898
5

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Probleem

Een ‘speciale school’ zou als geen andere onderwijsinstelling moeten weten hoe kwetsbaar je speciale leerlingen zijn, en hoe moeilijk te plaatsen

Of we toch maar een andere school willen zoeken voor Job. Inderdaad, met ingang van komend schooljaar, knikt de directeur ongemakkelijk in zijn kantoor. Hier op de middelbare school waar Job na de zomer heen zou gaan, hebben ze besloten te stoppen met de richting waarvoor hij stond ingeschreven.

Onderwijs
cc-foto: Atelier Pro

We zijn boos. Maar niet meer zo opgefokt als een paar dagen geleden, toen het slechte nieuws al was uitgelekt via andere ouders. Die avond heb ik gevloekt en gejankt. Geschreeuwd dat het een godvergeten schande is. Dat je dit niet flikt, acht weken voor de zomervakantie! Dat je dan de naam ‘speciale school’ niet waard bent. Omdat je als geen andere onderwijsinstelling zou moeten weten hoe kwetsbaar je speciale leerlingen zijn, en hoe moeilijk te plaatsen.

De school doet het dus wel. Er komt een nieuwe groep kinderen, zegt de directeur. Met ‘andere problematiek’. Die nieuwe doelgroep brengt meer geld in het laatje weet ik, maar dat zegt hij er niet bij. Wel dat het beter is dat we op zoek gaan naar een alternatief. Beter voor Job.

Ik denk terug aan de enthousiaste rondleiding die we kregen in januari. Job was meer dan welkom, er werd met geen woord gerept over mogelijke veranderingen. Kan het zo zijn dat ze toen nog van niets wisten? En vier maanden later de hele richting ‘dagbesteding’ afstoten? Nauwelijks voor te stellen.

De directeur zegt iets over ‘nog veel onduidelijkheid’. ‘Excuses.’ Dat ze zullen helpen. Blabla. Hij doet zijn werk. Maakt rekensommetjes. Er is vast een hoger belang.
Schelden heeft weinig zin. Geen school voor Job en minder dan twee maanden te gaan. We hebben een probleem.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (5)