Laatste update 17:26
2.504
25

Schrijver

Ties Teurlings (1993) studeerde aan de kunstacademie in Breda. Op zijn twintigste deed hij mee aan het Leids Cabaret Festival en hierna werkte hij als acteur in de Efteling. Deze veelzijdige Brabander liep in 2015 de pelgrimsroute van het Franse Saint-Jean-Pied-de-Port naar Santiago de Compostella in Spanje. Begin 2017 verscheen zijn debuutroman Krentenkoppen, Grappige en ontroerende verhalen over zijn opa en oma.

Praktisch opgeleid

De meisjes droegen een zwarte latex legging. Daar liepen er in Walibi zoveel van rond dat ik dacht dat ze die bij de ingang van het park uitdeelden.

“Vanaf hier nog 60 minuten” las ik op een bordje. Samen met mijn huisgenoten stond ik in de rij voor de Goliath. Met z’n allen keken we op naar de enorme achtbaan die hoog boven ons uittorende. Om de zoveel tijd hoorden we het opgewonden gegil als het treintje weer met een rotvaart achter de helling verdween. ‘Vroeger was hij groen,’ merkte Sophia op. ‘Ze hebben hem geschilderd.’

Cc-foto: Frank Wouters

Terwijl mijn huisgenoten bespraken waarom de achtbaan van kleur was veranderd dacht ik na over iets wat Sophia in de auto ter sprake had gebracht. “Waarom worden de mensen op de universiteit hoogopgeleid genoemd en mensen die een mbo-opleiding volgen laagopgeleid? Alsof de mensen die op de Universiteit zitten hoog zijn en die mbo’ers laag.” Hier had ik nog nooit over nagedacht. Ondertussen keek ik naar de mensen om mij heen die er allemaal erg praktisch opgeleid uitzagen. Ondanks het verboden te roken-bord rookte iedereen ongestoord verder. In een gleuf in het hout waarlangs onze handen gleden had iemand een peuk achtergelaten die precies in het gat paste.

Naast me stond op dat moment een meisje dat haar haar opzij trok om haar vriendin die achter haar stond iets te laten zien. Toen we weer een stapje naar voren mochten doen, zag ik wat ze daar onthulde. Op haar nek, in een rijtje onder elkaar, bevonden zich drie glinsterende diamantjes. Lang heb ik er niet naar kunnen kijken want een paar seconden later liet ze haar haar weer los en gleed het als een theatergordijn weer op zijn plek. Beide meisjes droegen een zwarte latex legging. Daar liepen er in Walibi zoveel van rond dat ik dacht dat ze die bij de ingang van het park uitdeelden.

Het leuke van zo’n rij is dat je mensen van heel dichtbij kunt bekijken en ze meerdere keren voorbij komen zigzaggen. Met dat kijken moet je wel een beetje oppassen. Zeker bij de praktisch opgeleiden. Mijn middelbare schoolcarrière ben ik begonnen op de mavo waar iedereen eruitzag zoals daar in de rij voor de achtbaan. De vraag die me daar het vaakst op agressieve toon werd gesteld was: “Wat kijk jij?”

Dit vond ik altijd een verwarrende vraag. Om te constateren dat ik naar hen keek moesten zij toch ook naar mij kijken? Waarom hadden ze problemen met iets dat ze op datzelfde moment ook deden? Natuurlijk was deze vraag gewoon een slap excuus om ruzie uit te lokken. Toch heb ik in die tijd nooit hoeven vechten. In de pauzes bleef ik gewoon aan mijn kant van het schoolplein waar de andere bange kinderen zich verzamelden in het gedeelte waar we ons niet afvroegen waarom we naar elkaar keken.

Gelukkig leek nu niemand zich aan mij te storen. Ik leek wel onzichtbaar. Misschien kwam het omdat ik nu een stuk ouder was. Mocht ik wel ruzie met iemand hebben gekregen en ik steun zou hebben gehad van mijn huisgenoten zouden mijn belagers zich ongetwijfeld hebben afgevraagd waarom zij zich met ons bemoeiden. Mijn groepje was namelijk nogal divers. Ik was op stap met de mensen Startblok Elzenhagen, waar ik en andere jonge Nederlanders samenwonen met vluchtelingen. Voor hen was het de allereerste keer in een pretpark. Ali uit Afghanistan wilde met iedere achtbaan op de foto. Hij had gekookte eieren meegebracht als lunch omdat hij niet had verwacht dat je ergens zou kunnen eten.

