1.244
11

Bestuurskundige

Bestuurskundige en oud-PvdA-Kamerlid

Politieke hebzucht

Nederland staat voor een keuze

Nederland is nog steeds een gouden samenleving. Maar blijft dat ook zo? Politieke hebzucht lijkt de overhand te krijgen en dringt gevaarlijk door tot fundamentele kwesties. Zoals hebzucht de financiële sector kon verzieken, zo kan hebzucht ook de politiek en daarmee de samenleving beschadigen. Twee zaken die deze week op het spel staan, maken dit duidelijk. Mag Mauro in Nederland blijven of niet? En stemt ons parlement in met het akkoord dat vorige week in Europa is bereikt om de eurocrisis op te lossen? Twee zeer verschillende kwesties, maar met dezelfde onderliggende vraag, streven onze politici ‘goede’ beslissingen na of gaan ze voor de politieke winst?

De zaak rondom Mauro is minder ingewikkeld dan het lijkt. Zowel hoogleraren Recht als Defence for Children, hebben de zaak zeer goed bekeken. Zij geven aan dat het binnen rechtstatelijke kaders zeer wel mogelijk is om Mauro in Nederland te laten blijven. Sterker nog, het is niet alleen wenselijk maar in het kader van mensenrechten zelfs het enige juiste om te doen. De regeringspartijen willen het niet omdat de gedoogpartner de stekker uit het kabinet dreigt te trekken. De VVD wil niet erkennen dat het experiment met de gedoogpartner PVV is mislukt. Het CDA wil het niet omdat ze er slecht voor staan in de peilingen. De PVV wil het niet, omdat ze zo hun profiel ‘grenzen dicht voor de vreemdeling’ verliezen. Niets doet vermoeden dat ze streven naar ‘het goede’; de eerbiediging van onze rechtsstaat met daarin de verankerde mensenrechten. Ik doe echt mijn best maar ik zie in deze kwestie niets van rechtvaardigheid, moed, gematigdheid, prudentie en humaniteit in de eigenlijke motieven van de machthebbers van dit moment. Waar blijven deze klassieke waarden, de leidraad voor ‘goed’ politiek handelen die ons een vrije, open en welvarende samenleving heeft gebracht. Ze zijn de basis van onze rechtstaat, een rechtstaat waar veel mensen in andere landen alleen maar van kunnen dromen.

Dan over het akkoord om de euro te redden. Dit ligt ingewikkelder. Verschillende economen hebben aangegeven dat sterk toezicht en afdwingbare begrotingsregels en herstelmaatregelen in de EU-landen met een schuldencrisis onontbeerlijk zijn. In het akkoord lijken deze maatregelen te ontbreken. Waarom? Een kwestie van de kiezer en het pluche. Er is weinig draagvlak onder bevolking voor dit soort maatregelen. Dus doen politici het niet, bang als ze zijn om niet opnieuw gekozen te worden en het pluche kwijt te raken. Ze lijken haast vergeten met welke taak ze zijn gekozen en dat er ook zoiets bestaat als politiek leiderschap.

In plaats van het samenstellen van ‘het goede’ pakket om de crisis te lijf te gaan blijft men zetels tellen. In plaats van met zijn allen de schouders eronder te zetten om mensen te overtuigen van de juiste oplossingen en politiek leiderschap te tonen, laat men zich leiden door het eigen korte termijnbelang en politieke hebzucht.

Met Mauro en de aanpak van de Eurocrisis gaan we zien of de waarden van Nederland en Europa om ‘het goede’ te doen, in goede handen is bij de machthebbers. Kiest Nederland voor de enige juiste staatsrechtelijke uitgang van eerbiediging van mensenrechten en humaniteit in de kwestie Mauro? En zetten Nederland en Europa zich in voor een sterk toezicht met afdwingbare begrotingsregels en daarmee voor perspectief voor Europa? Of kiezen Nederland en Europa voor politieke hebzucht? Hebzucht die de financiële sector heeft verziekt en hetzelfde kan doen met de politiek en daarmee onze samenleving.

Geef een reactie

Laatste reacties (11)