3.684
3

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

‘Oude man met jonge vriendin? Waarschijnlijk niet’

'Ik kon dagen achterop zitten zonder een stijve kont te krijgen. Hij leek nooit moe te worden van het rijden.'

Ik zie mijn moeder nog op de oprit staan. Rode duster, blauwe pantoffels. Ze zwaaide tot ze ons niet meer kon zien. Mijn vader gaf gas, ik spande mijn buikspieren aan. Het was zes uur ’s ochtends en de weg was nog leeg. Zo begon onze jaarlijkse motorvakantie.

Aan het eind van de eerste dag waren we in Zuid-Frankrijk of Noord-Italië. Mijn vader had een Honda Goldwing, zo’n motor met een luie stoel als buddyseat. Ik kon dagen achterop zitten zonder een stijve kont te krijgen. Hij leek nooit moe te worden van het rijden.

Ik was student in die tijd. Papa, timmerman, betaalde alles. In ruil daarvoor regelde ik onderweg de hotels en de restaurantjes. Ik las ook kaart, tot dat niet meer hoefde omdat de gps werd geïntroduceerd.

Op terrasjes vroegen we ons wel eens af wat de mensen van ons zouden denken. Oude man met jonge vriendin? Waarschijnlijk niet. Te vaak vroeg een ober of ‘your father’ nog een biertje wenste of knikte een ijsverkoper naar mij om te vragen hoeveel bolletjes de dochter wilde.

Ik herinner me het kleine Leonardo-museum in het pittoreske Vinci. In onze motorpakken struinden we er rond. Papa betastte onverstoorbaar alle houten uitvindingen van Leonardo om erachter te komen hoe de machines werkten. Via de intercom klonk een dwingende oproep in het Engels toch vooral nergens aan te komen. Mijn vader sprak geen Engels. Ik wachtte even met tolken, gunde papa zijn pleziertje.

Na een pauze van 15 jaar (precies de leeftijd van mijn zoon) gaan we morgen weer samen op vakantie. Niet op de motor – die is verkocht – maar in de geleende Mercedes cabrio van mijn broer. Papa is nu 75. Op de kaart van Italië die hij afgelopen weekend op tafel uitvouwde, had hij het dorpje Vinci al geel gearceerd.

Afbeelding: Mapswire

Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reacties (3)