Eindelijk, na héél lang wachten, waren wij eindelijk aan de beurt. Toen de poortjes mechanisch open zwaaiden stapte ik zwaar behangen met rugzakken door het karretje heen. Omdat ik niet in de achtbaan durfde moest ik op de tassen passen. Huiverend keek ik naar de stoeltjes en de zware veiligheidsbeugels waarin mijn huisgenoten zo meteen zouden worden vastgezet. Zuchtend van opluchting stapte ik aan de andere kant het perron weer op en spoedde mijzelf richting de uitgang.

Even later kwam de hele multiculti-club mij weer opgewonden lachend en pratend tegemoet. Het was een heel contrast met zojuist in de rij waar iedereen een beetje voor zich uit had staan mijmeren. Iedereen vond de achtbaan fantastisch behalve Hamza uit Marokko die zei dat het voelde alsof zijn ziel was wegvlogen. Door zijn angstkreetjes had zijn vriendin Lia tijdens de rit continue de slappe lach gehad.

Terwijl ik iedereen zijn tas teruggaf en daarna voor Ali nog een foto maakte klonk er opeens een omineuze stem door de luidsprekers die aankondigde dat de Halloween Fright Night nu officieel begonnen. In de zogenaamde scare zones liepen nu acteurs en actrices rond om ons te laten schrikken. Elke scare zone had een thema. Zo was er een plein met piraten, eentje met duivels, eentje met takkenmonsters en een niet nader te duiden plein met allerlei uiteenlopende figuren waaronder een levensgrote baby.

Op het eerste pleintje waar we kwamen was alles was gehuld in een dichte mist. Uit het niets doemden opeens mannen op met kettingzagen die in hoog tempo grommend op ons af liepen om enge dingen in je gezicht te schreeuwen. Daarna waren ze weer snel verdwenen, alsof ze ergens een afspraak hadden. Wellicht moest er ergens iets worden gesnoeid

De praktisch opgeleiden probeerden de acteurs op hun beurt weer te laten schrikken om zo indruk te maken op hun vriendinnetjes die ergens verderop kauwgom stonden te kauwen. Hun piercings glinsterend in het maanlicht. Wat mij betreft hoeft Walibi bij de volgende Halloween Fright Night geen acteurs meer in te huren. Om mij echt bang te maken moeten ze gewoon wat van hun vaste bezoekers in ieders gezicht dingen laten roepen als: “Wij hebben allemaal stemrecht!” of: “Ik koop voor duizenden euro’s vuurwerk!” of: “Ik heb mijn minderjarige vriendin wéér zwanger gemaakt!”

Tot diep in de nacht hebben wij door een regenachtig Walibi gesjouwd. Iedereen wilde nóg een keer in de Goliath waardoor ik in mijn eentje met paraplu en een puntzak churros op een bankje kwam te zitten. Al snel kwam er een zombie-piraat op me af die met zijn haak naar mijn tassen wees en vroeg waarom ik die allemaal had. Ik vertelde dat ik erop moest passen omdat de rest in de achtbaan zat. Hij stelde voor om ze allemaal te laten kielhalen. Daarna vroeg hij of hij mijn hand mocht afhakken om aan zijn krokodil te voeren. Ik antwoordde dat het dan moeilijk zou worden om churros te eten en mijn paraplu vast te houden. ‘Aaaaarrghhh,’ gromde de piraat waarop hij zich omdraaide en een eindje verderop een paar meisjes liet schrikken.

Onze auto was een van de laatste die nog op de parkeerplaats stond. We waren allemaal koud en nat en we wilden naar huis. Eenmaal in de auto bleek dat de vooruit helemaal was beslagen. Het leek wel alsof we in een iglo stonden geparkeerd. Na het aanzetten van de airconditioning werd het er niet veel beter op. Hoe lang we ook wachtten, de vooruit bleef mistig. In lichte paniek besloot Ariadni, die achter het stuur zat, haar moeder op te bellen. Omdat de telefoon op luidspreker stond luisterde de rest van ons gezellig mee naar de conversatie. ‘Schat, het is één uur ‘s nachts,’ riep moeder aan de andere kant van de lijn, ‘ik lig in bed, wat wil je dat ik voor je doe nu?’

‘Ja, weet ik veel, het is toch jouw auto!?’

Uiteindelijk bleek het aanzetten van de motor cruciaal te zijn bij het ontdooien van de ramen.  ‘Ja, nu gebeurt er geloof ik iets,’ zei Ariadni opgelucht tegen de telefoon. ‘Fijn schat,’ antwoordde haar moeder, ‘dan ga ik nu weer slapen.’

In stilte nam ik me voor om de volgende keer dat ik weer eens in paniek mijn ouders belde, aardiger voor ze te zijn.


Laatste publicatie van Ties Teurlings

  • Krentenkoppen

    2017


Geef een reactie

Laatste reacties (25)