met rust te laten op zijn vrije zaterdag.

Toch blijft het aan me knagen. Het blijft op mijn lijstje staan. Je weet wel, dat lijstje wat je hebt, met dingen die je nog wil doen voordat je het licht aan het einde van de tunnel ziet. Ik geef niet op. Misschien leest hij dit wel, of een of ander groot televisie of radiostation, en word ik toch nog uitgenodigd. Je weet maar nooit waar een openbaar stuk op Joop goed voor is. Ik ga het nu dus toch weer eens uittesten, de kracht van internet. Het heeft me ook al interviews met Niels Geusebroek, Will and the People, Erwin Nyhoff en Emile Ratelband opgeleverd, dat had ik ook al niet verwacht. Dus wie weet, waar de digitale snelweg me nog meer naar toe voert. Je leeft maar één keer, en Jan Smeets moet zich toch ook nog de dag herinneren dat hij de eerste kans kreeg. Die kans, die leidde tot meer kansen, die weer geleid hebben tot waar hij zich nu bevindt. Misschien, als hij zich dat herinnert, en op een of andere manier over dit artikel struikelt, dat hij mij dan een kans gunt.

En zo niet, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Zonder rood hoofd en gestamel.

Het laatste boek van Christianne Ridderbeekx is ‘Christianne’s BlogBoek’

Volg Christianne Ridderbeekx ook op Twitter

Dit artikel staat ook op de website van Christianne

Geef een reactie

Laatste reacties (3)